X*tna

Ο κώδικας είναι ποίηση (ναι, αλλά τι θέλει να πει ο ποιητής;)

2008-10-28T13:19:00.000-07:00

Μια φορά και έναν καιρό, κρατούσα μολύβι στο χέρι. Έγραφα, έσβηνα, αν εξαιρέσουμε ότι μονίμως μουντζουρωνόμουν (γιατί ο δυτικός τρόπος γραφής είναι πρόβλημα για έναν αριστερόχειρα – γράφεις κάτι και μετά περνάει το χέρι σου από πάνω και το σβήνει) η ζωή κυλούσε ήρεμα.

Όμως, όπως συμβαίνει συνήθως στα θρίλερ του Carpenter, όπου σε μια ήσυχη (αμερικάνικη, οφ κορς) πόλη εμφανίζεται ο παρανοϊκός δολοφόνος και τους ξεκάνει όλους, ξεκινώντας από αυτόν με το χειρότερο κούρεμα προχωρώντας μέχρι να φτάσει στην πρωταγωνίστρια, που είναι όμορφη αλλά και έξυπνη, οπότε τον τρώει πριν τη φάει, όμως ο δολοφόνος εκεί που μοιάζει νεκρός σηκώνεται ξαφνικά όρθιος μέσα στα αίματα και κάνει μια ύστατη απόπειρα να τη σκοτώσει, για να φάει το τελειωτικό χτύπημα κατακέφαλα, να ξεπηδήσει ένα σιντριβάνι αίματος και να πέσουν οι τίτλοι του τέλους -με τελευταία σκηνή την ηρεμία να έχει επανέλθει στην αμερικάνικη κωμόπολη… μα καλά, πού θέλω να καταλήξω;

Α, ναι… και μετά ήρθαν οι υπολογιστές. Chat, internet, database, server, host, file transfer protocol, cookies, control panel, η ζωή μου έγινε ένα ασταμάτητο 0100101001… Τα υπαρξιακά μου προβλήματα ψηφιοποιήθηκαν: έκανα upload στο CMS αλλά μετά έγινε αυτόματο update που μου δημιούργησε πρόβλημα στο login, άσε που παρόλα τα plugin το UTF-8 δεν λειτουργεί σωστά με αποτέλεσμα οι ελληνικοί χαρακτήρες να μην εμφανίζονται, από πάνω έρχεται και το πρόβλημα {(#%_!^*)} στη γραμμή 32 του %.php και το adminpanel μου τα έπαιξε και εμφανίζει μόνο html.

Τόσες συμφορές μαζεμένες, ούτε ο Βασιλάκης Καΐλας να ήμουν. Πάσχισα να πάρω τον έλεγχο της κατάστασης, αλλά τίποτα. Μάταια χύνονταν τα δάκρυα στο πληκτρολόγιο, μάταια εκσφενδονίζονταν φτυσίματα στην οθόνη, στο βρόντο όλες οι ευχές και κατάρες. «Ρε, κάνε ρε αυτό που σου λέω!» «Μπριτς κοκό!» Μου απαντούσε με αυθάδεια.

Η διεθνής ιντερνετική κοινότητα συμπαραστάθηκε στη δυστυχία μου: αναστεναγμοί και λυγμοί ακούστηκαν απανταχού της γης, από την Ισπανία μέχρι το Χονγκ Κονγκ. Ξαφνικά ανακάλυψα τον νέο τρόπο ομαδικής (ψυχο-)θεραπείας: Τα φόρουμ.

«Μη στεναχωριέσαι, και εγώ είχα το ίδιο πρόβλημα, αλλά διορθώθηκε μόλις απέκτησα πρόσβαση στο ftp και διόρθωσα το php».

«Είναι θέμα browser, θα τα καταφέρεις»

«Δες τα cookies και τα cache σου»

«Ένα καταραμένο bug είναι μονάχα, εύκολα μπορεί να διορθωθεί το θέμα»

Κάθε τους υπόδειξη με έστελνε να κάνω μια νέα διόρθωση και κάθε διόρθωση με έφερνε αντιμέτωπη σε νέα προβλήματα, και να σου με πάλι να πληκτρολογώ στα φόρουμ:

«δεν μπορώ να κάνω login»,

«δεν μπορώ να δω το administration panel»,

«δεν μπορώ να κάνω data upload»

«δεν μπορώ να αναπνεύσω».

Προσευχήθηκα στην αγία httpία και τον άγιο google, καταράστηκα τους χίλιους bugοδαίμονες. Μάταια!

Το θέμα δεν θα το έλυνε η παραδοσιακή ιατρική ή η ψυχολογική στήριξη των απανταχού μουντζωμένων από την τύχη και τα προγράμματα. Χρειαζόμουν κάποιον με υπερφυσικές δυνάμεις: απευθύνθηκα στον σούπερμαν και τον Τσακ Νόρις, που συγκινήθηκαν από το δράμα μου (ή κουράστηκαν από τα τηλεφωνήματα και τα mail μου) και έσπευσαν να με βοηθήσουν. Κάθε λέξη τους με έστελνε να ψάχνω στο google με τις ώρες:

τι είναι dns;

τι είναι sql;

τι είναι internet;

υπάρχει θεός;

Αλλά και πάλι, οι άνεμοι της ροής δεδομένων δεν έπνεαν ευνοϊκά και έμεινα να κοιτάω την ολόλευκη screen page που πάσχιζε να κατεβάσει τα δεδομένα μου αλλά δε το κατόρθωνε με τίποτα.

Και τη στιγμή που τραγουδούσα το «έχετε γεια βρυσούλες, λόγγοι, βουνά, databasούλες», ο από μηχανής θεός, Batman και Joker στο ίδιο πακέτο, μου έδωσε την ενθάρρυνση που χρειαζόμουν και τις γνώσεις που μου έλειπαν (και στο τέλος μου έριξε και μια κατσάδα που την είδα web designer και προγραμματίστρια, τρομάρα μου!). Έτσι, δάμασα τα ατίθασα αρχεία, εξολόθρευσα με κατσαριδοκτόνο τα απαίσια bugs, τακτοποίησα το χάος των δεδομένων.

Έμεινα άναυδη από έκπληξη, ηδονή και ευγνωμοσύνη. Σχεδόν δάκρυσα όταν είδα το πρόγραμμα να ακολουθεί τις εντολές μου σαν υπάκουο σκυλάκι…

Η ζωή και πάλι κυλούσε ήρεμα, έγραφα στο πληκτρολόγιο και το internet τα έδειχνε, έτσι απλά, σαν να γύρισα και πάλι στο μολύβι και το χαρτί της παιδικής και εφηβικής μου ηλικίας.

[«Τίτλοι τέλους»… ή «Συνεχίζεται»… γιατί συνήθως τα θρίλερ του Carpenter έχουν και sequel…]

Υ.Γ.: Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το Wordpress…

Οι ζωές των άλλων

2008-08-05T10:51:00.000-07:00

3 φίλοι· 3 καυγάδες· 3 τηλεφωνήματα.

«Έλα, μάλωσα με τον / την... Μπήκα στο Facebook και είδα το και το…». Εγώ με το τηλέφωνο στο χέρι, να έχω μείνει παγωτό. Μα τέτοια σύμπτωση; Μέσα σε 12 ώρες άκουσα την ίδια ιστορία 3 φορές από 3 διαφορετικούς φίλους: βρήκα το password του/της…, μπήκα στο facebook του/της, είδα το και το, είμαι έξαλλος/η γιατί…

Ξαφνικά συνειδητοποίησα πόσο η ζωή μας έχει αλλάξει μετά την εμφάνιση των networks. Κάτι που στην αρχή φαινόταν ως αθώο, ανταλλαγή μηνυμάτων και εικόνων, έχει αποκτήσει άλλες διαστάσεις.

Γιατί τώρα πια ο καθένας μπορεί μέσα στην ανία της δουλειάς να φλερτάρει και να έχει και καλές πιθανότητες· βλέπεις, όταν είμαι στη δουλειά, μέσα στην ανασφάλεια και το άγχος, και μου έρθει κανένα χαριτωμένο σχόλιο θα χαμογελάσω που με σκέφτηκαν και θα πετάξω και εγώ κανένα πείραγμα – ενώ αν έβλεπα το ίδιο άτομο έξω, θα έπρεπε να βρει κάτι έξυπνο να μου πει για να μου τραβήξει την προσοχή.

Εύκολο το φλερτ από το internet. Δύσκολες οι σχέσεις. Γιατί άλλο να ανταγωνίζεσαι τον/την δίπλα ή παραδίπλα και άλλο όλους τους θεούς και θεές του internet, που βέβαια φαίνονται ακόμα πιο θεϊκοί γιατί επιλέγουν τις σωστές πόζες/ φωτογραφίες/ εργαλεία του photoshop.

Και τι κάνεις αν ο δικός/ η δικιά σου έχει αποκτήσει εμμονή με το networking; Υπομονή…

Αν πάλι δεν κάνεις υπομονή και αποφασίζεις να βρεις το password, ε, τότε τι να πω, δεν το κατακρίνω, αλλά ούτε και το εγκρίνω.

Εδώ πρέπει να πω ότι έχω ένα κόλλημα με το σεβασμό της προσωπικής ζωής. Και να πέσουν κωδικοί κάποιου στα χέρια μου ποτέ δεν τους χρησιμοποιώ, όσο και να τρώγομαι να μάθω τι κάνει ο άλλος. Όταν ξεχνάει κάποιος το mail του ανοιχτό στον υπολογιστή μου, το κλείνω χωρίς να ρίξω ούτε ένα βλέφαρο –ακόμα και να έχω κάποιο «ειδικό ενδιαφέρον» για το συγκεκριμένο άτομο. Δεν κατηγορώ αυτούς που φέρονται διαφορετικά – αλλά προτιμώ να με τρώει η περιέργεια από το να δω κάτι που δεν πρέπει· νομίζω ότι θα πέσω τέζα από τις τύψεις αν παραβιάσω την προσωπική ζωή κάποιου… Οπότε δε το κάνω και ελπίζω ότι δε θα μου το κάνουν.

Μέχρι που την πάτησα. Όχι από κάποιο ζηλιάρη γκόμενο, αλλά από κάποιον μαλλλάκα (είπαμε, η σαλλλονικιώτικη προφορά έχει επιστρέψει για τα καλά) spammer.

Πριν από λίγους μήνες κάποιος μπήκε στο λογαριασμό μου και αφού έστειλε ένα σιχαμένο spam σε όλες μου τις επαφές, από αυτά τα «dear friend» που έχει βρωμίσει ο τόπος, μου έκλεψε την on line ατζέντα μου. Καθηγητές, συνεργάτες, φίλοι, είχαν λάβει όλοι την ίδια μαλακία από εμένα – τι ντροπή! Αισθάνθηκα γυμνή, εκτεθειμένη: όλες οι εργασίες, δουλειές, ζόρια, απογοητεύσεις, σκέψεις, προσδοκίες, έρωτες, τρέλες των τελευταίων 7 χρόνων είναι εκεί, στα mail που στέλνω και λαμβάνω. Η ζωή μου και η ζωή των φίλων μου βρίσκεται πίσω από έναν κωδικό. Ανοιχτό βιβλίο για όποιον βρει τον κωδικό.

Βέβαια με τα networks το πράγμα είναι διαφορετικό: στη σελίδα του άλλου (αν απλά κοιτάζεις και δεν έχεις μπει στο λογαριασμό του) βλέπεις αυτό που θέλει ο άλλος να σου δείξει: συναισθήματα, εμπειρίες, σκέψεις. Και πάλι όμως, προσπαθώ να αποφεύγω το χάζεμα, γιατί πρώτον είναι χάσιμο χρόνου και δεύτερον γιατί όλοι έχουμε έναν voyeur μέσα μας (ναι, και εγώ, και εσύ, όλοι) και καλό είναι να μην τον τρέφουμε.

Ιδιαίτερα αν έχεις κάποιο «ειδικό ενδιαφέρον» για να δεις τη σελίδα κάποιου, τότε είναι που πρέπει να το αποφεύγεις, γιατί μπορεί να εθιστείς στις ιντερνετικές παρακολουθήσεις. Οπότε κρατήσου όσο μπορείς και μην κοιτάς. Βέβαια αυτό έχει και τα αρνητικά του, γιατί ενώ θα μπορούσες να ξέρεις, απλά εικάζεις· έτσι μπορεί να φαντάζεσαι ότι η καινούρια είναι καμιά Monica Belucci, ενώ λίγα κλικ μπορούν να σου αποκαλύψουν ότι μάλλον δεν είναι. Καλύτερα όμως να σε τρώει παρά να ενδώσεις…

Γιατί μπορείς να καταλήξεις να σε ενδιαφέρει η ζωή των άλλων περισσότερο από τη δική σου

Όλα ξεκίνησαν με το MySpace, που φαινόταν ένα διασκεδαστικό παιχνίδι· και τώρα που το σκέφτομαι ήταν «η εποχή αθωότητας» των networks. Το βαρέθηκα σχετικά γρήγορα, τώρα πια το χρησιμοποιώ κυρίως για επαγγελματικούς λόγους. Μετά ήρθε το Facebook, όπου έμπαινα μόνο για να δω τι μου έγραφαν οι φίλοι, μην καταλαβαίνοντας τι το ιδιαίτερο είχε και είχαν κολλήσει όλοι. Και τι δεν έκαναν να με δελεάσουν: Φραπέδες, πρόβατα, μέχρι και τον Justin Timberlake μου πέταξαν μια μέρα! Εγώ όμως βράχος: Τζάστιν, τζάστην!

Όμως, ο internet browser μου, που είναι τίνγκα στα widgets και σούπερ-κουτσομπόλης υπέκυψε· έτσι, ακόμα και χωρίς να είχα κάνει log in, μου ξερνούσε τα πάντα: ο τάδε έκανε αυτό, ο δείνα σκέφτηκε εκείνο. Σαν τα λευκώματα του σχολείου. Βλακώδες, αλλά δεν έβρισκα και λόγο να κλείσω το παραθυράκι, γιατί καμιά φορά ήταν καλό αντιστάθμισμα για την πίεση της δουλειάς …

Μετά όμως μπαίνεις στο λούκι να το τροφοδοτείς και εσύ, για να βλέπουν οι φίλοι σου τι κάνεις. Κάπως έτσι, πριν από λίγες μέρες σκέφτηκα ότι καμία από τις επιλογές που μου δίνονται για το «status» δε με ικανοποιούσε. Οπότε από single το άλλαξα σε «τίποτα», κάτι που μου φάνηκε αθώο, όμως το facebook δε μάσησε: αποφάσισε ότι κάτι βρωμάει εδωπέρα (σιγά να μη σας πω ;) ) - κανένα μυστικό πάθος θα έχει, σου λέει, οπότε παίρνει την πρωτοβουλία να κοτσάρει μια κόκκινη καρδιά δίπλα στο όνομά μου. Όπως ήταν αναμενόμενο, έπεσε χοντρό δούλεμα από τους φίλους: «Τι έγινε;» «Ερωτεύτηκες;» «Παντρεύεσαι;». Γκρρρρρ…

Πέρα από τ’ αστεία όμως, τα σχόλια που έπεφταν σωρηδόν φανέρωναν ότι όλοι παρακολουθούν το facebook. Σε βαθμό που δεν είχα φανταστεί… Και το πράγμα άρχισε να δείχνει ακόμα πιο σουρεαλιστικό, όταν άρχισα να δέχομαι τηλεφωνήματα για facebookοκαυγάδες· «μα πώς κάνετε έτσι γι αυτή την βλακεία;» έλεγα ξανά και ξανά. Εύκολο να κοροϊδεύεις όταν είσαι έξω από το χορό, δηλαδή δηλώνεις single ή τίποτα, οπότε με ποιόν να μαλώσεις. Όμως αν θέλεις ένα καλό καυγά, γι’ αυτό είναι οι φίλοι.

Έτσι, λίγες ώρες μετά τα απανωτά τηλεφωνήματα, το newsfeed της homepage του internet browser μου (αν η μαμά μου διαβάζει αυτό το blog στάνταρ θα νομίζει ότι έμπλεξα σε καμιά παραθρησκευτική οργάνωση με όλη αυτή την ορολογία) μου πετάει το δόλωμα: φωτογραφίες. Νάτος ο πειρασμός: με μια απλή κίνηση θα βγω από μια περιέργεια που είχα μήνες τώρα: λες να είναι όμορφη σαν τη Monica Belucci; Όμως δεν πρέπει… Μην κλικάρεις, μην κλικάρεις, σταμάτα, σταμάτα, τι πας να κάνεις; Μηηηηηη!!!!

