Εγώ και το πορνό (9 Μαΐου 2007)

ENGLISH

Να ’μια και πάλι! Αυτές τις μέρες είμαι τόσο πολυάσχολη και εν μέσω μιας κρίσης να αναρωτιέμαι αν αξίζει να χαραμίζω αυτές τις μέρες διαβάζοντας αντί να βγαίνω έξω. Θέλω να πω, θα αλλάζατε όλο αυτό τον ήλιο για… ένα διδακτορικό;

Άλλα αυτό είναι βαρετό… ας πούμε κάτι άλλο. Πώς γνώρισα τον κόσμο… της πορνογραφίας!

Εισαγωγή στην πορνογραφία – Συνδρομητική τηλεόραση: Την πρώτη φορά που είδα πορνό ήμουν… 22! Όχι ότι δεν είχα μια γερή προϋπηρεσία στον τομέα μέχρι τότε (ωχ, να μην ανακαλύψει το blog η μάνα μου!). Αλλά δεν μου είχε περάσει από το μυαλό ότι έπρεπε να καταφύγω σε κάποιο… εγχειρίδιο προκειμένου να κάνω κάποια πράγματα, απλώς αυτοσχεδίαζα! Ήμουν λοιπόν με κάτι φίλους στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, κάνοντας γρήγορο ζάπινγκ, όταν μια βόμβα πορνό εξερράγη μπροστά από τα μάτια μου. Και μετά η κάμερα ζουμάρει σε λεπτομέρειες… για καθίστε λίγο, αυτό δεν είναι ειδικά εφφέ… αυτό είναι… «Ρε σεις, αυτοί το κάνουν στ’ αλήθεια!» φωνάζω. Καλέ, γιατί δεν εκπλήσσεται κανείς άλλος;

Μέχρι τότε, η εντύπωση που είχα για τις πορνοταινίες ήταν ότι ήταν κάτι ταινίες όπου οι ηθοποιοί πήγαιναν πέρα δώθε γυμνοί, προσποιούνταν ότι έκαναν σεξ, αλλά δεν το έκαναν και στ’ αλήθεια! Μου έκανε τόση εντύπωση αυτό που είχα δει, που για τις επόμενες μέρες ρωτούσα φίλους και γνωστούς αν το ήξεραν ότι στις πορνοταινίες οι «ηθοποιοί» το κάνουν στ’ αλήθεια. Ω, ναι, όλοι το ήξεραν.

Μου φάνηκε σαν ένα από αυτά τα ντοκιμαντέρ όπου βλέπεις διάφορα είδη να ζευγαρώνουν. Είχα δει ντοκιμαντέρ με ελέφαντες να το κάνουν, λιοντάρια, δελφίνια, ουραγκοτάγκους, αλλά δεν είχα δει ποτέ ανθρώπους! Δε μου φάνηκε ιδιαίτερα ερωτικό, αν ήθελα να δω κάτι τέτοιο, θα έβλεπα ένα αληθινό ντοκιμαντέρ. Μιας όμως και αναφέραμε τα ντοκιμαντέρ…

Μάθημα Νο.2 – DVD: Η φίλη μου η Ο., που είναι ακόμα πιο κουλτουριάρα από εμένα (ξέρετε, Φεστιβάλ Κινηματογράφου, ντοκιμαντέρ, διαλέξεις, εκθέσεις και τέτοια) μου λέει για το τελευταίο ντοκιμαντέρ που είδε. Ήταν ένα ντοκιμαντέρ για τη λογοκρισία, με αφορμή αυτήν την ταινία πορνό της δεκαετίας του 1970, μπιρι μπιρι, με τον τίτλο «Μέσα στο βαθύ λαρύγγι». Εντάξει, το τόνισα το Μέσα αρκετά; Ωραία. Γιατί αυτό ακριβώς ξέχασα να κάνω όταν πήγα στο Ντιβιντάδικο για να το νοικιάσω. «Γειά σας, θα ’θελα να δω το “Βαθύ Λαρύγγι”» δηλώνω ευθαρσώς. Ο ιδιοκτήτης (και ίσως και μερικοί από τους πελάτες) με κοιτάει κάπως περίεργα, γιατί όλα αυτά τα χρόνια που με ήξερε νοίκιαζα μόνο κουλτουριάρικες ταινίες (εντάξει, και την «Εκδίκηση της ξανθιάς», το παραδέχομαι!) αλλά ως γνωστόν ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, οπότε μου έδωσε το DVD χωρίς να πει τίποτα.