Πολύ αργά, έκανα αυτό για το οποίο κορόιδευα τους άλλους. Είδα. Τελικά δεν ήταν σαν τη Belucci. Ε, και; Δεν είχε καμιά σημασία, είχα περιπέσει στο αμάρτημα του voyeurism και αισθανόμουν σαν Κατ[ασκοπ]ίνα. Είπα να ομολογήσω εμμέσως πλην σαφώς την ειδεχθή μου πράξη στον Β·Β·Β, που είναι αρκετά ειλικρινής για να παραδέχεται ότι κοιτάζει τα networking profiles των άλλων συχνά πυκνά (ναι, και το δικό μου) και αρκετά hacker για να ξέρει να κοιτάζει και περισσότερα... Έγινε έξω φρενών μαζί μου. Παρακολουθώ τη ζωή των άλλων λέει και είμαι μια υποκρίτρια που του προκαλεί ναυτία, γιατί εγώ κανονικά τα κοροϊδεύω αυτά. Λέει ότι δεν πρέπει να κρίνω τους άλλους για πράγματα που κάνω και εγώ· του απαντώ ότι μπορώ να κρίνω και τους άλλους και εμένα –και να που με ξεφωνίζω στο ίδιο μου το blog. «Ε, και εσύ θυμώνεις που έκανα κάτι που κάνεις και εσύ και όλοι! Όλοι παρακολουθούν τις ζωές των άλλων!» του αντιγυρίζω.

Μαλώσαμε.

4 φίλοι· 4 καυγάδες· 3 τηλεφωνήματα + 1 blog post… ;)

Υ.Γ.1: Μετά από αυτό το post βλέπω να έρχεται και άλλος καυγάς. ΩΩΩΩχχχχ! Είναι ανώνυμο το blog ρε παιδιά, μη βαράτε!

Υ.Γ.2: Ο τίτλος είναι από την ταινία «Das Leben der Anderen».

Στη φωτογραφία ένας τοίχος γεμάτος μάτια από το Άμστερνταμ. Το εντυπωσιακό για την Ολλανδία είναι ότι ο voyeurism φαίνεται να είναι κάτι απενοχοποιημένο: τα σπίτια έχουν μεγάλα παράθυρα χωρίς κουρτίνες και μπορείς να βλέπεις στο εσωτερικό, αλλά και αυτοί να βλέπουν ποιος περνάει το δρόμο με κατάλληλα τοποθετημένους καθρέφτες. Αυτό μπορεί να το δει κανείς στους πίνακες της ολλανδικής ζωγραφικής του 16^ου αιώνα, αλλά και σήμερα, με μια μικρή βόλτα στην Ολλανδία. Μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι ο Big Brother ξεκίνησε από εκεί…

Να και ένα ωραίο τραγούδι να θυμηθούμε: "I spy" των Pulp

That crazy Casbah jiiiiiiiive!

2008-07-21T13:43:00.000-07:00

Με αεροπλάνα και βαπόρια… Απίστευτα χιλιόμετρα έχει γράψει το κοντέρ μου την τελευταία βδομάδα· Ολλανδία, Ισπανία, Ελλάδα, με κάθε μεταφορικό μέσον: αεροπλάνο, ποδήλατο, τρένο, αυτοκίνητο, καράβι. Πάντα με το mp3 παρέα, για να περνάει η ώρα ευχάριστα με μουσική.

Αλλάζοντας τραγούδια ασταμάτητα στα ταξίδια μου, σκεφτόμουν ότι κάθε τραγούδι είναι από μόνο του ένα ταξίδι, σε στιγμές που ζήσαμε ή θα ζήσουμε: το «Spoons» του Damon Albarn με πηγαίνει σε ένα βροχερό περίπατο στο Φιλοπάππου πρόπερσι, το «You’re so great» των Blur στη Μύκονο πριν από καμιά δεκαετία, το «Ventilaor R-80» των Ojos de Brujo στην αγαπημένη μου Βαρκελώνη που απέχει λίγες μέρες από το τώρα, το «Oh, my Golly» των Pixies στην εφηβεία -προ αμνημονεύτων χρόνων δηλαδή, το «Ja sei namorar» των Tribalistas στη Βραζιλία όπου θα πάω σε λίγους μήνες –αλλά ήδη έχω αρχίσει να την ονειρεύομαι.

Τα περισσότερα τραγούδια μου θυμίζουν μια στιγμή ή ένα πρόσωπο και όταν τ’ ακούω κάνω ταξίδι στον τόπο και στο χρόνο· ενώ παράλληλα εναποτίθενται πάνω του τα χρώματα και οι μυρωδιές της κάθε στιγμής που τ’ ακούω.

Καμιά φορά το «φόρτωμα» είναι τόσο μεγάλο για ένα και μόνο τραγούδι, που δυσκολεύομαι πια να το ακούσω: για παράδειγμα το Clandestino του Manu Chao, το έχω συνδέσει με τόσες στιγμές και πρόσωπα επί μια δεκαετία και βάλε, ώστε δεν μπορώ πια να συγκεντρωθώ στη μελωδία (είναι και οι στίχοι τόσο δυνατοί…).

Τις περισσότερες φορές οι εικόνες έρχονται και σε πλημμυρίζουν ξαφνικά, όμως άλλες φορές το ξέρεις ότι θα συμβεί ήδη από τη στιγμή που φορτώνεις το mp3 player με τραγούδια.

Αντίθετα, αν ακούς ραδιόφωνο μπορεί να έρθεις πρόσωπο με πρόσωπο με όλες αυτές τις αναμνήσεις και τις μελωδίες απροειδοποίητα. Αν πάλι είσαι εσύ αυτός/αυτή που παίζει τη μουσική, έχεις πολύ έντονο το αίσθημα ότι μοιράζεσαι δικές σου στιγμές με όσους σε ακούνε, ανθρώπους που μπορεί και να μην έχεις δει ποτέ, αλλά είναι εκεί και επικοινωνείτε μέσω της μουσικής.

Από τη θέση του ακροατή, την προηγούμενη βδομάδα, λίγες ώρες πριν πάρω την πτήση μου για Ελλάδα, είχα μπει στη ραδιοφωνική παρέα του Casbah. Αποτέλεσμα: πρώτον, να αφαιρεθώ και παραλίγο να ξεχάσω τον υπολογιστή μου στην Βαρκελώνη (Bir, σε καθιστώ υπεύθυνο) και δεύτερον: δυο μέρες αργότερα ονειρεύτηκα ότι ξανάκανα εκπομπή στο Casbah. Ευτυχώς το όνειρό μου έγινε γρήγορα πραγματικότητα. Σήμερα, 8-9 έπαιζα μουσική στο Casbah.

Επειδή έτσι μου επιβάλλει η παιδεία και η ανατροφή μου (ροκού από την κούνια μου γαρ, ασχέτως που τελευταία το έχω γυρίσει στα μπίτια) ξεκίνησα με τους City’s Last Noise, ένα συγκρότημα της Βαρκελώνης που προπαγανδίζω όπου βρεθώ και όπου σταθώ. Αφού έκανα τους ακροατές να υποφέρουν χοροπηδώντας σε ρυθμούς punk μέσα στη ζέστη, είπα ν’ αφήσω να μπει λίγο δροσερό αεράκι έθνικ στο ραδιόφωνο. Να η λίστα των τραγουδιών που έπαιξα:

1. City’s Last Noise – Beneath the waves

2. Cat Power – Nude as the news

3. PJ Harvey – 50ft Queenie

4. Pixies – Oh my Golly!

5. Blur – You’re so great
6. Xaxakes – Vasilias

7. Cardigans – My favorite game

8. Mano Negra – King Kong Five

9. Asian Dub Foundation – Collective Mode

10. Amadou et Mariam – La réalité

11. Rodes feat. Arvanitaki – Fovamai

12. Jarabe de Palo – La Flaca

13. Dusminguet – Le cha cha cha

14. Ojos de Brujo – Ventilaor R-80

15. Tribalistas – Ja sei namorar

16. Damon Albarn & Co. – Spoons

17. Les Negresses Vertes – La valse

18. The City’s Last Noise - Bones

Θα τα πούμε στο Casbah ;)

Μέχρι τότε, δείτε κάτι παλιό αλλά αγαπημένο (Mano Negra, King Kong Five):

Ο τίτλος είναι από το Rock the Casbah των Clash. Στη φωτογραφία, ένα graffiti από τη Raval στη Βαρκελώνη…

Επιστροφή.gr

2008-07-18T03:37:00.001-07:00

ENGLISH

Ταξί #1: [προς το ραντεβού] Μπουζούκια στο ραδιόφωνο, βρίσιμο στους περαστικούς και μετά καυγάς: ο ταρίφας ήθελε να με πείσει ότι το να κουβαλάς ένα 50ευρω ισοδυναμεί με το να μην έχεις χρήματα, γι’ αυτό πρέπει να τον προειδοποιείς πριν μπεις – πού να βρει τα ρέστα ο καημένος. Εγώ να προσπαθώ να τον πείσω ότι το χαρτονόμισμα των 50 ευρω είναι λεφτά.

Ταξί #2: [προς το σπίτι] Chill out μουσική, πανσέληνος έξω από το παράθυρό μου και ένας εξαιρετικά ομιλητικός ταξιτζής, που να προσπαθεί να μου μεταγγίσει τη σοφία που αποκόμισε από τη ζωή και να μιλάει για τα πάντα, από οικολογία μέχρι τους κινδύνους της ασφάλτου.

Λίγες ώρες μετά την άφιξή μου, με μόλις δύο ταξί, ήταν ήδη ξεκάθαρο: επέστρεψα.

Συναντήσεις με φίλους - ξεχωριστούς φίλους, μουσακάς, ντομάτα με φέτα, βόλτα στη θάλασσα, η φράση εσυποτεθακανειςοικογενεια να ηχεί στ’ αυτιά μου: επέστρεψα.

Και προσπαθώ να προσαρμοστώ στην ελληνική πραγματικότητα, με τα κακά και τα καλά της. Ήδη τράκαρα μια διαδήλωση όπου ο κόσμος δεν διαμαρτυρόταν για το γεγονός ότι παίρνει 1000 ευρώ το μήνα (ή λιγότερα) ή για το ότι η Θεσσαλονίκη είναι από τις πιο μολυσμένες πόλεις της Ευρώπης, αλλά επειδή ο Απόλλωνας Καλαμαριάς δε τα πηγαίνει καλά στο πρωτάθλημα. Αλλά και έζησα μια όμορφη καλοκαιρινή βραδιά – από αυτές που όλοι θέλουν να κρατήσουν κι άλλο κι άλλο, και μένουν μέχρι αργά το βράδυ στους δρόμους να πίνουν και να τα λένε. Και ξαναείδα τη Θεσσαλονίκη: με τις αντιφάσεις, το λούστρο και την παρακμή της, την παράξενη ομορφιά της.

Όπως έχω ξαναπεί: να ζεις έξω και να επιστρέφεις σου δίνει ένα περίεργο συναίσθημα. Λίγα δευτερόλεπτα μετά την άφιξή σου, ήδη νιώθεις ότι δεν έφυγες ποτέ, ήδη έχεις γίνει ένα με το μέρος· «η ισπανική προφορά σου άλλαξε» μου είπε η LuV στο τηλέφωνο, λίγο αφότου έφτασα (η ποντιακή – Σαλλλλονικιώτικη προφορά επέστρεψε!).

Την προηγούμενη μέρα, στη βόλτα μας στη Βαρκελώνη, γκρίνιαζα για το ότι δεν ήθελα να φύγω· κανείς δε θέλει να φύγει από αυτή την πόλη, όσοι φίλοι μου το έκαναν να γυρίζουν ξανά και ξανά.

Τώρα όμως η Βαρκελώνη είναι εκεί σαν μια παράλληλη πραγματικότητα, μια παράλληλη ζωή – όπως θα έλεγε η LuV, είναι σαν το πρόγραμμα “Parallel”: κάνεις install στον Mac σου και μετά περνάς από Mac σε Windows ή σε Linux χτυπώντας ένα βελάκι στο πληκτρολόγιο. Μου λείπει η BCN και θέλω να ξαναγυρίσω, αλλά όσο είμαι εδώ, είναι τόσο φυσικό να είμαι εδώ. Και όταν επιστρέψω, θα είναι σαν να μην έλειψα ούτε μια μέρα. Κουβαλάω και τις δυο πόλεις μέσα μου. Και τις δύο ζωές.

Τώρα ετοιμάζω τα πράγματά μου για τη θάλασσα· τη θάλασσα στα καλύτερά της, όταν έχεις όλη την παραλία για πάρτη σου και όταν μπαίνεις στη θάλασσα είναι τόσο καθαρή και ήρεμη που βλέπεις και το παραμικρό βοτσαλάκι στο βυθό. Και όταν βγαίνεις ή ξαπλώνεις στην παραλία με τις ώρες ή πηγαίνεις να παίξεις κανα τάβλι και να πιεις φραπέ στο beach bar. Καλοκαίρι στην Ελλάδα… Ό,τι καλύτερο :)

Στη φωτογραφία, η ο-ο-ο-ο όμορφη Θεσσαλονίκη...

Να Sonar-ει κανείς ή να μην Sonar-ει; Ιδού το ερώτημα

2008-06-23T03:34:00.000-07:00

ENGLISH

Και πάλι στις φιέστες! Ειλικρινά δε φταίω εγώ, η πόλη φταίει. Αυτή τη φορά πραγματικά ήθελα να κάτσω στα αυγά μου, αλλά το παραδέχομαι, δεν είμαι δυνατός χαρακτήρας. Για πολύ καιρό μονολογούσα «να Sonar-ει κανείς ή να μην Sonar-ει; Ιδού το ερώτημα» αλλά μόλις άρχισε να καταφθάνει το πλήθος των επισκεπτών – που δε σκιάχτηκε από τα περίεργα υβρίδια που επιστρατεύτηκαν για τη διαφήμιση του γεγονότος - φορτωμένο με τατουάζ, πίρσινγκ, ράστα ή χρωματιστές ανταύγειες, είπα, για κάτσε, αυτοί έρχονται τόσο δρόμο για να το δουν, και εμένα που είναι δέκα λεπτά από το σπίτι να μην πάω;

Και τότε βρήκα την απάντηση: «Να Sonar-ει!!!».

Όμως τα εισιτήρια του Σαββάτου είχαν ήδη τελειώσει· μαχαιριά στην καρδιά. Το συζήτησα με τη LuV, την επίσημη σύντροφό μου στις φιέστες και αφού αναλύσαμε τα συναισθήματά μας καταλήξαμε ότι έπρεπε να πάμε το γρηγορότερο να πάρουμε εισιτήρια, γιατί αν δε τα δώσουμε στο Sonar θα μας τα φάνε οι ψυχολόγοι (ακόμα να ξεπεράσω ότι έχασα τους Beastie Boys πέρυσι, παρά τις 3.876 ώρες ψυχανάλυσης) και δε λέει.

Έτσι, μέσα σε λίγη ώρα ήμασταν κιόλας στο δρόμο για το Sonar της Παρασκευής. Το Sonar by Night έπεφτε ολίγον πιο μακριά από το ημερήσιο, οπότε χρειάστηκε κάμποσος ποδαρόδρομος και λεωφορειοδιαδρομή για να φτάσουμε. Σε ένα χώρο τεράστιο, που ακόμα και μετά από πολλές περιπλανήσεις στα 200.000 τετραγωνικά του, δε χωνέψαμε το μέγεθος.

Μα πώς γίνεται να γεμίσει; Και όμως, μία ώρα και 30.000 εισόδους αργότερα (σύμφωνα με ένα φίλο που είναι καλά πληροφορημένος), ήταν φίσκα με «κυριλέ εναλλακτικούς» σαν εμάς που μπορούσαν να πληρώσουν το τσουχτερό εισιτήριο. (Έξω από το Sonar όλοι οι πραγματικοί εναλλακτικοί να πουλάνε μπύρες και σουβλάκια – κοινωνική διαστρωμάτωση ακόμα και εδώ, τι τα θες).

Ο κόσμος διαρκώς σε κίνηση, χόρευε, μιλούσε, πηγαινοέρχονταν ασταμάτητα από τον ένα χώρο στον άλλο.

Επειδή το καταστρώσαμε ολίγον αυθόρμητα, δεν είχαμε κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μας για να δούμε, το βασικό μας σχέδιο ήταν «ας μας κερδίσει ο καλύτερος». Ξεκινήσαμε τσαλαβουτώντας σε dj sets από εδώ και από εκεί, μέχρι να αρχίσουν οι Madness, τους οποίους όμως τελικώς δεν είδαμε, γιατί την προσοχή μας τράβηξε η Yelle. Η γαλλική μουσική μου φαίνεται πολύ γλυκιά, γιατί ακόμα και το «θέλω να σε δω σε ταινία πορνό» ακούγεται τόσο χαριτωμένο αν το πεις στα γαλλικά… Όμως η τύπισσα είχε καλή σκηνική παρουσία και το live της ήταν pas mal (μα πώς τα μιλάω τα γαλλικά) οπότε μείναμε.

Στη συνέχεια περάσαμε από του Diplo, αλλά λίαν συντόμως αισθανθήκαμε σαν ψηφιακοί ήρωες σε βιντεοπαιχνίδι, οπότε μετά από λίγα λεπτά είπαμε “game over” και κινήσαμε για τον Ewan Pearson, όχι τόσο γιατί μας εντυπωσίασε το πλούσιο βιογραφικό του (τι να πρωτοθυμηθεί κανείς, συνεργασίες με Depeche Mode, Goldfrapp, Ladytron, Franz Ferdinand) αλλά κυρίως επειδή έπαιζε ωραίες σπιτικές house μελωδίες.