Στο σπίτι μου τώρα, ξεκινάει η ταινία με μια αισθητική της δεκαετίας του 1970. «Μωρέ μπράβο! Μιμήθηκαν την αισθητική της δεκαετίας του 1970 για το ντοκιμαντέρ!» ήταν η πρώτη μου σκέψη. Όμως μετά από 10 λεπτά περίπου άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί είχαν βάλει τόσες πολλές σκηνές από την αυθεντική ταινία στο ντοκιμαντέρ. Μήπως επειδή… Όχι ρε γαμώτο! Αυτή είναι η αυθεντική ταινία! Και τώρα, πώς θα επέστρεφα την Παπαρήγα την Καλή; Πώς θα κοιτούσα τον Ντιβιντά στα μάτια; Η αδελφή μου προσφέρθηκε να την επιστρέψει εκείνη, αφού φυσικά είπε στους πάντες ότι είχα πάρει πορνοταινία!

Ευτυχώς όμως, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πλησίαζε και θα εξιλεωνόμουν για την αμαρτία μου να δω οτιδήποτε άλλο εκτός από υψηλή κουλτούρα – έτσι πίστευα τουλάχιστον…

Αυτό είναι hardcore – Κινηματογράφος: Λίγες μέρες αργότερα, περνώ τις μέρες μου βλέποντας 3 ταινίες ημερησίως από ανεξάρτητους σκηνοθέτες από τη Σομαλία, το Τατζικιστάν, το Ουζμπεκιστάν, την Ουρουγουάη, τη Γουιάνα, την Ουγκάντα, οποιοδήποτε μέρος δεν μπορούσα να βρω στο χάρτη. Τι άλλο έχει το πρόγραμμα για σήμερα; Α! Βωβός γαλλικός κινηματογράφος της δεκαετίας του 1910, πωπω τι ενδιαφέρον! Να ’μαι λοιπόν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το καταφύγιο του υψηλού κινηματογράφου, και Voila! Αρχίζει η ταινία. Η οποία αποδείχτηκε ότι ήταν μια συρραφή πορνοταινιών μικρού μήκους, που προβάλλονταν στα γαλλικά μπουρδέλα στις αρχές του 20ού αιώνα, για να εμπνέουν τους πελάτες που περίμεναν τη σειρά τους. Ήταν βωβός, ασπρόμαυρος κινηματογράφος, αλλά πορνό ντιπ για ντιπ! Είχε απ’ όλα: άντρα με γυναίκα, άντρα με άντρα, γυναίκα με γυναίκα, άντρα με ζώα, γυναίκα με ζώα, και όλοι οι προαναφερθέντες μαζί! Και ξαφνικά, οι κουλτουριάρηδες θεατές, που κάθε χρόνο περνάνε μέρες στην ουρά για τις πιο εκλεκτές ταινίες και παλεύουν μεταξύ τους για ένα εισιτήριο για τη ρετροσπεκτίβα του Φασμπίντερ ή για μια θέση στην πρεμιέρα της τελευταίας ταινίας του Κιμ Κι Ντούκ, ξεσπάνε σε φωνές και χειροκροτήματα σαν να ήμασταν στο τελευταίο σινεμά του Βαρδάρη: «Ουουουου! Μπράβο! Άξιος άξιος!».

Επιτέλους, έβλεπα το νόημα στο να βλέπεις πορνό. Είχε πλάκα. Και μου άρεσε!

Υ.Γ. Εμπνεύστηκα γι’ αυτό το post χθες, όταν παραλίγο να συναντήσω την πορνοβιομηχανία μπροστά μου πάλι. Απέφυγα τεχνηέντως αυτή τη «συνάντηση» παρόλο που… μέχρι και καριέρα θα μπορούσε να μου προσφέρει (lol)! Δεν θα αποκαλύψω άλλα…

Η φωτογραφία είναι από το Mercat del Born (Βαρκελώνη). Η τέχνη του δρόμου…

Τα πρόσωπα στο internet – το πρώτο post στο blog μου (26 Απριλίου 2007)

ENGLISH

Να ’μαι και ’γω στη μπλογκόσφαιρα… Ας όψεται το θέμα: τα πρόσωπα που βλέπεις στο internet.

Πριν από λίγο καιρό, μια φίλη μου έστειλε ένα link για μια ιστοσελίδα όπου ανεβάζει τις φωτογραφίες της (πολύ ωραίες φωτογραφίες, παρεμπιπτόντως). Χθες αποφάσισα να το τσεκάρω και πέφτω πάνω σε μια φωτογραφία όπου είμαστε οι δύο μας σε ένα πάρτι όπου είχαμε πάει τον περασμένο Σεπτέμβρη. «Πωπω μαύρισμα!» ήταν η πρώτη σκέψη μου όταν είδα τον εαυτό μου. «Η μούρη μου στο internet!» ήταν η δεύτερη… Δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό, ιδιαίτερα αν είναι μια φώτο που με κολακεύει ιδιαίτερα σε μια εκδοχή σέξι-και-όποιος-αντέξει με ένα σουπερ-ντούπερ μίνι φόρεμα, η οποία μου θυμίζει τι ωραία που είχαμε περάσει σε εκείνο το πάρτι (όχι ότι είχα ξεχάσει!). Αλλά ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι θα με βλέπουν άνθρωποι που δε γνωρίζω, όπως όλοι εσείς μπορείτε να δείτε στη σελίδα μου στο myspace την φωτογραφία του Κυρ-Αρίστου, ενός ψαρά από την Αμμουλιανή, που ίσως να μην έχει δει ποτέ του κομπιούτερ και οπωσδήποτε δεν έχει σερφάρει ποτέ στο internet (αν και ποτέ δεν ξέρεις…).

Ο Κυρ-Αρίστος, ο γκόμενος που γουστάρει η φίλη μου, ο σκύλος μιας άλλης φίλης μου, η πρώην του πρώην μου, η Μαντόνα και ο Πάπας απέχουν ο ένας από τον άλλο ένα κλικ, αν ακολουθήσεις τα link και πας από τη μια σελίδα στην άλλη.

Γιατί λοιπόν δε δείχνω το πρόσωπό μου πιο ανοιχτά, ούτως ή άλλως μπορείτε να με βρείτε στις σελίδες των φίλων μου… Γιατί κρύβω το όνομά μου, όταν σε λίγο καιρό από τώρα η μεταπτυχιακή εργασία μου θα είναι στο internet.

Με άλλα λόγια: το πρόσωπό μου είναι εδώ, το όνομά μου είναι εδώ, η δουλειά μου είναι εδώ, μερικοί από τους φίλους μου είναι εδώ (αυτοί που βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη και δεν μπορώ να δω καθημερινά), ακόμα και ένα κομμάτι της ζωής μου είναι εδώ, αν σκεφτείς πόση ώρα περνάω on line. Αυτή η σκέψη με φρίκαρε… και τι γίνεται με την πραγματική ζωή και το να συναντάς ανθρώπους από κοντά;

Και μιας και θίξαμε αυτό το θέμα, τι θα κάνατε αν συναντούσατε κάποιον που είχατε δει στο ίντερνετ; Τι θα λέγατε «Γεια, σε ξέρω από το myspace / το flickr / το έτσι / το αλλιώς;»

Δεν είναι υποθετική η ερώτηση. Μου συνέβη, δυο φορές μέσα σ’ αυτό το μήνα!

Ένα πράγμα, δεν ξεχνάω σχεδόν ποτέ πρόσωπα. Πρέπει να έχω εκατομμύρια πρόσωπα αποθηκευμένα στη μνήμη μου, ανθρώπων που γνωρίζω και ανθρώπων που δε γνωρίζω, που έχω δει στην τηλεόραση, σε ταινίες ή στο ίντερνετ.

Και να τι συνέβη:

Περιστατικό Νο.1: Ένας φίλος με προσκαλεί να δω την ιστοσελίδα του. Βλέπω τις φωτογραφίες και μερικούς μήνες αργότερα, κατά τη διάρκεια των διακοπών του Πάσχα στη Θεσσαλονίκη μπαίνω σ’ ένα μπαρ και βλέπω ένα πρόσωπο που μου φαίνεται γνωστό… Ήταν ένα από τα πρόσωπα σε αυτές τις φωτογραφίες! Μου φάνηκε τοοοόσο περίεργο που τον αναγνώρισα χωρίς να τον γνωρίζω στ’ αλήθεια… μέχρι που πριν από τρεις μέρες αργότερα να σου και το

Περιστατικό Νο.2: Εγώ, ο homo εγκαίνιους στα εγκαίνια μιας γκαλερί στη Βαρκελώνη, τη μέρα του Αγίου Γεωργίου. Εξήγησις: homo εγκαίνιους είναι ένας όρος που έχω επινοήσει για να περιγράψω το είδος του homo sapiens που πάει σε εγκαίνια εκθέσεων, περπατάει με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι προσποιούμενος ότι παρατηρεί τα εκθέματα, μιλάει με τον ένα ενώ γνέφει στον άλλο που περνάει από μακριά και κάνει χειραψία με έναν τρίτο που περνάει από δίπλα κλπ. κλπ. (αλλά αυτό είναι θέμα για ένα εντελώς διαφορετικό post). Είναι ένα άθλημα που ασκούμε εμείς οι άνθρωποι της τέχνης (!). Τέλος πάντων, ήμουν στα εγκαίνια όταν περνάει από δίπλα μου μια γνωστή φυσιογνωμία· πράγμα που μου φάνηκε περίεργο, γιατί έχω μόλις τρεις μήνες στη Βαρκελώνη, οπότε δε γνωρίζω και πολλά άτομα. «Πού τον ξέρω εγώ αυτόν τον τύπο;» - ερώτηση. «Καλέ! Μου έστειλε πρόσκληση να τον κάνω φίλο μου στο myspace!» - απάντηση (Αυτός άραγε με αναγνώρισε; Ποιος ξέρει;). Και τι του λες; Συνήθως είμαι κοινωνικό ζώον, αλλά η όλη φάση μου φάνηκε τόσο περίεργη, που δεν είπα τίποτα.