Αν και η Róisín Murphy που ακολούθησε ήταν εξίσου καλή στο live, τα αυτιά μας και τα πόδια μας ζητούσαν κάτι δυνατότερο, οπότε κάναμε ένα σάλτο παραδίπλα και πήγαμε στους…

Justiiiice! Ζουστίς, ναι έτσι προφέρεται και είναι ό,τι πιο δυνατό έχω ακούσει τελευταία – Τι; Εγώ είπα ότι η γαλλική μουσική είναι πολύ γλυκιά; Είπα ξείπα, το παίρνω πίσω! Ο ρυθμός απίστευτα δυνατός, δονούσε όλο το σώμα. Τα αυτιά μου δε χόρταιναν την μουσική που ήταν μεν ηλεκτρονική στο άκουσμα, αλλά καθαρά ροκ στην ουσία – μπορείς να χορέψεις ή να κάνεις headbanging – εγώ απλά δε σταμάτησα να χοροπηδάω. Ο ήχος τους κυρίευσε το μυαλό μου και είναι ακόμα εκεί…

Τι άλλο να ζητήσει ο άνθρωπος; Περιπλανηθήκαμε για κάμποσο στο χώρο και τελικά φύγαμε με τους Justice στο μυαλό μας. Μετά από περπάτημα σε ερημιές, απροσδόκητες συνομιλίες, παράξενες διαδρομές, κατέληξα να διασχίζω μόνη μου, 6 τα ξημερώματα, τη Ραβάλ.

Οι δρόμοι έρημοι, ήσυχοι, γαλάζιοι από το φως που μόλις έφτανε στην πόλη. Ήταν η ηρεμία που χρειαζόμουν μετά τη φιέστα. Ήταν πολύ όμορφα, αλλά η έντονη μυρωδιά από κάτουρο (σκεφτείτε ότι στις 3 κάθε βράδυ πλένουν όλους τους δρόμους της πόλης και τρεις ώρες αργότερα μύριζαν πάλι – η Βαρκελώνη είναι γεμάτη από βρομύλους) ήταν εκεί για να μου θυμίσει ότι η ζωή δεν είναι κινηματογράφος, αν και μπορεί να μοιάζει μερικές φορές, και ότι τελικά τα sequel δεν είναι απαραιτήτως κακά…

Υ.Γ. Πάρτε τώρα μια γεύση από Sonar: Justice, We are your friends!

Στη φωτογραφία, το Sonar!!!

Razzmatazz... and the nights on the town oh-oh-oh

2008-06-19T07:38:00.000-07:00

ENGLISH

Πέμπτη πρωί, δουλειά, σαν το ζόμπι πίνω τον ένα καφέ μετά τον άλλο για να συνέλθω από την αϋπνία. Τα πόδια μου ακόμα πονάνε από το χοροπηδητό. Ναι, καλά καταλάβατε, πάλι κραιπάλιασα, και όπως κάνω μετά από κάθε φιέστα, το ρίχνω στη φιλοσοφία, δηλαδή γράφω κάνα post για να μοιραστώ με την υφήλιο τις πνευματικές ανησυχίες ενός μυαλού που προσπαθεί να συνέλθει από το ξενύχτι και το ποτό.
Ωωωωωχχχ! Χαλάλι, το πάρτι είχε πολύ ωραία μουσική, που κρατούσε τις αρμονίες μεταξύ ντάμπα και ντούμπα, ο κόσμος πολύ φιλικός, σου έπιανε την κουβέντα αλλά η φασαρία δεν άφηνε τη συζήτηση να πάει πολύ μακριά, πέρα από το «Τιιιι; Τι είπεεεες; Δεν ακούωωωωω!», οπότε όλοι χόρευαν σαν τρελοί, χύνοντας τα ποτά τους πέρα δώθε ευτυχισμένοι– το πουά φόρεμα αποδείχτηκε καλή ιδέα, έγινε ακόμα πιο πουά από τους λεκέδες, όμως τα πόδια μου είχαν ένα σοβαρό πρόβλημα με τα ποτά που κολλούσαν, εγχείριση χρειάστηκα για να ξεκολλήσω τα παπούτσια μου από τα πόδια.

Με άλλα λόγια, άξιζε, αλλιώς γιατί να ξεσηκωθώ μεσοβδόμαδα να τρέχω σε κλαμπ…; Χμ, αυτό δεν είναι επιχείρημα, είμαι από τους ανθρώπους που τους τραβάει όσο τίποτα άλλο το απροσδόκητο, η ξαφνική φιέστα, η ξεχωριστή στιγμή. Αυτό που λέω πάντα στον εαυτό μου είναι «αν μείνω σπίτι, ξέρω τι θα γίνει… αν βγω όμως;». Κάθε ανάμνηση είναι πολύτιμη για τη συλλογή μου, τη συλλογή μου από στιγμές (Προσοχή προσοχή! Μετακραιπαλικές μεταμεθυσιακές σκέψεις ακολουθούν!!!).

Κάποιες φορές νιώθω σαν τον ήρωα του Ρένου Χαραλαμπίδη στα Φτηνά Τσιγάρα, Μια ταινία όπου δε γίνεται τίποτα το ιδιαίτερο – δύο άνθρωποι που συναντιούνται τυχαία και κάνουν βόλτα στην καλοκαιρινή Αθήνα μέχρι τα ξημερώματα – όμως συμβαίνουν τόσα πολλά…

Όπως και εκείνος, έτσι και εγώ είμαι ένας συλλέκτης στιγμών. Και όπως κάθε συλλέκτης, έχω τους αγαπημένους καλλιτέχνες. Αυτούς που ονομάζω «μάγους στιγμών», που είναι ικανοί να σε τρέχουν σε φιέστες μεσοβδόμαδα, να παρακινούν αυθόρμητες συναυλίες σε κλειστά θέατρα, να σε καλούν σε συναντήσεις κάτω από τη βροχή, να σε φέρνουν κοντά στους πιο παράξενους ανθρώπους, να σε βάζουν να χορεύεις σε σκυλάδικα στην εθνική, να σου διαβάζουν άρλεκιν κάτω από τα φώτα του δρόμου, να σε καλούν σε διακριτικές κατασκοπείες με φωσφοριζέ καπέλα και αντίσκηνα παραμάσχαλα (δεν είναι σουρεαλιστικό ποίημα, είναι η ζωή μου).

Πώς τους ξεχωρίζεις; Γίνε λίγο παρατηρητικός. Θα τους δεις να παρατηρούν την αντανάκλαση του κόσμου στην ανάποδη πλευρά ενός κουταλιού, να χαράζουν με τα καλά τους παπούτσια στο χώμα το όνομα του αγαπημένου τους, να ζωγραφίζουν στους τοίχους όταν νομίζουν ότι κανείς δε τους βλέπει, να ξεκινούν για τη δουλειά με το skateboard στο ένα χέρι και το χαρτοφύλακα στο άλλο, να ψάχνουν επί δέκα λεπτά ποιο τραγούδι ταιριάζει να σου βάλουν σε μια πεντάλεπτη διαδρομή με το αυτοκίνητο, να ζωντανεύουν με τα λόγια και τη μουσική τόπους όπου δεν έζησες ποτέ…

Οι «μάγοι στιγμών» είναι άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή σου και την κάνουν λίγο πιο κινηματογραφική. Έρχονται, σκάνε σαν βόμβα και μετά μπορεί να φύγουν το ίδιο ξαφνικά. Το ξέρεις ότι θα ξανάρθουν, αλλά μπορεί και να μη τους ξαναδείς ποτέ. Είναι σαν τον άνεμο. Ή το κύμα της θάλασσας. Ποτέ δε τους πιάνεις, ποτέ δεν ξέρεις τι σκέφτονται. Και πού θα σε βγάλει μαζί τους. Αν σε μαγεύει η στιγμή, είναι ό,τι καλύτερο. Αν θέλεις διάρκεια, μπορεί να σε απογοητεύσουν (ή και όχι, αυτό το απροσδόκητο είναι κομμάτι της γοητείας τους). Μπορείς να βασίζεσαι στη φιλία και τη βοήθειά τους, αλλά όχι και στην διαρκή παρουσία τους.

Και όταν έρθει η στιγμή να φύγουν, πρόσεξε να μείνεις μόνο μέχρι τους τίτλους του τέλους και να μην πας να δεις και το sequel – τα νούμερο δύο δεν είναι ποτέ τόσο καλά όσο η αρχική ταινία, χαλάνε την μοναδικότητα της στιγμής. Να ξέρεις πότε να λες αντίο και να προσπαθείς να μην το παίρνεις κατάκαρδα. Και το αντίο μια στιγμή είναι. Ζήσε την, μη την φορτώνεις με λόγια, βρες μόνο τα σωστά ή δανείσου τα από άλλους:

Θα ήθελα τόσο πολύ να σε εντυπωσιάσω

Η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη

Σαν μια μπόρα

Ούτε που πρόλαβα ν’ αρχίσω

Ούτε που πρόλαβα να σου πω τη μοναδική μου ιδιότητα

Είμαι συλλέκτης

Μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου:

Στιγμές

Όταν έχω αυτό τον ξαφνικό πόθο να πετάξω

Και δεν έχω πού να πετάξω

Κρύβομαι στη συλλογή μου

Γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές, τυχαία αγγίγματα, βρισιές, τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές

Σιωπές, χωρισμούς, λόγια, λόγια, λόγια…

Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά

Η ζωή ξέρει

Και εγώ την εμπιστεύομαι

Είμαι από αυτούς

Που πάντα κάπνιζαν φτηνά τσιγάρα

(Ρένος Χαραλαμπίδης, «Φτηνά Τσιγάρα»)

Υ.Γ.: Ο τίτλος κανονικά ήταν “This magic moment”, εμπνευσμένος από το Lou Reed, αλλά σήμερα δεν μπορώ να βγάλω το Razzmatazz των Pulp από το μυαλό μου, οπότε το άλλαξα. Πάρτε λοιπόν μια γεύση από Pulp και από Razzmatazz Club (ξέρω, τα μουσικά μου γούστα είναι ολίγον πολυσυλλεκτικά):

Στη φωτογραφία το club Razzmatazz χθες το βράδυ…

Rock El Casbah!

2008-05-21T06:12:00.000-07:00

ENGLISH

Casbah· οχυρό για τους Άραβες, τραγούδι για την ελευθερία από τους Clash ή για το θάνατο από τους Αμερικανούς εισβολείς στον Κόλπο. Και για μένα; Εξαρτάται από το άρθρο. Rock the Casbah: μακρινή ανάμνηση κάποιου που έχει χαθεί κάτω από τη σκόνη του χρόνου. Rock el Casbah: ίσως η αρχή της τωρινής μου τρέλας!

Μπαίνουμε στη μηχανή του χρόνου και πάμε δυο χρόνια πίσω: μια μέρα πριν τις εξετάσεις για την υποτροφία που με έστειλε εδώ που είμαι τώρα. Αντί να διαβάζω το ξενυχτάω στη συναυλία του Racid Taha. Βγαίνει σαν θεός του ροκ, δερμάτινη καμπαρτίνα μέσα στη ζέστη του αθηναϊκού Μάη, μαύρο γυαλί που δεν αποχωρίστηκε στιγμή και παίζει αξέχαστα. Μέχρι να μας αποχαιρετήσει με το Rock El Casbah είχαμε ξημερωθεί σχεδόν και δε μου έμενε ούτε λεπτό για ύπνο. Πήγα άυπνη στις εξετάσεις και αναγκαστικά άφησα το ζήτημα στον αυτόματο πιλότο, δηλαδή το υποσυνείδητο, που ευτυχώς ήξερε τα θέματα των εξετάσεων πολύ καλύτερα από εμένα· έτσι πήρα την υποτροφία και ένα όνειρο ως τότε μακρινό και ασαφές, να ζήσω στο εξωτερικό, ήρθε και ντουπ! προσγειώθηκε στη ζωή μου.

Ελπίζω με αυτή μου την αφήγηση να κατορθώνω να περάσω τη σοφία μου στους νεότερους: δηλαδή να τους διδάσκω πώς να πηγαίνουν να δίνουν εξετάσεις (κουρούμπελα), πώς να εμπιστεύονται το ένστικτό τους όσο και τη λογική (ιδιαίτερα όταν έχουν ξεχάσει τη λογική σπίτι σε κάποιο συρτάρι) και φυσικά πώς να μη χάνουν συναυλία για συναυλία. Και πάνω απ’ όλα να εξηγήσω πώς και γιατί η λέξη “Casbah” μου άλλαξε τη ζωή, όσο να πεις.

Πριν από λίγο καιρό το Casbah έγινε και κάτι ακόμα: η ραδιοφωνική μου παρέα. Μετά από πρόσκληση του Bidibi, ο οποίος ευτυχώς δε μου κρατάει κακία που του έχω κολλήσει αδίκως και παραλόγως το παρατσούκλι Βiribiridibis, χθες το βράδυ στις 12 ώρα Ελλάδος έκανα το ραδιοφωνικό μου ντεμπούτο στο Radio Casbah! Ξεκίνησα με ένα playlist από αγαπημένα τραγούδια, που θα κρατούσε για μια ώρα, όμως οι φίλοι που μου κρατούσαν παρέα με έκαναν να περνάω πολύ ωραία και να μη θέλω να ξεκουμπιστώ, οπότε άρχισα να ψάχνω στο σκληρό και γι’ άλλα τραγούδια. Και να τα τραγούδια που έπαιξα τελικά:

1. Pulp – Stylorock (nights of suburbia)

2. The Κillers – Somebody told me

3. Svinkels – Réveille le punk

4. Gorillaz – Punk

5. Beastie Boys – Sabotage

6. Pixies – Gouge Away

7. The Dandy Warhols – Get Off

8. Franz Ferdinand – Take Me Out

9. Fischerspooner – Never Win

10. Primal Scream – Some Velvet Morning

11. PJ Harvey – Shame

12. Tricky – Diss Never

13. Mano Negra – King of Bongo

14. Sonic Youth – Dirty Boots

15. The Clash – Guns of Brixton

16. Racid Taha – Rock El Casbah

17. Orishas – Mística

18. Gorillaz – Tomorrow Comes Today

19. Δημοσθένης Γρίβας – Bedtime

20. Ladytron – International Dateline

21. Blur – Beetlebum

22. Mano Negra – Le Bruit du Frigo

23. Les Negresses Vertes – Hasta Llegar

24. Antonio Pinto & Ed Cortes – Nem Vem Que Não Tem

25. Tom Waits – Temptation

26. Lou Reed – Walk On The Wild Side

27. Blur – Out Of Time

28. The Stone Roses – I Wanna Be Adored

29. Depeche Mode – Stripped

30. New Order – Blue Monday

31. Gun Club – Sex Beat

Ευχαριστώ πολύ τα παιδιά από την παρέα του Casbah!

Όσο για τη φωτογραφία: κάθε blogger φωτογραφίζει κάτι χειρόγραφο και στη συνέχεια προσκαλεί και άλλους στο παιχνίδι. Ο Bidibis με προσκάλεσε να κάνω και εγώ το δικό μου χειρόγραφο και εγώ προσκαλώ με τη σειρά μου τους NoNickNameToday και Alexander de Querzen. Αν θέλουν ας φτιάξουν τα δικά τους!

As for the photo: every blogger takes a photo of something he/she has written by hand and then invites others to the game. Bidibis invited me to make my own and I invite NoNickNameToday and Alexander de Querzen. They can make their own if they like!

Ομφάλιος λώρος

2008-05-15T15:30:00.000-07:00

ENGLISH

Επιστροφή στο σπίτι μετά τη δουλειά. Πρέπει να μαγειρέψω, να ψωνίσω, να καθαρίσω, μετά να στρωθώ στο διάβασμα και αν προλάβω να πάω και για κολύμπι γιατί θα σαπίσω όλη τη μέρα μπροστά στον υπολογιστή. Μια συνηθισμένη μέρα.

Από τον πρώτο καιρό ήδη στη Βαρκελώνη μου προξένησε μεγάλη απορία αυτό το γεγονός: τα σπίτια δεν έχουν κανένα μα κανένα αυτοματισμό. Δε μπορώ να καταλάβω. Πετάω τα ρούχα μου κάτω και μένουν στο πάτωμα, αντί να επιστρέψουν καθαρά και σιδερωμένα στη ντουλάπα μου. Ανοίγω την κατσαρόλα και είναι άδεια, αντί να έχει το αγαπημένο μου φαγητό. Ξυπνάω το πρωί με το ξυπνητήρι και όχι με χυμό πορτοκάλι δίπλα στο κρεβάτι μου… Οι άνθρωποι είναι πολύ πίσω, όποιος κατάγεται από κάποια άλλη μεσογειακή χώρα, βλέπε Ελλάδα, ξέρει ότι εκεί η τεχνολογία έχει προχωρήσει πολύ.