Εσείς τι θα κάνετε; Και τι σκέφτεστε για όλα αυτά;

Τι; Θέλετε να δείτε τη φωτογραφία μου με το μίνι; Συνεχίστε να σερφάρετε, και, ποιος ξέρει, ίσως να με πετύχετε κάπου!

Υ.Γ.1: Αν και σπανίως πια γράφω οτιδήποτε σε χαρτί, αυτό το post το έγραψα πρώτα σε χαρτί χθες το βράδυ και το μετέφερα μετά εδώ. Δεν ξέρω γιατί, ίσως υποσυνείδητα να έχω φρικάρει προσωρινώς με την τεχνολογία!

Υ.Γ.2: Μιας και μιλάμε για υποσυνείδητο, αφότου έγραψα αυτές τις γραμμές έπεσα για ύπνο και είδα την πρώην του πρώην μου στον ύπνο μου, μια κοπέλα που έχω δει μόνο σε φωτογραφίες!!! Τα πρόσωπα στο ίντερνετ έρχονται τώρα να στοιχειώσουν τα όνειρά μου!

Η φωτογραφία είναι από την Placa dels Angels (Βαρκελώνη). Η τέχνη του δρόμου…

Virtual ζωή

Ένα δύο.. ένα δύο…

Ακούγομαι;

Ωραία, ξεκινάω.

Γιατί είμαι εδώ;

Μετά από φιλοσοφική (πάντα) κουβέντα με φίλους/ες, γύρω από το ίντερνετ και τα παρατράγουδά του, το πόρισμα ήταν ότι πρέπει να φροντίσω λιγάκι περισσότερο τη virtual κοινωνική ζωή μου. Γιατί ναι μεν στην καθημερινότητά μου είμαι κοινωνικό ζώον, τουτ’ έστιν κοπρόσκυλο που ξημεροβραδιάζεται μπυροπίνοντας, αλλά στην virtual ζωή μου είμαι ακόμα στην αρχή. Σπανίως κάνω chat με αγνώστους (απαπα), δεν δέχομαι να τους συναντήσω έξω σε μπλάιντ ντέιτ, που λένε (μα αυτό ρε παιδιά δε θα ήταν virtual, γιατί το μετράτε εναντίον μου;) και, άκουσον άκουσον, δεν έχω blog!

Όχι βέβαια ότι είμαι και άσχετη με το αντικείμενο. Η virtual ζωή μου ξεκίνησε προ τεσσάρων μηνών περίπου, όταν ο συγκάτοικος και κολλητός μου παραπονιόταν ότι δεν έχει φίλους στο myspace (λογικό, η σελίδα του μετρούσε μόλις 10 λεπτά ζωής, οπότε μόνο αυτός ο Tom τον είχε καταδεχτεί). Προθυμοποιήθηκα λοιπόν να κάνω και εγώ δική_μου_σελίδα, για να γίνουμε φίλοι (και) ηλεκτρονικώς, και κάτι οι μοναξιές του πρώτου καιρού στη Βαρκελώνη, κάτι η πλάκα του πράγματος, κόλλησα. Αντιστάθηκα σθεναρά σε προτάσεις γάμου από Νιγηριανούς και Ιάπωνες, που για κάποιο ανεξήγητο λόγο έπεφταν βροχή, αλλά δεν μπόρεσα να μην αρχίσω και εγώ να μπλογκάρω. Ε, όταν είδα ότι είχα και κοινό (καλέ με διαβάζουν!), τι να πω… δε θέλει πολύ για να την ψωνίσει ο άνθρωπος.

Τζάμπα όμως τα φροντιστήρια όπου τους έστελνε η μανούλα τους, οι Έλληνες φίλοι μου γκρίνιαζαν ότι βαριόντουσαν να διαβάζουν στα αγγλικά. Έτσι, αποφάσισα να κάνω και ελληνική έκδοση.

Μετά από απαίτηση του κοινού (έτσι δε λένε στα κανάλια πριν αρχίσουν τις επαναλήψεις σε χιλιοπαιγμένα επεισόδια; προετοιμαστείτε για κάτι ανάλογο), σας παραθέτω τα post που έχω στη σελίδα μου, ελληνιστί!