Αν είσαι γύρω στα τριάντα ας πούμε, δε χρειάζεται να ασχοληθείς με μπανάλ πράγματα όπως καθαριότητα, νοικοκυριό, ψάξιμο δουλειάς, αγορά σπιτιού… Ακόμα και για να κάνεις οικογένεια δε χρειάζεται να κουνήσεις τίποτα άλλο πέρα από τα απαραίτητα (τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται )· από εκεί και πέρα η ανατροφή των παιδιών δεν είναι δική σου ευθύνη. Όλα γίνονται αυτόματα, μαγικά, γιατί κάποιος φροντίζει για σένα, μα ποιος; Α, ναι, οι γονείς σου!

Ο ομφάλιος λώρος στην ουσία δεν κόβεται ποτέ… εκτός και αν το επιλέξεις εσύ.

«Αποφάσισες ξαφνικά να κόψεις τον ομφάλιο λώρο», μου λέει με καημό τις προάλλες η μαμά μου, αναφερόμενη στην περσινή «φυγή» μου από το σπίτι.

«Μα ήμουν σχεδόν 28!», διαμαρτυρήθηκα.

Ένα πράγμα με αυτές τις μανάδες: είναι ειδικές στο να σου δημιουργούν τύψεις. «Αν οι τύψεις είναι ταξίδι, η μάνα μου έχει το ταξιδιωτικό γραφείο», έγραφε σε ένα μπλουζάκι (όποιος το βρει παρακαλώ να μου το στείλει). Τύψεις όχι γιατί είσαι κανένα ρεμάλι (εγώ προσωπικά είμαι, αλλά η μάνα μου δε το ξέρει) αλλά γιατί κάνεις το αυτονόητο: ζεις τη ζωή σου μόνος και ανεξάρτητος, με βάση τις προσωπικές σου επιλογές.

Βέβαια για τους γονείς οτιδήποτε εκτός από δουλειά σε δημόσια υπηρεσία, γάμο και σπίτι σε ακτίνα 20 μέτρων από το δικό τους σημαίνει «βαδίζω ντουγρού για την καταστροφή». Θέλουν να σε νταντεύουν εφ όρου ζωής.

Μια ολόκληρη γενιά προορισμένη να φοράει πάνες για πάντα. Δεν φταίμε βέβαια αποκλειστικά εμείς· αν ρωτήσεις κάποιον της ηλικίας μου στην Ελλάδα με τι ασχολείται, είναι πολύ πιθανό να λάβεις ως απάντηση «κάνω τα χαρτιά μου για…». Οι δουλειές έχουν καταντήσει αστικός μύθος. Ακόμα και όταν βρούνε δουλειά, ο μισθός που παίρνουν είναι τόσο χαμηλός, που δε φτάνει για να τα βγάλουν πέρα. Έχει βουίξει ο τόπος για τη G-700, τη γενιά των 700 ευρώ τελευταία…

Βέβαια υπάρχει και η κατηγορία που μπορεί να τα βγάλει πέρα, απλώς δε θέλει να χάσει τη χλιδή του πατρικού σπιτιού ή τα χρήματά της σε ενοίκια και λογαριασμούς…

Και αυτή που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα όπως και να 'χει, κάτι που προσπαθώ να κάνω και εγώ. Με φυγή από το πατρικό σπίτι ή ακόμα και την πατρίδα. Και πάνω που ξεχνάς γιατί είχες φύγει, έρχεται η στιγμή που το θυμάσαι· όπως όταν παίρνεις τηλέφωνο να ρωτήσεις τι απέγινε εκείνη η ρημαδοϋποτροφία και δε σου τη στέλνουν εδώ και τρεις μήνες «Ε, ξέρετε τώρα πώς είναι η ελληνική πραγματικότητα» σου απαντούν… Ξέρω, ξέρω. Και προτιμώ να απέχω απ’ αυτήν.

Στη φωτογραφία η εγκατάσταση-happening του Max Streicher "Sleeping giants", μια φωτογραφία που τράβηξα το Νοέμβρη στο Λονδίνο...

Έχω και blog, πάμε μια βόλτα;

2008-04-27T07:35:00.000-07:00

ENGLISH

Έξω ρίχνει καρεκλοπόδαρα, αλλά πρέπει να την κάνω. Έχω να πάω σε μια συνέντευξη για δουλειά – κι άλλη δουλειά, και άντε να βρω χρόνο για το διδακτορικό μετά. Φτάνω βρεγμένη και συναχωμένη (σε αυτή την πόλη βρέχει τόσο σπάνια, που ποτέ δεν είμαι προετοιμασμένη επαρκώς για οτιδήποτέ άλλο εκτός από λιακάδα), οπότε όλες οι στρατηγικές παρουσίασης πάνε στο βρόντο: ξαφνικά ο κύριος στόχος μου είναι να καταφέρω να μιλάω χωρίς να ρουφάω τη μύτη μου.

Δεν πάει καλά… Ζητάνε κάποιον που να μιλάει ελληνικά και να ξέρει από internet – όλα τ’ άλλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Ως προς το πρώτο καλά, τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική που λέει ο ποιητής (Αμ, πως, διαβάζουμε και ποίηση, δεν είμαστε στραβάδια!), ως προς το δεύτερο όμως οι γνώσεις μου περιορίζονται σε αυτές ενός ατόμου που κάνει απλά χρήση – ή μάλλον κατάχρηση – του internet. Και οι Έλληνες σε αυτή την πόλη δε σπανίζουν, οπότε ο ανταγωνισμός για τη θέση αρκετός, ευχαριστώ και καλή μέρα σας, αυτά που με ρωτάτε δε τα καταλαβαίνω…

Και ενώ τα «χμμμ» και τα «δεν ξέρω» ως απαντήσεις πληθαίνουν και δείχνουν ότι το πράγμα πάει κατά διαόλου, πέφτει η καθοριστική ατάκα: «ξέρετε από blog;»… Χα! Με άνεση Βουτσά στο «έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;», πετάω: «Μα… ΕΧΩ blog!». Σε δύο γλώσσες παρακαλώ – αυτό βέβαια δεν έπρεπε να το πω, γιατί αν διαβάσει τα post μου στα αγγλικά, δε νομίζω ότι θα με βρει και πολύ σοβαρή. Και από εκεί που ένιωθα ένα ασήμαντο μυρμηγκάκι που έχει άγνοια για τα πάντα, ξαφνικά σαν να ψήλωσα 7 πόντους – ξέχασα, ήταν οι θανατηφόρες μπότες που φόρεσα για να προστατευτώ από τη βροχή.

Ποτέ δεν πίστεψα ότι το να έχεις blog θα μπορούσε να σε βοηθήσει σε μια συνέντευξη για δουλειά… Το ξεκίνησα τυχαία, ένα βράδυ που ήθελα να πω κάτι και αποφάσισα να απευθυνθώ στην ιντερνετική κοινότητα. Μετά το βρήκα ως έναν ωραίο τρόπο έκφρασης και το συνέχισα, πάντα όμως είχα το φόβο ότι χάνω πολύτιμο χρόνο με αυτά. Και να που κάποιος το υπολογίζει ως προσόν.

Το θέμα με έβαλε σε σκέψεις: να ένας καλός τρόπος να διαφημίζω τον εαυτό μου. Θα φτιάξω πολλά blog. Ένα για υποψήφιους εργοδότες όπου θα παρουσιάζω τον εαυτό μου ως εργασιομανή με λίγες αξιώσεις στην πληρωμή και ένα για υποψήφιους γκόμενους, όπου θα αυτοπαρουσιάζομαι ως θεϊκή γκομενάρα έτοιμη για ακροβατικά μόλις δει μούσκουλα. Και μόλις κουραστώ από την άσωτη ζωή, θα φτιάξω ένα τρίτο για υποψήφιους γαμπρούς, όπου θα αναλύω την αγάπη μου για το σφουγγάρισμα, το μαγείρεμα και το κέντημα. Καλέ μην τσιμπάτε, πλάκα κάνω (ως προς το κέντημα εννοώ ;) ). Γενικά ό,τι θέλω, θα το κάνω blog και μετά θα δίνω το link σε όποιον με ενδιαφέρει.
Ούτως ή άλλως καιρό τώρα στριφογυρίζει στο μυαλό μου η ιδέα να κάνω ένα blog ανώνυμο, γιατί από αυτό εδώ μπορείτε ψάχνοντας τα links να μάθετε τα πάντα για μένα, από το όνομα και τη φάτσα μου μέχρι τι χρώμα καλσόν φοράω (είναι και αυτό το Photoblog που με εκθέτει). Στο καινούριο μου blog θα αναλύω ό,τι κουλαμάρα μου συμβαίνει στον ερωτικό τομέα, χωρίς να φοβάμαι ότι θα εκθέσω κανέναν και θα φάω ξύλο. Θα δίνω συμβουλές προς γυναίκες και άντρες, τύπου «πάρτε αυτό που θέλετε χωρίς να σας τα πρήζουν»… και να οι επισκέψεις, και να οι προτάσεις για να το κάνω βιβλίο, σήριαλ, ταινία· λέω να πρωτοτυπήσω και να το πω «άβυσσος (η ψυχή των αντρών) εντ δε σίτυ» - και τα υπόλοιπα θα πάρουν το δρόμο τους: δεν είναι και λίγοι οι blogger που άλλαξαν ζωή χάρη στα blogs τους, δείτε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα εδώ...

Προς το παρόν πρέπει κάποια στιγμή να συγυρίσω τις σελίδες μου όλες σε μία γιατί τώρα είναι ένας αχταρμάς, αλλά πού να βρω χρόνο… Βλέπετε, βρήκα καινούρια δουλειά ;)

Υ.Γ.1: Τη στιγμή που κολλάω αυτό το ποστ συνειδητοποιώ ότι πέρασε ένας χρόνος από το πρώτο ποστ στο blog...

Υ.Γ.2: Και μιας και θυμήθηκα το Βουτσά...

Η σημερινή φωτογραφία άσχετη αλλά σχετική: Είναι Πάσχα και είπα να δηλώσω την αλληλεγγύη μου σε όλα τα συμπαθή ζωντανά που πέφτουν στα πιάτα των κατσικοφάγων…

Δεσποινίς ετών 29

2008-04-16T17:49:00.000-07:00

ENGLISH

Βραδινή έξοδος με τη Μαλού στη Ραβάλ, και το ένα (ποτό) φέρνει το άλλο, αποφασίζουμε να πάμε με κάτι φίλους σε ένα κλαμπάκι εκεί κοντά, ονόματι “les enfants”. Οκ, τα γαλλικά μου δεν είναι και τέλεια, αλλά ήξερα τι σήμαινε αυτό. Δεν πίστεψα όμως ότι θα είναι «τα παιδιά» όνομα και πράγμα: το μαγαζί τίγκα στην πιτσιρικαρία. Επειδή όμως είμαι γκόμενα παντός καιρού και επιπλέον η μουσική μου άρεσε, ξεχύθηκα στην πίστα να κάνω τα τρελά μου.

Εκεί που έπαιζε το Push it των Salt’ n’ Pepper και εκτελούσα με επιτυχία τη χορευτική φιγούρα «κούνα τον κώλο χαμηλά και τέντωσέ τον την ώρα που κουνάς το στήθος μέσα έξω» τραγουδώντας μες την καλή χαρά, κατανοώ ότι οι υπόλοιποι γύρω μου δε φαίνονται και τόσο εξοικειωμένοι με το τραγούδι. Και ξαφνικά έρχεται η συνειδητοποίηση: δεν ξέρουν το τραγούδι γιατί οι περισσότεροι από αυτούς… οι περισσότεροι από αυτούς… (Ω! Φοβάμαι να το ξεστομίσω) ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1990!!!

Έντρομη ρωτάω το Τ.Π. (Τρελό Πιπίνι) που χόρευε μαζί μου πότε γεννήθηκε. «Το 1987» μου απαντάει, γλιτώνοντάς με τελευταία στιγμή από καρδιακό επεισόδιο – έχουμε τα χρονάκια μας βλέπετε. «Τη χρονιά που βγήκε αυτό το τραγούδι…» του πετάω ατυχώς και άντε να το μαζέψω μετά… Τώρα τι να πω; «Ξέρεις, αυτό το τραγούδι το άκουγε η γιαγιά μου, εγώ προσωπικά δε το θυμάμαι»; Η φοβερή αλήθεια δεν μπορεί να αποσιωπηθεί: γεννήθηκα τη δεκαετία του 1970!!! Εντάξει, στο τέλος της, αλλά στη δεκαετία του ’70 παρόλα αυτά… περίπου 9 μήνες μετά τους σεισμούς του καλοκαιριού του 1978 - οι οποίοι παρεμπιπτόντως πρέπει να επέδρασαν θετικά στη λίμπιντο του κόσμου, γιατί γνωρίζω αρκετούς στη Θεσσαλονίκη που γεννήθηκαν την άνοιξη του 1979.

Πάντα έκανα παρέα με μεγαλύτερους και το «είσαι μικρή ακόμα» ήταν η επωδός κάθε φορά που ήθελα να τους ακολουθώ σε μπαρ και κλαμπ, να όμως που μερικά χρόνια αργότερα βρίσκομαι με χάσμα γενεών απέναντι σε μια γενιά που είχε κινητά και internet από τα γεννοφάσκια της.

Με καταλαβαίνετε; Για να δούμε…

Αν αρχίσατε να μιλάτε όταν στην εξουσία ανέβαινε ο Παπανδρέου, ο Mitterrand ή ο Gonzalez…

Και όταν πήγατε σχολείο στους χάρτες έγραφε «ΕΣΣΔ» και «Γιουγκοσλαβία»

Αν δε σας άφηναν να παίζετε έξω όταν εξερράγη το Chernobyl από το φόβο της ραδιενέργειας…

Και πανηγυρίσατε τη νίκη της Ελλάδας στο Eurobasket του 1987 ακούγοντας το «Final Countdown»

Αν βλέπατε τα Στρουμφ, το Niels Hogelson και την Candy Candy (στα δύο και μοναδικά κανάλια της κρατικής τηλεόρασης)…

Και διαβάζατε τις περιπέτειες του Μικρού Νικόλα και τους Μυστικούς 7 αντί για Harry Potter

Αν ερωτευτήκατε για πρώτη φορά λίγο μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου…

Και πέσατε σε μελαγχολία τη μέρα που πέθανε ο Kurt Cobain

Αν γίνατε grunge και πετάξατε τα μαλλιά πάνω στο πρόσωπο…

Φορώντας All Star, Doc Martin’s ή Stan Smith, πάντα με μπουφάν fly και καρό πουκάμισο (ευτυχώς τα All Star επιστρέψανε!)

Αν είδατε τις αλάνες όπου παίζατε να γίνονται τσιμέντο και γκρίζοι τοίχοι

Που γρήγορα καλύφθηκαν με graffiti και street art

Αν γράφατε κασέτες με τους Radiohead, τους Blur, τους Pixies…

Kαι αγοράζατε με το χαρτζιλίκι σας δίσκους βινυλίου

Ή τρέχατε σε rave και ακούγατε Ρrodigy πριν γίνουν μεγάλοι και τρανοί (είχαν έρθει και στη γειτονιά μου θυμάμαι…)

Αν είδατε σε συναυλία τους U2, το Moby ή τους Portishead

Και δε χάνατε ούτε ένα live από τις Τρύπες, τα Ξύλινα Σπαθιά ή τους Stereo Nova…

Αν πήρατε το πρώτο σας CD μετά τα 14 (τα DVD ήρθαν πολύυυυ αργότερα)…

Και χρησιμοποιήσατε υπολογιστή για πρώτη φορά στην εφηβεία (δεν είχε καν Windows!)

Αν βλέπατε μπροστά σας τουβλάκια μέρα νύχτα παίζοντας tetris…

Και ξενυχτούσατε ακούγοντας ραδιόφωνο με το walkman κάτω από τα παπλώματα

Αν περιμένατε πάνω από το τηλέφωνο για να σας πάρει ο έρωτας ή η παρέα (τι εννοείτε ποιο τηλέφωνο; Μόνο σταθερό υπήρχε!)…

Και βγήκατε με λίγες δραχμές, πεσέτες, λιρέτες, φράγκα, κορώνες στην τσέπη

Αν διαβάσατε μονορούφι το «Trainspotting”…

Και στηθήκατε στην ουρά του κινηματογράφου για να δείτε το «Mίσος»

Αν βγήκατε να διαδηλώσετε κατά της παγκοσμιοποίησης…

Τραγουδώντας το Clandestino του Manu Chao

Αν κατεβάζατε τραγούδια από το Νapster με dial-up σύνδεση (μας την παρείχε δωρεάν το πανεπιστήμιο και έκανες τουλάχιστον 20΄ για να συνδεθείς!)…

Και αποκτήσατε e-mail τα πρώτα χρόνια στο πανεπιστημίου

Αν σας απασχόλησε ο ιός του millennium…

Αλλά το υποδεχτήκατε σε κάποιο κλαμπ με πολλή φασαρία

Αν αποκτήσατε κινητό τελειώνοντας το πανεπιστήμιο (μα δεν καταλάβαινα τη χρησιμότητα!) …

Και είδατε την 11^η Σεπτέμβρη σε live αναμετάδοση την ώρα που πακετάρατε ή ξεπακετάρατε τις βαλίτσες σας για το Erasmus

Αν η επέκταση της Ευρωπαϊκής ένωσης σας πέτυχε την ώρα που αναρωτιόσασταν για επόμενό σας βήμα (σπουδές, δουλειά, φυγή στο άγνωστο)…

Και ακόμα δεν έχετε καταλήξει για το πού θα σας βγάλει η ζωή σας

Αν έχουν αρχίσει οι φίλοι των γονιών σας να ρωτάνε «εσύ πότε με το καλό»…

Αλλά νιώθετε πολύ ανώριμοι για να φερθείτε σαν τους «μεγάλους»

Και πολύ ώριμοι για να πιστέψετε ότι ο έρωτας μπορεί να κρατήσει για πάντα

Αν έχετε μάθει από προσωπική πείρα ότι «οι άνθρωποι δεν αλλάζουν» και άλλες τέτοιες κλισέ φράσεις…

Αλλά εκπλήσσεστε όταν η πραγματικότητα τις διαψεύδει

Αν βλέπετε το σώμα και το πρόσωπό σας στα καλύτερά του…

Όμως ξέρετε ότι οι πρώτες ρυτίδες βρίσκονται καθ’ οδόν

Αν ξέρετε πια να πατάτε στα δυο σας πόδια...

Κοιτώντας όμως ακόμα ψηλά, στο όνειρο

Τότε θα είστε γύρω στα 29… σαν εμένα.

Υ.Γ. Ο τίτλος είναι παράφραση της κωμωδίας του Αλέκου Σακελλάριου «Δεσποινίς ετών 39»... Και για να θυμηθούμε και μια oldschoolιά:

Στη φωτογραφία graffiti από το Γήπεδο του Απόλλωνα Καλαμαριάς… Είπαμε, από το γήπεδο περνάω μόνο για τα graffiti!

Πίστευε ή μη… πάντως ερεύνα

2008-03-24T14:20:00.000-07:00

ENGLISH

Πάσχα στη Βαρκελώνη. Ολίγον άχρωμο. Ούτε τα πυροτεχνήματα του ελληνικού Πάσχα (που είναι σε ένα μήνα από τώρα) ούτε οι πομπές του ισπανικού. Αν και δεν πιστεύω, πρέπει να παραδεχτώ ότι το Πάσχα μου αρέσει σαν γιορτή· μακριά από το κιτς και τη χαρά-με-το-στανιό των Χριστουγέννων, έχει μια μελαγχολία και ένα μυστικισμό που προέρχεται από τα βάθη του χρόνου· πολύ πριν την εμφάνιση του Χριστιανισμού, την εποχή αυτή με τις ίδιες πομπές θρηνούσαν το θάνατο και γιόρταζαν την αναγέννηση της φύσης κατά την άνοιξη. Η πίστη άλλαξε, οι τελετές παρέμειναν, ίσως και κάτι από την ουσία του πράγματος: η υπενθύμιση της ζωής και του θανάτου.

Εγώ δηλώνω «αγνωστικίστρια», δηλαδή αν μου κάνανε γκάλοπ στο δρόμο για την πίστη, θα τσέκαρα το κουτάκι «δεν ξέρω / δεν απαντώ».

Μου φαίνεται τόσο εύκολο να πιστέψεις σε κάτι τέλειο, ανώτερο, δυνατό και να εναποθέσεις όλες τις εξηγήσεις και ελπίδες σε αυτό. Ποτέ δε θα σε απογοητεύσει, ποτέ δε θα σε διαψεύσει. Αρκεί να πιστέψεις και βρίσκεις τις αιτίες και τις αποδείξεις για να στηρίξεις την πίστη σου. Όποτε θέλεις κάτι, προσεύχεσαι και το ζητάς και άμα δε σου έρθει «δεν ήταν θέλημα θεού». Εύκολο. Όμως σε μένα δεν αρέσουν τα εύκολα…

Σέβομαι όμως τις πεποιθήσεις των άλλων και προσπαθώ να μην είμαι δύσπιστη, να σκέφτομαι πριν αντικρούσω, να ψάχνω πριν απορρίπτω. Έτσι και χθες, που μου έλεγε μια φίλη μου ότι βρήκε όλες τις απαντήσεις στην αστρολογία. Πρώτη αντίδραση: "Γιατί σώνει και καλά πρέπει να έχω παρόμοιο χαρακτήρα με κάποιον που γεννήθηκε την ίδια μέρα και ώρα με μένα;". Παρόλα αυτά φτιάχνω καφέ και ψάχνω το ζώδιό μου… «Η υπερβολική κατανάλωση καφέ θα βλάψει την υγεία σας» γράφει… Καλέ, πού το είδε αυτό το μέντιουμ, στα άστρα ή στο φλιτζάνι;

Η αγαπημένη μου γιαγιά έβλεπε το μέλλον στο φλιτζάνι του καφέ. Και έκανε μάγια διαφόρων ειδών, για να μας προστατέψει από το «κακό μάτι», κάτι που μου φαινόταν πολύ διασκεδαστικό.

Οι περισσότεροι Έλληνες πιστεύουν στο «κακό μάτι», δηλαδή ότι κάποιος μπορεί να σε κοιτάξει περίεργα και να σε πιάσει πονοκέφαλος (σαν αυτόν που έχω όλη μέρα σήμερα, ωωωωχ!) ή να πάθεις οτιδήποτε. Αν τολμήσεις να πεις ότι δεν πιστεύεις, σου λένε ότι «δε σε πιάνει, γι’ αυτό». Και εγώ βέβαια αντιγυρίζω «και εσείς πιστεύετε, γι’ αυτό σας πιάνει»… Η εξήγηση απλή: αυθυποβολή.

Αυθυποβολή και αυταπάτη. Αν σε αυτήν προσθέσετε και ένα γερό μίγμα χημικών αντιδράσεων στον εγκέφαλο, τι έχουμε; Έρωτα.

Κάποτε πίστεψα στον ένα και μοναδικό, απόλυτο και αιώνιο έρωτα. Επειδή ήμουν ερωτευμένη. Για αρκετά χρόνια τον ζούσα, τέλειο και αναλλοίωτο. Μετά έφαγα μια σφαλιάρα και ξύπνησα. Στην σκληρή πραγματικότητα: μπορεί να αγαπάς κάποιον αλλά να μην μπορείς να μείνεις μαζί του, μπορεί να σε εκπλήξει, να σε απογοητεύσει και να πρέπει να τον βγάλεις από τη ζωή σου και να συνεχίσεις, ακόμα και αν τα αμοιβαία αισθήματα παραμένουν.

Τώρα πια βλέπω τα πράγματα καθαρά και ξέρω ότι τίποτα δεν κρατάει για πάντα, βέβαια βαθιά μέσα μου γνωρίζω ότι αν έρθει ο έρωτας ξανά η λογική θα πάει περίπατο!

"Έρωτας ή τίποτα"… το σύνθημα της φίλης μου που είναι ερωτευμένης. Μόλις μου το είπε ευθύς μου ήρθε οίστρος και έγραψα ποίημα. Όχι για τον "έρωτα", αλλά για το "τίποτα", γιατί δύσκολα ερωτεύομαι.

Όπως βλέπετε η τέχνη κατέχει σημαντικό κομμάτι στη ζωή μου, όχι τόσο σαν προσωπική δημιουργία (ασχολούμαι με όλα και από λίγο και σε τίποτα δεν είμαι ιδιαίτερα καλή), όσο σαν πηγή έμπνευσης, συγκίνησης, πνευματικής διέγερσης μέσα από το έργο των άλλων.

Τελευταία όμως ένιωσα να με απογοητεύει, να με εγκαταλείπει, δε μ’ ενδιέφερε πια… Είπα θα τα παρατήσω… Όμως ένας στίχος, μια μελωδία, μια επίσκεψη σε εκθέσεις και αποφάσισα να πιστέψω και πάλι. Στην τέχνη άρα και στη δουλειά μου, που είναι άμεσα εξαρτημένη από αυτήν – και την είχα αφήσει πίιιιιισω! Εξακολουθώ να έχω τις στιγμές αμφιβολίας και απογοήτευσης, αλλά δεν μπορώ να βρω κάτι που να με συγκινεί περισσότερο, οπότε επιμένω.

Πιστεύω στην τέχνη γιατί εκφράζει το πνεύμα και την ψυχή του ανθρώπου. Και με ενδιαφέρει οτιδήποτε έχει σχέση με αυτόν. Όταν με ρωτάνε αν πιστεύω στο θεό, απαντώ «εγώ πιστεύω στον άνθρωπο». Στον άνθρωπο που μπορεί να καταστρέψει και να αυτοκαταστραφεί, να σε κοιτάει κατάματα και να λέει ψέματα, να σε απογοητεύσει, να σε πληγώσει, να φύγει και να σε ξεχάσει. Είναι όμως εδώ, μπορείς να τον δεις, να τον μυρίσεις, να τον αισθανθείς, να τον αφήσεις να σου αλλάξει τη ζωή ή να τον προσπεράσεις. Το να πιστεύεις σε αυτόν σημαίνει να πιστεύεις στον εαυτό σου.

Εδώ σε θέλω, στα δύσκολα…

Στη φωτογραφία ένα graffiti της Miss Van, σε ένα τοίχο στο Raval...

[Virtual] Alter Ego

2008-03-09T11:10:00.001-07:00

ENGLISH

Πάει ένας χρόνος τώρα που αποφάσισα να κάνω προφίλ στο Myspace . Τα κίνητρα σοβαρά: μόλις είχε κάνει ο κολλητός+συγκάτοικος το δικό του και παραπονιόταν ότι μόνο τον Tom είχε φίλο. Οπότε μπήκα και εγώ να γίνουμε πολλοί. Η πρόκληση μεγάλη: μέσα σε μια σελίδα να συνοψίσεις ποιος είσαι (ή ποιος θα ’θελες να είσαι) τι σου αρέσει, τι θέλεις από τη ζωή… ή μάλλον τη virtual ζωή σου. Μέσα σε λίγη ώρα πήρε σάρκα και οστά… ή μάλλον καλύτερα pixel και bite ένα alter ego. Εικονικό.

Άρχισε να κοινωνικοποιείται ταχύτατα: μέσα σε λίγη ώρα δέχτηκε αιτήσεις για φιλία. Το θεώρησα χρέος μου να τις εξετάσω προσεκτικά και να απαντήσω στα μηνύματα ένα προς ένα (καλά, μόνο δύο ήταν, δεν ήταν και τόσος κόπος). Πράγμα που δεν ξαναέκανα σχεδόν ποτέ· γιατί έρχονταν σε τέτοια συχνότητα και πυκνότητα, που κινδύνευα να μου τρώει το virtual alter ego μου όλο και περισσότερο χρόνο από την προσωπική μου ζωή· είχα προλάβει όμως στο μεταξύ να κάνω καμιά δεκαριά virtual γνωριμίες και μία πραγματική… Στη συνέχεια το alter ego μου άρχισε να μεγαλώνει· να γνωρίζει ολοένα και περισσότερους φίλους – αυτό τον καιρό έχει καμιά 200αριά από τους οποίους μόνο 20 είναι κοινοί με τους δικούς μου- να αλλάζει τραγούδια, χρώματα και εικόνες, να κλέβει φωτογραφίες από την προσωπική μου ζωή και να τις παρουσιάζει σαν πραγματικές εμπειρίες του, να σκίζει σελίδες από τις σημειώσεις μου και να τις παρουσιάζει σαν σκέψεις δικές του, να μαθαίνει να μιλάει τα πρώτα του ελληνικά στο Blogspot, να ανταλλάσσει ιδέες σε ιντερνετικά forum, να βρίσκει άλλους φίλους στο Facebook.

Κάποιες φορές οι δρόμοι μας διασταυρώνονταν στο internet, κάποιες φορές στην πραγματική ζωή· μου έχει τύχει να με συστήσουν σε έναν άγνωστο και να του δηλώσω ότι «ναι, σε ξέρω, είμαστε φίλοι στο MySpace». Τελικά, όσο και να απέρριπτα την ιδέα να αφιερώνω χρόνο σε αυτό τον άλλο μου εαυτό, κάποιες φορές τροφοδοτούσε τη ζωή μου· αν και συνήθως αυτός ήταν που έπαιρνε τροφή από τη δική μου.

Ανοίγω την τωρινή σελίδα μου: η θάλασσα που κολυμπάω το καλοκαίρι στο φόντο, κάποιες από τις ταινίες και τα βιβλία που αγάπησα στα ενδιαφέροντα, μια φωτογραφία μου όλο νάζι σε πρώτο πλάνο, κάποιοι από τους φίλους μου στην πρώτη σελίδα. Στέκομαι και το κοιτάω: τι σχέση έχει αυτό με μένα; Είναι ο καθρέφτης μου ή η σκιά μου;

Προκειμένου να καταλάβω, αποφασίζω να κάνω μια περιοδεία στα προφίλ φίλων που γνωρίζω πραγματικά· μπορώ να δω πτυχές τους σε αυτά, πράγματα που άγνωστοι δε θα καταλάβαιναν… Ο αγαπημένος του στίχος σαν μότο, το αγαπημένο της τραγούδι σαν ήχος, ο λατρεμένος της φραπές σαν σύμβολο, οι ιδέες του σε πρώτο πλάνο, ο αγαπημένος του τόπος διακοπών στο φόντο, το δίκαια μοιρασμένο πάθος της για κουλτούρα και υποκουλτούρα φάτσα φόρα (μα πορνοστάρ δίπλα δίπλα με καλλιτέχνες στους top friends;). Όλοι βγάζουν κάτι από το πάθος και την τρέλα τους στο virtual πρόσωπό τους.

Αλλά κανείς μας δεν μπορεί να εξαντληθεί σε μια σελίδα. Κατά κάποιο τρόπο το virtual alter ego είναι ένας κλώνος που είναι παντού και πουθενά, που μας επιτρέπει να είμαστε τόσο μακριά και τόσο κοντά στους φίλους μας – και να δηλώνουμε την παρουσία αυτή με σύντομα σχόλια ή μηνύματα.

Κοιτάζοντας τα virtual alter ego ποτέ δεν μπορείς να γνωρίσεις στ’ αλήθεια τους ανθρώπους που τα φτιάχνουν… αλλά μπορείς να φανταστείς πώς είναι: Άνθρωποι πίσω από μια οθόνη. Όπως εγώ και συ.

Υ.Γ.: Η πρώτη σελίδα που έκανα είχε πρόβλημα και αναγκάστηκα να την ξαναφτιάξω από την αρχή, λίγες ώρες αργότερα, ολόιδια με την πρώτη. Όμως, επειδή δεν κατάφερα να κατεβάσω αυτή τη σελίδα, υπάρχει ακόμα και μπορείτε να δείτε το πρώτο προφίλ μου. Κάπως έτσι λοιπόν με γνωρίσατε πριν από ένα χρόνο: prwto_profil

Στη φωτογραφία μερικά από τα virtual alter ego μου...

Κάμερα... Φώτα... Πάμε!

2008-02-25T04:31:00.000-08:00

ENGLISH

Τις τελευταίες μέρες αποφάσισα να ασχοληθώ με τη βιομηχανία του κινηματογράφου, λέμε τώρα. Ή μάλλον η βιομηχανία του κινηματογράφου αποφάσισε να ασχοληθεί μαζί μου.

Πρώτη εισβολή: ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές. Ξεκινήσαμε με τους φίλους στη σχολή να γυρίσουμε ένα βίντεο για έναν καλλιτέχνη, ομαδική εργασία, και ξέρετε πώς είναι αυτά, επειδή τους ειδικούς τους ψάχνεις και δε τους βρίσκεις, αποφάσισα να αναλάβω το κομμάτι του μοντάζ, της μουσικής επένδυσης, των ποπκόρν στο σινεμά κτλ κτλ. Το φταίξιμο δικό μου, έχω την κακιά συνήθεια όταν βλέπω ο κόσμος να μην ξέρει τι να κάνει, να λέω «άστο σε μένα, μπορώ» και ας μην ξέρω την τύφλα μου… Έτσι μαθαίνεις, κολυμπώντας στα βαθιά. Μόνο που κόντεψε να με πνίξει η δουλειά… Πέρασα μέρες ολόκληρες με το καταραμένο το μοντάζ να ψάχνω το δευτερόλεπτο που πρέπει να αλλάξει πλάνο, το ρυθμό που θα επενδύσει το βίντεο… Εμείς βέβαια θέλαμε να βάλουμε κάτι απαλό και ανάλαφρο, οπότε το πρώτο μοντάζ το έκανα με τους ήχους των Prodigy. Το πηγαίνω στην καθηγήτρια, που μετά από το πρώτο σετ νταμπα-ντουμπα-νταμπα-ντουμπα-νταμπα-ντουμπα χάνει το χρώμα της και μας ζητάει ευγενικά μεν, επίμονα δε, να το αλλάξουμε με κάτι λίιιιγο πιο μελωδικό (δεν καταλαβαίνω, δεν έχουν μελωδία οι Prodigy;) τύπου Michael Nyman. Ποιος είναι αυτός; Σκεφτείτε το soundtrack από τα «Μαθήματα πιάνου» και θα καταλάβετε το χάσμα των απόψεων… Τελικά συμβιβαστήκαμε να αλλάξουμε τη μουσική και να βάλουμε κάτι από soundtrack μεν, Matrix δε, και να το μιξάρουμε με την πιο πρωτοποριακή πλευρά του Nyman, ξέρετε, από την εποχή εκείνη που έπαιζε μπάσο στους Linkin Park. Τι; Δεν έπαιξε ποτέ μαζί τους; Ε, καλά, μη το πείτε στην καθηγήτριά μου, τώρα το τελείωσα το μιξ με Linkin Park και θα είναι κρίμα να το ξαναπιάσω από την αρχή. Όλως παραδόξως το αποτέλεσμα ήταν αρκετά ικανοποιητικό, μάλιστα εμφανίζομαι και εγώ σε δυο-τρια πλάνα, να περνάω ανέμελα μπροστά από το έργο του καλλιτέχνη…

Όμως, αυτή δεν ήταν η μόνη μου προβολή (και προσβολή) στην έβδομη τέχνη, αλίμονο! «Χρειάζομαι ηθοποιό για ένα γύρισμα», μου λέει η φίλη μου η Μαλού που σπουδάζει κινηματογράφο και με παρακαλάει να πάω. Εγώ σκέφτομαι, δε βαριέσαι, τι έχω να χάσω και πηγαίνω. Για χαβαλέ κυρίως. Το προηγούμενο βράδυ πίναμε μπύρες με τη σκηνοθέτιδα και με ρωτάει αν έμαθα το ρόλο μου… «Τον ποιόν;». Εννοείται πως δεν είχα διαβάσει τίποτα. Φτάνω στις 5 στο σπίτι και πάω να διαβάσω. Αδύνατον, νύσταζα, ξεραίνομαι στον ύπνο και πάω την άλλη μέρα στα γυρίσματα αδιάβαστη. Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι; Είμαι μια φτωχιά κουτσή και ταλαιπωρημένη, που κουβαλάει ένα μπαούλο και πιάνει ψιλή κουβέντα και χοντρό καυγά με έναν περαστικό. Καταφθάνω στο σετ, δηλαδή σε ένα δρομάκι του Gotico -το πιο έρημο που μπορέσαμε να βρούμε κυριακάτικα- ντυμένη σύμφωνα με το ρόλο μου: μπότες, μακιγιάζ, φούστα, όπως έπαιζε τη φτωχιά η Βουγιουκλάκη δηλαδή. Και γιατί να είμαι πειστική; Εξάλλου το όσκαρ το έχω πάρει από το 2005 κιόλας (βλ. post Νοεμβρίου για Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) Άσχετη από ηθοποιία, ήταν και στα ισπανικά, τραγωδία. Και τότε ξυπνάει η ντίβα μέσα μου: «Αποκλείεται!», δηλώνω «Θέλω να παίξω στη γλώσσα μου!» και η σκηνοθέτιδα απελπισμένη συμφωνεί να μου κάνει το χατίρι να το πούμε στα ελληνικά… Πράγμα που υποχρέωνε τον συμπρωταγωνιστή μου να μιλήσει στα καλά καθούμενα μια γλώσσα που αγνοούσε εντελώς, πλην του «καλημέρα, σ’ αγαπώ». Όμως, άμα είσαι πρακτικός άνθρωπος κάτι τέτοιες δυσκολίες ξεπερνιούνται εύκολα: κολλήσαμε το χαρτί με τα λόγια πάνω στη φάτσα μου, ώστε να διαβάζει τις ατάκες αλλά να φαίνεται σαν να με κοιτάει στα μάτια – το κόλπο έπιασε, αλλά αναγκάσαμε την σκηνοθέτιδα να με παίρνει από την πλάτη όποτε μιλούσε αυτός, για να μη φαίνεται η μετάλλαξή μου σε τεφτέρι. Όχι ότι εγώ τα έλεγα απέξω… ακόμα και διαβάζοντας στη γλώσσα μου, τα σαρδάμ μου ήταν άπειρα (το ξενύχτι που λέγαμε), ο κόσμος περνούσε και έκανε χαβαλέ, ανυποψίαστοι τουρίστες έμπαιναν στο πλάνο με ένα χάρτη στο χέρι να ψάχνουν το δρόμο, πανηγύρι. Λίγες μέρες μετά είχα τα αποτελέσματα: η ντροπή όλη δική μου! Ήρθε η σκηνοθέτιδα σπίτι μου να την βοηθήσω να βάλουμε υπότιτλους. Ο ρόλος γελοίος και το παίξιμό μου ακόμα χειρότερο! Στο μοντάζ είχαν κοπεί τα μισά λόγια, με αποτέλεσμα σουρεαλιστικό: «Θέλετε να σας βοηθήσω;» «Είμαι μια γυναίκα φτωχή και ανάπηρη, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι μπορώ να ανέχομαι τις προσβολές σας!» . Τώρα ένα μόνο φοβάμαι… μη βγει το αποτέλεσμα στο youtube!

Στη φωτογραφία σκηνή από την εν λόγω ταινία!

I don’t know why you say goodbye, I say hello

2008-02-06T07:08:00.000-08:00

ENGLISH

Χθες αποχαιρέτησα τη LuV... Η κατανάλωση σοκολάτας στο σπίτι έπεσε κατακόρυφα· ο Chico Buarque σταμάτησε να μας τραγουδάει τις μποσανόβες του· η απουσία της από συζητήσεις, κραιπάλες, γέλια έγινε άμεσα αισθητή. Αν και θα λείψει για λίγους μήνες, της ετοιμάσαμε μια μεγαλόπρεπη τελετή αποχαιρετισμού που κράτησε μέρες: ξεκίνησε φυσικά με φιέστα, συνεχίστηκε με βόλτες στην πόλη, τραπεζώματα, και κατέληξε μετά από μια μεγαλειώδη πομπή υπό τους ήχους της σάμπα στο αεροδρόμιο· εκεί σταθήκαμε με ευλάβεια όλη η παρέα να μυρίσουμε tiger balm (είναι ένα σουρεαλιστικό αστείο που κρατάει μήνες) και αφού πασαλειφτήκαμε με αυτό, με γέλια και φιλιά φύγαμε.

Αποχαιρετισμός-γιορτή! Επιλέξαμε να γιορτάσουμε τις τελευταίες στιγμές μαζί παρά να στεναχωρηθούμε για τους μήνες που θα περάσουμε χώρια. Γενικά προτιμώ να αποχαιρετώ με χαμόγελο. Βέβαια κάθε αποχαιρετισμός ενέχει μια δόση θλίψης – μικρή ή μεγάλη, ανάλογα με το ποιόν αποχωρίζεσαι και για πόσο καιρό.

Και κάποιες φορές η θλίψη είναι δυσβάσταχτη, όταν λες «γεια» όμως ξέρεις μέσα σου ότι είναι «αντίο για πάντα». Η στιγμή που το λες αυτό το «αντίο» είναι δραματική και το κενό της απουσίας χάσκει για πολύ καιρό. Χωρίς να ξεχνάς και χωρίς να σταματάς να πονάς κάθε φορά που θυμάσαι, απλά με τον καιρό αφήνεις άλλους ανθρώπους να μπουν στη ζωή σου και να την αλλάξουν.

Και έρχονται χωρίς να το συνειδητοποιήσεις: κάποτε σκάνε σαν βόμβα μπροστά σου, άλλοτε βρίσκουν άνοιγμα και τρυπώνουν αθόρυβα, για να σε γεμίσουν σιγά σιγά με αυτό που είναι. Άλλες φορές εξαφανίζονται απότομα και υπάρχουν φορές που ξέρεις από την αρχή ότι αργά ή γρήγορα θα φύγουν…

Πάνε λίγοι μήνες που τα πίναμε σε ένα μπαρ στη Joaquin Costa με μια φίλη που μένει πολλά χρόνια στη Βαρκελώνη. «Βαρέθηκα να αποχαιρετώ κόσμο», μου είπε. Εγώ σχετικά νεοφερμένη στην πόλη, δεν είχα πάρει χαμπάρι κάτι που αυτή είχε ήδη ζήσει πολύ έντονα· οι άνθρωποι στη Βαρκελώνη έρχονται για λίγο καιρό, ζουν, δημιουργούν, δένονται και μετά φεύγουν, είτε για τη χώρα τους είτε για άλλους προορισμούς – άμα κάνεις το βήμα και φύγεις από τον τόπο σου μια φορά μετά είναι πιο εύκολο να το ξανακάνεις.

Αυτό που είναι μια από τις ομορφιές της πόλης, η διαρκής κίνηση των ανθρώπων, η μετάγγιση νέου αίματος στις φλέβες της, μπορεί να γίνει βάρος, όταν μένεις πίσω και τους βλέπεις να φεύγουν.

Ήδη στον ένα χρόνο που είμαι εδώ τα πηγαινέλα ήταν τόσα· και κοιτάζοντας μπροστά στους μήνες που θα έρθουν βλέπω να έρχονται και άλλα…

Ας είναι· οι αποχαιρετισμοί αυτοί ακόμα δε με βάρυναν· προτιμώ να αφήνομαι να δένομαι και μετά να λέω «αντίο» και προτιμώ να πιστεύω ότι το «αντίο» δεν είναι για πάντα και ότι η επόμενη συνάντηση δε θ’ αργήσει. Ανάμεσα στη θλίψη του αποχαιρετισμού και την χαρά της επόμενης συνάντησης, έρχεται μια γλυκιά νοσταλγία για τις στιγμές που έζησες με τον άλλο, την οποία η LuV χωράει σε μια λέξη: saudade!

Υ.Γ.: Ο τίτλος είναι από τους Beatles.

Στη φωτογραφία το αξέχαστο tiger balm. Σύνδρομο στέρησης θα μας πιάσει τώρα που δε θα έχουμε, το πήρε μαζί της η άκαρδη!

Δευτέρα κάτι έχω...

2008-01-15T15:24:00.000-08:00

ENGLISH

Τι μέρα και αυτή! Αρχή της εβδομάδας, δουλειά και πάλι! Μισώ τη δουλειά μου τη Δευτέρα. Την Τετάρτη όχι και τόσο, την Πέμπτη καθόλου. Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω. Ωχ τι πετριά ήταν αυτή; Ποιος στο καλό… Α, ναι, αυτός εκεί στο βάθος που απολαμβάνει τη δουλειά… Τι λέει; «Η δουλειά σου είσαι εσύ». Ωχ, μ’ έστειλε, τι το ήθελα το chat πρωινιάτικα…

Το σκέφτομαι για λίγα δευτερόλεπτα και του δίνω τα δίκια, πριν φύγω τρέχοντας για το σταθμό του τρένου. Εκεί, με το κεφάλι μου ακόμα να πονάει από την κοτρώνα (εντάξει, ήταν τα κρασιά που είχα κατεβάσει το βράδυ της Κυριακής), παρατηρώ τις φάτσες. Η ημέρα των ζωντανών νεκρών: όλοι με το βλέμμα χαμένο, κακόκεφοι, σιωπηλοί, ακίνητοι μέχρι να φτάσει το τρένο και να μπουν με μηχανικές κινήσεις σαν κουρδισμένα παιχνίδια. Ανατριχιάζεις να τους βλέπεις και μόνο, μπρρρ… Η δουλειά τους είναι αυτοί;

Και εγώ που κάνω τόσα διαφορετικά πράγματα, τι απ’ όλα είμαι τελικά: η δουλειά που κάνω για να βγάζω τα μισά προς το ζην ή η άλλη που αγαπώ, που κρατάει στη σκέψη μου σε εγρήγορση και μου τρώει σχεδόν όλο το χρόνο (χωρίς όμως να αποφέρει όσα χρειάζομαι…); Ή μήπως όλα αυτά τα σχέδια που προσπαθώ να υλοποιήσω και να κάνω πραγματικότητα ώστε να εκτονώσω τη δημιουργική μου πλευρά (τα οποία προς το παρόν μου παίρνουν χωρίς να μου δίνουν); Σχιζοφρένεια σκέτη…

Σίγουρα οι δουλειές που επιλέγω από πάθος και όχι από ανάγκη αντιπροσωπεύουν σε μεγάλο βαθμό τα όνειρα και τις φιλοδοξίες μου, τις προσδοκίες και τα σχέδιά μου, τη ζωή που θέλω να δημιουργήσω και να ζήσω. Όλα αυτά είναι εγώ, ένα κομμάτι μου όμως, και υπάρχουν τόσα πολλά: αυτό που αναπνέει στις τρελές φιέστες και στις πλάκες με τους φίλους, εκείνο που τρέφεται από τα ήσυχα απογεύματα με εκ βαθέων εξομολογήσεις, το άλλο που μεγαλώνει σε μέρες αγαπησμισουσπάθους και εκείνο που ενηλικιώνεται μέσα στη μοναξιά.

Βέβαια τον τελευταίο καιρό με έχει καταλάβει το κομμάτι εκείνο που ψάχνει μανιωδώς στις εκπτώσεις για παπούτσια και τελικά πληρώνει όσο όσο για το «τέλειο» ζευγάρι· φωνάξτε τον εξορκιστή γρήγορα, γιατί αυτό το δαιμόνιο με αναγκάζει να δουλεύω περισσότερες ώρες σε πράγματα που δε μου αρέσουν προκειμένου να βγάζω αρκετά για ν' αγοράζω πράγματα που μ’ αρέσουν… Τελικά το πράγμα κάνει κύκλο και ναι! Οι δουλειές μου είμαι εγώ!

Και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που μπορώ να βγάζω κάποια χρήματα από τη δουλειά που επέλεξα (εξάλλου σε αυτήν αναφερόταν ο εν λόγω «αναμάρτητος»). Όμως τι γίνεται με όλους αυτούς που πρέπει να κάνουν δουλειές που δεν τους εκφράζουν; Είναι όλοι αυτοί η δουλειά τους, μια δουλειά που κάνουν για να βγάλουν τα προς το ζην και μόνο;

Τότε γιατί τόση μιζέρια το πρωινό της Δευτέρας; Ή βρίσκονται σε άρνηση αυτού που είναι… ή είναι κάτι άλλο, διαφορετικό από τη δουλειά τους.

Ευτυχώς μέσα στο τρένο, με μαγικό τρόπο η μιζέρια εξαφανίζεται: Την ώρα που κάνω τις τελευταίες ετοιμασίες για τη δουλειά μου, άμπρα κατάμπρα εκσφενδονίζομαι από τον καταλανικό χειμώνα κάπου στη δυτική Αφρική: Ένας μουσικός από τη Γκάμπια που κάθεται λίγο πιο πέρα στο τρένο έχει βγάλει ένα παράξενο όργανο και παίζει χαρούμενη μουσική από την πατρίδα του. Ο ήλιος μπαίνει στο βαγόνι και τα χρώματα της Αφρικής ζωντανεύουν τα μουντά προάστια της Βαρκελώνης που τρέχουν έξω από το παράθυρό μου. Φτάνω στη δουλειά χαμογελώντας…

Υ.Γ.: Και μιας και έκλεισα με μουσική, ας θυμηθούμε το αλησμόνητο, διαχρονικό και πάνσοφο τραγούδι των Στρούμφ:

Δευτέρα κάτι έχω

Την Τρίτη δεν αντέχω

Τετάρτη πως βαριέμαι

Την Πέμπτη δεν κρατιέμαι

Παρασκευή πρωί

Λαλαλαλαλαλαλα

Απ’ όλες τις ημέρες η Κυριακή μ’ αρέσει!

Στη φωτογραφία street art και πάλι!

La Rumba de Barcelona

2007-12-21T08:23:00.000-08:00

ENGLISH

Θα διασχίσεις

Ένα πρωινό τον κόσμο

Και θα είναι πιο όμορφα και από ένα όνειρο

Γιατί μια καινούρια αγάπη θα χύνεται σαν μέλι

Και από ένα σημείο της γης αυτός ο ήλιος θ’ ανατέλλει

Τα λόγια αυτά ακούγονταν σαν υπόσχεση μέσα στο κεφάλι μου, τη στιγμή που έβλεπα την ανατολή μέσα από το αεροπλάνο, περίπου πριν από ένα χρόνο. Προσγείωση. Σε μια πόλη τυλιγμένη στην ασάφεια του αγνώστου και το κρύο του χειμώνα. Σε ένα άγνωστο σπίτι, όπου λίγο αργότερα οι στίχοι αυτοί ακούστηκαν ξανά… «Βρε μπας και έχω παραισθήσεις;» - τελικά όχι, ο συγκάτοικος είχε βάλει να ακούσει το «Κλεμμένο ποδήλατο» των Στέρεο Νόβα, χωρίς να ξέρει ότι όλη τη μέρα έπαιζε μέσα στο μυαλό μου…

Είχα ξανάρθει εδώ άλλες δύο φορές· όμως η πόλη των διακοπών δεν έμοιαζε με την πόλη όπου ζούσα τώρα. Ως επισκέπτης τραβάς φωτογραφίες τα κτίρια του Gaudi και νομίζεις ότι αυτή είναι η πόλη, ένα καρτ-ποστάλ. Ως κάτοικος όμως νιώθεις ότι η ομορφιά της δεν είναι αυτή… Αλλά ποια είναι; Οι δρόμοι του Γκότικο ένας λαβύρινθος, η ομοιομορφία της Εισάμπλε αφόρητη, η μυρωδιά της πόλης –μπάφος και κάτουρο: “l’ eau de Barcelone” που λέει ειρωνικά ο κολλητός- αποπνικτική, το πλήθος των ανθρώπων που περπατάνε ή παραπατάνε μεθυσμένοι ανυπόφορο.

Καθώς όμως το πλέγμα του Γκότικο και του Ραβάλ άρχισε να παίρνει σχήμα στο μυαλό μου, καθώς η ομοιομορφία της αστικής ζώνης άρχισε να σπάει και τα ονόματα των δρόμων να γίνονται γνώριμα, η πόλη έγινε εγώ και εγώ η πόλη. Με άλλαζε με τις εικόνες και τις εμπειρίες που εισέβαλλαν στη ζωή μου, την άλλαζα φθείροντας με τα παπούτσια μου τους χιλιοπατημένους δρόμους της· ενώνοντας την ανάσα μου με τον αέρα της· προσθέτοντας τη φωνή μου στο θόρυβό της· ενσωματώνοντας τη δράση μου στην κίνησή της.

Και ο ήλιος όντως ανέτειλε· ζεσταίνοντας την πόλη, φωτίζοντας τις γκρίζες γωνίες της, που περίμεναν από εμένα να τις ζωγραφίσω, σαν ολόλευκος καμβάς. Τα χρώματα: οι εμπειρίες μου. Σε αυτή τη γωνία χάθηκα / σε αυτή τη γειτονιά περπάτησα / σε αυτό το δρόμο απελπίστηκα / εδώ έκλαψα / εκεί μέθυσα / παρακεί φίλησα / λίγο πιο πέρα αγάπησα… την πόλη και τους ανθρώπους.

Ανθρώπους από κάθε γωνιά της γης με τους οποίους μας ένωσαν δυο πράγματα: η απόφασή μας να έρθουμε σε αυτό τον τόπο και μια λάμψη στα μάτια, που έδειχνε ότι θα «κολλήσουμε».

Μια πόλη είναι όλοι οι άνθρωποι που την περπάτησαν και την περπατάνε, που ανέπνευσαν, ονειρεύτηκαν και σκόνταψαν στους δρόμους της. Και η Βαρκελώνη από αυτή την άποψη είναι απέραντη, αφού τη διαβαίνουν άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο, δίνοντάς της ύλη, εικόνα και ψυχή από τόπους μακρινούς. Σου προσφέρεται ως σκηνικό και ως ψυχή της δράσης. Κάθε γωνία μπορεί να σου επιφυλάσσει μια ξεχωριστή εικόνα, μια όμορφη στιγμή. Η ομορφιά της είναι η ζωή στους δρόμους, το γέλιο, η μουσική. Περιπλανήσου στους δρόμους της και αφουγκράσου· θα φτάσουν στα αυτιά σου οι ήχοι ενός θρήνου φλαμένκο, τύμπανων, εξωτικών οργάνων, ανθρώπων που μιλούν ακατάπαυστα· είναι ο ρυθμός της πόλης, που σε λίγο συντονίζεται με την καρδιά σου.

Υ.Γ.: Ο τίτλος La Rumba de Barcelona είναι φυσικά από τον Manu Chao· δεν μπορώ να φανταστώ τραγούδι που να ταιριάζει καλύτερα σε αυτή την πόλη!

Και στη φωτογραφία, ένα στιγμιότυπο από τους δρόμους της Βαρκελώνης...

Πώς να τη βγάλετε καθαρή από απόπειρα ανθρωποκτονίας χρησιμοποιώντας τη μητρική σας γλώσσα

2007-12-03T14:48:00.001-08:00

ENGLISH

Δευτέρα πρωί και φεύγω τρέχοντας για τη δουλειά· θ’ αργήσω, παίρνω το ποδήλατο να φτάσω πιο γρήγορα – κακή ιδέα, τελευταία όλο σε μπελάδες με βάζει. Λίγα μέτρα πριν τον προορισμό μου, να σου ένας γέρος στη μέση της Gran Via, που τη δεδομένη ώρα ήταν τίγκα στην κίνηση. Σταματάω τελευταία στιγμή πριν τον πατήσω. Κακώς, γιατί αυτός αντί να ευχαριστήσει την καλή του τύχη και τα καλά μου αντανακλαστικά, τα παίρνει, με αρπάζει από τον ώμο και δε μ’ αφήνει με τίποτα. Και τώρα, πώς ξεμπλέκω από αυτόν

α. Όσο γίνεται πιο γρήγορα για να μη χάσω το τρένο

β. Χωρίς να του χώσω κανένα φούσκο, γιατί σέβομαι την ηλικία του, μη χέσω

γ. Χωρίς να μας πατήσουν τα αυτοκίνητα, που, καθώς είχε ανάψει το πράσινο, περνούσαν ξυστά από δίπλα μας με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Κάτι το άγχος, κάτι η σύγχυση, κάτι τα νεύρα μου, ξεσπάω στη γλώσσα μου. Αρνούμαι να μιλήσω λέξη ισπανικά, ούτως ή άλλως ο τύπος δε μου φαινόταν να παίρνει από λόγια, και αρχίζω τα ελληνικά, για να βαρεθεί να μιλάει μόνος του και να μ’ αφήσει. Τίποτα! Ντε και καλά ήθελε να με χώσει στην ψειρού επειδή έτρεχα γρήγορα! Ευτυχώς σταματάει ένας μοτοσικλετιστής, με γλιτώνει από τα νύχια του γέρου και τον μπινελικώνει και από πάνω λέγοντάς του «Μα καλά, είσαι παλαβός; Άφησέ την, είναι ξένη, δε σε καταλαβαίνει!». Χεχεχε, αυτό που περίμενα ν’ ακούσω. Α-κρι-βώς!

Τη στιγμή που την κάνω, γυρίζω προς το γέρο και σε μια ύστατη προσπάθεια να μοιραστώ μαζί του κάτι από τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας του φωνάζω: «Μαλλλάκα, ε μαλλλάκα» (Με Θεσσαλλλονικιώτικη προφορά, εξ ου και τα τρία «λλλ»).

Φτάνω στο σταθμό ακριβώς τη στιγμή που φεύγει το τρένο, ευτυχώς το πρόλαβα. Προσπαθώντας να χαλλλαρώσω (να ’τη η προφορά και πάλι), σκέφτομαι τι βολικό που είναι ενίοτε να μιλάς μια γλώσσα που κανείς (σχεδόν) δεν καταλαβαίνει. Τα ελληνικά είναι για μένα το τέλειο όπλο για να γλιτώνω από τους ενοχλητικούς.

Σου την πέφτει κανένας μεθυσμένος στο μπαρ; Σου ζητάει κανένα πρεζόνι ψιλά; Σου τα πρήζουν γενικώς; Μιλάς ελληνικά, βλέπουν ότι δε βγαίνει συνεννόηση και εντός ολίγων δευτερολέπτων σε αφήνουν στην ησυχία σου – αποστολή εξετελέσθη!

Ξέρω, θα μου πείτε ότι υπάρχουν χιλιάδες ελληνικές λέξεις στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ισπανικά. Όμως καμία από αυτές δεν είναι από τις ωραίες λέξεις που χρησιμοποιούμε σε καταστάσεις τσατίλας. Δηλαδή δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ όταν έχω νεύρα δύσκολα χρησιμοποιώ τις λέξεις «ιστορία», «ψυχολογία», «φωτογραφία», «χάος», «φιλοσοφία», ή «αιμορροΐδες» .

Εξάλλου, αν τα έχεις πάρει για τα καλά, ακόμα και να το θέλεις, άντε να σου βγει το μπινελίκι σε μεταγλώττιση.

Δηλαδή σε οποιαδήποτε στιγμή… πάθους, οι ξένες γλώσσες πάνε περίπατο. Ναι, μιλάω για το σεξ, πάλι! Άντε να μεταφράσεις στον όμορφο και πρόθυμο να σε ικανοποιήσει αλλοδαπό, που απορεί τι μουρμουρίζεις, το «τι μου κάνεις παιχταρά μου». Πες το με τη γλώσσα του σώματος, θα καταλάβει σίγουρα! ;)

Βέβαια, αμέσως μετά την εν λόγω πράξη (το σεξ ντε), τα ελληνικά και πάλι αποδεικνύονται πολύ βολικά, αν θέλεις να καυχηθείς για τα κατορθώματά σου στους επίσης Έλληνες φίλους σου, χωρίς να σε νοιάζει για το αν θα σε ακούσει κανείς τριγύρω, γιατί νομίζεις ότι κανείς δε σε καταλαβαίνει. Νομίζεις…

Κάπως έτσι μια ηλιόλουστη μέρα σε ένα εστιατόριο στη Βαρκελώνη, μου αφηγούνταν ένας φίλος μου την πιο πρόσφατη σεξουαλική του εμπειρία, με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια· πάνω που είχαμε φτάσει στο φλέγον θέμα της κορύφωσης, κάποιος από το διπλανό τραπέζι του απευθύνει το λόγο στα ελληνικά: «Εσύ εδώ; Τι κάνεις;». Όχι μόνο είχαμε μια Ελληνίδα δίπλα, αλλά την γνώριζε κιόλας προσωπικά!

Εννοείται πως ο φίλος μου ήθελε πρώτα να με σκοτώσει που πιάνω τέτοια θέματα μεσημεριάτικα (μα κάνουν καλό στη χώνεψη!) και δεύτερον να πεθάνει από τη ντροπή του. Δεν ξέρω πώς τη γλίτωσα, αλλά αυτή τη φορά σίγουρα δε θα τη βγάλω καθαρή αν διαβάσει το blog μου – αν αυτό το post είναι το τελευταίο, θα πει ότι πραγματοποίησε την απειλή του και με ξέκανε, οπότε αντίο καλοί μου φίλοι!

Γι’ αυτό λοιπόν, μάθετε ξένες γλώσσες που δεν μιλάει «σχεδόν» κανείς γύρω σας, ελληνικά, βασκικά, σουαχίλι, ό,τι και να επιλέξετε, θα σας βγάλει από δύσκολες καταστάσεις με τρελούς ή ενοχλητικούς… προσοχή όμως σε αυτό το «σχεδόν»!

Υ.Γ. Αυτό το post το γράφω μέσα στο τρένο, στα ελληνικά. Η διπλανή μου κοιτάζει το γραπτό μου απορημένη, «Μα τι αλφάβητο είναι αυτό;». Ελληνικό :D

Ναι, εγώ είμαι αυτή στη φωτογραφία! Αλλά μη φοβάστε, κρατάω νεροπίστολο!

Φεστιβαλίζεστε; Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης… Για πάντα!

2007-11-22T08:14:00.000-08:00

ENGLISH

Πονάωωωω

Υποφέρωωωω

Σβήνωωωωωωω

Ωχ τι συμφορά! Τι τα ήθελα τα Λονδίνα και τις Βαρκελώνες! Έφαγα τα ποδαράκια μου να περπατάω μέσα στο κρύο στους δρόμους του Soho και του Camden. Και τώρα πάλι πίσω να βολτάρω στο Raval και το Gotico, τη στιγμή που το μυαλό μου ταξιδεύει αλλού:

Στη Θεσσαλονίκη.

Ανάβουν τα φώτα κατά μήκος της παραλίας· το πλακόστρωτο του λιμανιού γεμίζει κόσμο· οι αίθουσές του που μένουν όλο το χρόνο κλειστές ανοίγουν και ο Βαρδάρης που αυτό τον καιρό αρχίζει να δείχνει τα δόντια του, σε κάνει να θέλεις να μπεις σ’ αυτές όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Γιατί αρχίζει το Διεθνές_Φεστιβάλ_Κινηματογράφου_Θεσσαλονίκης!

Χωρίς εμένα – θα χρειαστώ εντατική θεραπεία για να το ξεπεράσω αυτό! Για πρώτη φορά εδώ και δέκα χρόνια δεν είμαι εκεί. Για δέκα χρόνια, αυτές τις δέκα μέρες ζούσα για το φεστιβάλ. Τη στιγμή που έμπαινα στο λιμάνι με κατέκλυζε μια τρελή χαρά, ένιωθα ευτυχισμένη.

Γιατί για μένα είναι ο παράδεισος επί γης: ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ της ηπείρου, που έχει ό,τι μπορείς να σκεφτείς. Αν ψάχνεις…

Τέχνη: Με πάνω από διακόσιες ταινίες απ’ όλο τον κόσμο, τα καλύτερα αφιερώματα σε σκηνοθέτες και ηθοποιούς, αλλά και εκθέσεις, τι άλλο θέλεις; Στο φεστιβάλ έχω δει τις καλύτερες ταινίες από κάθε γωνία του πλανήτη, έχω ανακαλύψει καινούριους σκηνοθέτες, τους οποίους ξανασυναντάω αργότερα σαν παλιούς φίλους και παρακολουθώ την πορεία τους. Στις ταινίες μπορείς να βρεις τη συγκίνηση που σου προσφέρει η τέχνη (το έργο του Νίκου Γραμματικού είναι το απόλυτο παράδειγμα για μένα) ή να πλουτίσεις τη

Γνώση σου για κάθε θέμα· με λίγη προσοχή σε αυτά που βλέπεις μπορείς να μάθεις ιστορία, πολιτικές επιστήμες ή και ξένες γλώσσες· μια χρονιά είχα παρακολουθήσει τόσο στενά το αφιέρωμα στο ιαπωνικό θρίλερ που είχα αρχίσει να λέω τις πρώτες μου λέξεις στη γλώσσα: «πρόσεχε!», «βοήθεια!», «θα πεθάνεις!»· άλλη χρονιά μάθαινα τα πρώτα μου κινέζικα μέσα από το χρώμα, το ρυθμό και τη μελαγχολία του Wong Kar Wai. Με τόση ποικιλία πάντα βρίσκεις αυτό που σε ενδιαφέρει και σου αρέσει. Και περνάς καλά. Εγγύηση. Ακόμα και αν δεν ήρθες για την κουλτούρα και απλά θέλεις να γευτείς λίγο…

Γκλάμουρ: Κυκλοφορούν πολλές διασημότητες στα δρομάκια του λιμανιού, σκηνοθέτες, ηθοποιοί… Κάποιοι το παίζουν ντίβες, άλλοι είναι απλοί, σαν καθημερινοί άνθρωποι των οποίων τα πρόσωπα σου φαίνονται γνώριμα. Έτσι μια μέρα βλέπω ένα μπάρμπα που κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει… «Καλέ είναι σαν τη γιαγιά μου με μούσι!», αναφωνώ. «Ποια γιαγιά σου ρε; Είναι ο Francis Ford Coppola!». Τρομερή ομοιότης! Έχει ενδιαφέρον να τους ακούς όλους αυτούς να μιλάνε για τη δουλειά τους στο τέλος κάθε προβολής, αλλά αν είσαι τύπος της δράσης, δε χρειάζεται να κάθεσαι παθητικός θεατής, κάνε…

Αθλητισμό: Βέβαια εδώ τα αγωνίσματα έχουν μια πρωτοτυπία· αγώνας δρόμου για να βρεις εισιτήριο, διαγωνισμός αντοχής στην ορθοστασία (στις ουρές για τις ταινίες και πολλές φορές και μέσα στις αίθουσες, καθώς είναι ασφυκτικά γεμάτες και ο κόσμος όχι μόνο είναι πρόθυμος να δει τις ταινίες χωρίς θέση, αλλά και αισθάνεται προνομιούχος απέναντι σε αυτούς που δεν κατάφεραν καν να μπουν μέσα) μαραθώνιος ταινιών από το πρωί ως το βράδυ, ενίοτε και όλη νύχτα. Οι έντονα ανταγωνιστικοί σινεφίλ ρωτάνε τους διπλανούς τους πόσες ταινίες καταφέρνουν να δουν κάθε μέρα και προσπαθούν να τους ξεπεράσουν· ενίοτε σπάνε κάθε παγκόσμιο ρεκόρ μένοντας σε μια αίθουσα να δούνε όλο το Berlin Alexanderplatz του Fassbinder μονορούφι (15 ώρες, μόνο!). Και κοίτα να δεις αδικία, αυτοί είναι οι πρωταθλητές αλλά οι καλλιτέχνες τελικά παίρνουν όλα τα…

Βραβεία: Καλά, τα βραβεία του φεστιβάλ δεν έχουν την αίγλη των Όσκαρ. Τα οποία πάντα σνόμπαρα, αλλά όταν πριν από δύο χρόνια βρεθήκαμε με να στήνουμε την έκθεση του Storaro, στην οποία είχε κουβαλήσει και τα τρία του Όσκαρ, δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε στον πειρασμό, πήραμε τα αγαλματάκια και αρχίσαμε να κάνουμε απονομή μεταξύ μας, να ευχαριστούμε τον ατζέντη μας, τον πλαστικό μας χειρούργο, το σκύλο μας κτλ. Τη στιγμή που καμάρωνα για το Βραβείο της Ακαδημίας που πήρα για το «Αποκάλυψη Τώρα!» μπαίνει ο κάτοχός του και μένω και εγώ άγαλμα, σαν το θείο Όσκαρ. Ωραίος τύπος ο Storaro, γέλασε και άρχισε να τραβάει φωτογραφίες! Κάτι τέτοια χαζά έκανα όσες φορές βρήκα στο Φεστιβάλ…

Δουλειά: Η καλύτερη που έχω κάνει: οχτώ ώρες μέσα στο χώρο του φεστιβάλ, με τους φίλους να πηγαινοέρχονται (για να τους βάλεις να δουν καμιά ταινία τζάμπα), το αλκοόλ να ρέει άφθονο χάρη στους χορηγούς, και φυσικά ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις προβολές (συν πολύυυ καλά λεφτά). Αυτό δεν είναι δουλειά, είναι

Πάρτι: Κάθε βράδυ σχεδόν γίνεται και από ένα, με αλκοόλ (βλέπε προηγούμενη παράγραφο), μουσική, αλλά σχεδόν καθόλου χορό, γιατί είναι πάντα τόσο τίγκα στον κόσμο, που άντε να βρεις χώρο να κουνηθείς. Βέβαια η στενότητα χώρου έχει άλλα πλεονεκτήματα για όσους έχουν στο μυαλό τους το

Σεξ: Εντάξει, όχι ότι γίνονται και όργια (εκτός και αν τα οργανώσετε με δική σας πρωτοβουλία, οπότε στείλτε και κατά ’δω καμιά πρόσκληση), αλλά φανταστείτε να στήνεστε στην ουρά (στο μπουλούκι δηλαδή, γιατί οι Έλληνες ως γνωστόν δεν τηρούν την τάξη) στριμωξίδι για να δείτε κάποια προβολή. Γιατί οι θεατές του φεστιβάλ είναι χιλιάδες και οι θέσεις περιορισμένες, πρέπει να στριμωχτείς για να βρεις εισιτήριο ή να μπεις. Ε, όσο να πείτε, θα τριφτείτε λιγάκι με τους γύρω, να τα προκαταρκτικά. Το κυρίως μενού στην οθόνη: οι ταινίες του φεστιβάλ δεν είναι σαν αυτές τις φλώρικες του Hollywood, όπου οι πρωταγωνιστές φιλιούνται απόξω απόξω και υπό τους ήχους κάποιου κλαψιάρικου τραγουδιού χωρίς χούφτωμα, χωρίς ιδρώτα, έρχονται σε οργασμό με τηλεπάθεια. Εδώ μιλάμε για avant garde , όταν το κάνουν οπωσδήποτε τα δείχνουν όλα και με λεπτομέρεια για να μην τους πούνε πουριτανούς και οπισθοδρομικούς. Και αν το τρίψιμο ή η ηδονοβλεψία δεν σας αρκούν, κυκλοφορούν πολύ ωραία παιδιά στο φεστιβάλ· εδώ το “do not try this at home” δεν ισχύει, βρείτε κάποιον/ κάποιαν και πάρτε δουλειά για το…

Σπίτι: Ξεχάστε το για δέκα μέρες. Εγώ την παραμονή του φεστιβάλ αποχαιρετούσα τους γονείς κανονικά, σαν να έφευγα για ταξίδι· επέστρεφα μόνο για να πλυθώ ή να αλλάξω (ε, δεν είμαστε και βρομύλοι) και κοιμόμουν από ελάχιστα ως καθόλου· που χρόνος ανάμεσα σε δουλειά, ταινίες, πάρτι. Όμως δε θα σας λείψει, καθώς για δέκα μέρες σπίτι σας θα γίνει το Φεστιβάλ και κάθε γωνιά του κόσμου που θα αγαπήσετε μέσα από τις ταινίες που θα δείτε… Γιατί ο καλός κινηματογράφος δεν είναι απλό σκότωμα χρόνου, είναι

Ζωή: Είναι μια εμπειρία που πλουτίζει τη σκέψη και την ψυχή σου. Και όταν τον βλέπεις μέσα στο καλύτερο φεστιβάλ, σε τέτοια συχνότητα και ένταση γίνεται αληθινό βίωμα.

Καλό φεστιβάλ, παίδες!

Υ.Γ.: Με κόπο κρατήθηκα να μη βάλω τις φωτογραφίες μου με το Όσκαρ. Είμαι σεμνή βλέπετε :Ρ

Δύο φωτογραφίες αυτή τη φορά: Δεξιά μια δική μου από το περσινό φεστιβάλ. Αριστερά η φετινή αφίσα: Άψογη! Το 48 γυρίζει και γίνεται κάμερα. ..

Smells like teen spirit

2007-11-02T18:26:00.000-07:00

ENGLISH

Θεσσαλονίκη… στο Μύλο… χρόνια πριν… σε μια συναυλία μόνο για μυημένους αρχίζουν οι πρώτες νότες του Teen Age Riot και το πλήθος παραληρεί. Οι Sonic Youth στη σκηνή· αφήνω τη μουσική να με γεμίσει.

Αυτές οι νότες ξεχύνονται από τον υπολογιστή μου, σε μικρότερη ένταση, τη στιγμή που κοιτάζω την οθόνη που περιμένει από εμένα δουλειά αλλά λαμβάνει τυχαίες σκέψεις.

Το ξέρω ήδη ότι πάλι δε θα δουλέψω. Μόλις ξυπνήσω, παρέα με τον πρώτο φραπέ (αντί να αλλάξω συνήθειες εδώ που ήρθα, προσηλυτίζω και τους άλλους στο ευαγγέλιο της φραπεδιάς) λίγο mail, λίγο chat, λίγο blogging, λίγη κουβέντα στο τηλέφωνο και θα τα παρατήσω για να πάω γυμναστήριο, να βγω για καφέ, για μπύρα, για ντόλτσε βίτα. Αν δεν οργανωθώ πάλι με βλέπω να ρίχνω κάτι 48ωρα χωρίς ύπνο στον υπολογιστή, να τρέχω και να μη φτάνω τελευταία στιγμή. Φταίει το κλίμα, η πόλη (όλο αργίες έχουν οι άτιμοι) ή μήπως εγώ;

Έ ρε ψυχανάλυση που χρειάζομαι! Ελλείψει χρόνου και χρημάτων, παίρνω την πρωτοβουλία να την κάνω μόνη μου. Αλλάζω διαδοχικά θέσεις στην πολυθρόνα και τον καναπέ. «Μιλήστε μου για τα παιδικά σας χρόνια…» ρωτάει η καθισμένη βερσιόν μου. Που λέτε γιατρέ μου…

Ως παιδί ήμουν Καπετάν Φασαρίας. Έμπλεκα σε καβγάδες με τους συμμαθητές, που τις έτρωγαν κανονικά από εμένα· τα αγοράκια αργούν να αναπτυχθούν και τους έριχνα ένα κεφάλι στάνταρ και καμιά δεκαριά καρπαζιές όποτε θεωρούσα ότι τις άξιζαν. Αντιμιλούσα στους δασκάλους, οι αυθεντίες μου την έσπαγαν από τότε που ήμουν νιάνιαρο κιόλας. Όταν έλεγαν «μη» εγώ έκανα αυτό ακριβώς που δεν έπρεπε (δεν είχαν βλέπετε την ευφυΐα να μου πουν να κάνω φασαρία για να κάτσω ήσυχη). Χτυπούσα την καρέκλα μου πάνω στο θρανίο για να κάνω θόρυβο. Φώναζα στην ώρα του μαθήματος. Η μαμά μου ήταν καθημερινώς επίτιμη προσκεκλημένη στο σχολείο, για να πληροφορηθεί τα νέα μου κατορθώματα. Και εγώ μονίμως στον πίνακα τιμωρία να αναλύω γραμματικές ασκήσεις. Σε καλό μου βγήκε – έμαθα απ’ έξω και ανακατωτά την ελληνική γραμματική, την οποία χρόνια αργότερα δίδασκα επί αδρής αμοιβής.

Οι γονείς μου έτρεμαν τη στιγμή που θα έφτανα στην εφηβεία, γιατί αν ως παιδί προκαλούσα τόσα προβλήματα…

Κόντρα στις δυσοίωνες προβλέψεις, κάποια στιγμή, εκεί στα δώδεκα, ησύχασα απότομα. Ο μπαμπάς το έλεγε και το ξαναέλεγε χωρίς να το πιστεύει «Καλέ πώς ησύχασε έτσι αυτό το παιδί;». Η εφηβεία πέρασε ήρεμα, χωρίς εντάσεις. Διάβαζα λογοτεχνία, ποίηση, προσπαθούσα να μάθω τον κόσμο μέσα από τα βιβλία και τη μουσική. Ζωγράφιζα ατελείωτες ώρες. Έπαιζα στην κιθάρα Τρύπες, Blur και Nirvana – με το αριστερό, όπως ο Cobain! Έψαχνα μανιωδώς δίσκους ροκ και πανκ σε υπόγεια δισκάδικα της πόλης. Εφηβεία για μένα είναι μια ηλιόλουστη αλκυονίδα να μιλάω στο παγκάκι με την Ε., ένα βράδυ του Σαββάτου να πίνω μπύρα με την Ό. στο Café Bagdad (ενώ οι άλλες της παρέας έψαχναν για γκόμενους), μια καθημερινή να βλέπουμε ταινίες με τη Δ., μια ζεστή μέρα του καλοκαιριού να παίζουμε τάβλι με τη Χ. με το θόρυβο της θάλασσας να συνοδεύει τον ήχο των ζαριών.

Φασαρία δεν έκανα ποτέ σχεδόν – τουλάχιστον όχι εγώ, αλλά αυτοί οι Sonic Youth όταν τους άκουγα με τέρμα την ένταση στο… να τολμήσω να χρησιμοποιήσω τις λέξεις πικάπ και κασετόφωνο ή θα φανώ πολύ γριά; Οι νεότεροι ψάξτε τις στη Βικιπαίδεια για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται!

Σαν να μην πέρασα ποτέ εφηβεία… ενηλικιώθηκα. Τουλάχιστον έτσι νόμιζα.

Κάπου στα 27 με έπιασε μια κρίση να κάνω πάρτυ όλη την ώρα, να βγαίνω, να φλερτάρω, να κάνω τρέλες… Θεώρησα ότι ήταν φάση απλώς, όχι κάτι σοβαρό.

Μέχρι που μια μέρα γεμίζω με σπυριά. Πηγαίνω στη δερματολόγο πανικόβλητη. «Έχεις αρχίσει να βγάζεις ακμή», μου λέει. «Μα σε αυτή την ηλικία;». «Καμιά φορά αργεί να εμφανιστεί».

Ο κανονικότατος έως τότε κύκλος μου, αρχίζει να έχει διακυμάνσεις. Πηγαίνω στο γυναικολόγο, «Έχεις μια μικρή ορμονική διαταραχή… δεν είναι τίποτα, θα περάσει μόνο του σύντομα…».

Ακμή, ορμονική διαταραχή… η ετυμηγορία βγήκε: περνάω εφηβεία!

Ευτυχώς ο γυναικολόγος ήταν ερασιτέχνης δερματολόγος (!)· μου έδωσε μια θαυματουργό κρέμα κατά της ακμής που φτιάχνει με τα χεράκια του και λύθηκε το θέμα. Ας ελπίσουμε τώρα ότι δε θα ξυπνήσω κανένα πρωί με σιδεράκια στα δόντια μου!

Η εφηβεία είναι σαν τις παιδικές αρρώστιες, αν τις περάσεις ενήλικας είναι πιο επικίνδυνο (τώρα που το σκέφτομαι ούτε καμιά παιδική αρρώστια έχω περάσει). Από τη στιγμή της διάγνωσης, είπα απλά να τη ζήσω τη φάση, γιατί φοβάμαι ότι αν την αφήσω για αργότερα θα είναι χειρότερα, φαντάζεστε να με χτυπήσει στα 70;

Έφυγα από το σπίτι, άρχισα να ξενυχτάω, να ερωτεύομαι και να ξε-ερωτεύομαι με μεγάλη συχνότητα, να ψάχνω τη νέα μου ταυτότητα, χωρίς να ξεχνάω να αλλάζω διάθεση κάθε τρεις και λίγο, από τη μελαγχολία να εκσφενδονίζομαι στην τρελή χαρά και τούμπαλιν. Από συναυλίες πανκ ροκ να στήνομαι στην ουρά για techno dj set και να χτυπιέμαι και στα δύο εξίσου – άλλο πάλι και τούτο, τεκνατζού στα καλά καθούμενα (ως προς τη μουσική δηλαδή, γιατί οι μικροί πάντα ήταν η αδυναμία μου!). Άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά να χτυπήσω κανένα tatoo. Μέχρι που έφτασε η άνοιξη, και ξεβρακώθηκαν όλοι και είδα ότι δεν υπήρχε ούτε ένας από 15 έως 45 σε αυτή την πόλη χωρίς τατουάζ… Α, έτσι δεν έχει πλάκα, ως έφηβη θέλω να ξεχωρίζω! Άκυρο…

Η εφηβεία μου κυλούσε μια χαρά, δεδομένου μάλιστα ότι είχα προϋπηρεσία, έτσι ήξερα να αποφεύγω τις κακοτοπιές και να βρίσκω διέξοδο από τα ψυχολογικά ή συναισθηματικά προβλήματά μου αλώβητη.

Κάτι όμως μου έλειπε… η επανάσταση!

Σε αυτή την ηλικία απέναντι σε ποιόν να αντιδράσω; Στους γονείς μου; Μα δε μένω μαζί τους πια, αφήστε που δε μου πάνε κόντρα ποτέ. Στην καθηγήτριά μου; Μα εγώ την επέλεξα για επιβλέπουσα! Στο κράτος; Μα με πληρώνει για να κάνω αυτό που μου αρέσει, να σουλατσάρω στη Βαρκελώνη, συγγνώμη, να κάνω επιστημονική έρευνα εννοούσα! Στα αφεντικά μου; Έκανα ό,τι μπορούσα: την κοπάνησα από τη δουλειά, δοκίμασα να παραιτηθώ και μου έκαναν αύξηση, τι σπάσιμο! Τι μου μένει πια;

Α, ο εαυτός μου! Να κάνω την επανάστασή μου στον εαυτό μου… Ε, αυτό προσπαθώ να κάνω (δείτε το προηγούμενο ποστ περί ορίων) προσπαθώντας να αλλάξω αυτά που δε μου αρέσουν και να κάνω και καμιά τρέλα μη μου μείνει στοκ για τα 70.

Εφηβεία είναι, θα περάσει…

Σήμερα έκανα piercing :D

Υ.Γ.: Χμμμμ…. Το σημερινό ποστ είχε τόόόση νοσταλγία...

Μια και εκθείασα τις... καλλιτεχνικές μου ανησυχίες, βάζω μια ζωγραφιά μου στη σημερινή φώτο.

Μέχρι τα όριά της και περιλαμβάνοντάς τα (και πέρα από αυτά)

2007-10-27T22:16:00.000-07:00

ENGLISH

«Το πιο περιφερειακό μέρος του κόσμου»· τα δυο τετραγωνικά μέτρα ανάμεσα στο στόρι του Venus (που είχε κλείσει αλλά εμείς παρόλα αυτά δε λέγαμε να φύγουμε) και στην εξωτερική του πόρτα. Έτσι το αποκάλεσε ο φίλος μου ο Ε. και μας έβαλε να σταθούμε και να αφουγκραστούμε τις φωνές στην Carrer d’ Avinyo (έξω) και τη μουσική από το αυτοσχέδιο πάρτι που καταστρώσαμε στο μαγαζί (μέσα). Ένας οριακός χώρος, ανάμεσα στο έξω και το μέσα, ερωτικός σχεδόν, σύμφωνα μ’ αυτόν.

Εντάξει, το είχαμε τσούξει λιγάκι και από τρέλα μπόλικη, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορούμε να φιλοσοφούμε κιόλας!

Ήμασταν στο όριο μιας πραγματικότητας και την αρχή μιας άλλης· η ζωή είναι γεμάτη από τέτοια αντιθετικά ζεύγη (εξωτερικό/ εσωτερικό, οικείο/ άγνωστο, ευχάριστο/ δυσάρεστο), άρα και από σημεία όπου τα δύο αντίθετα συναντιούνται, σε ένα χώρο ουδέτερο που είναι τίποτα από τα δύο ή και τα δυο μαζί. Και το πιο ισχυρό ζεύγος απ’ όλα: πρέπει / δεν πρέπει.

Από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνουμε από παιδιά είναι το όριο του επιτρεπτού και του απαγορευμένου. Η πολιτεία, η κοινωνία, ο φιλικός μας περίγυρος, η οικογένεια μας μαθαίνουν τι επιτρέπεται και δημιουργούν ένα πλέγμα γύρω μας μέσα στο οποίο μας αφήνουν να κινούμαστε με σχετική ελευθερία. Πέρα από αυτό: τιμωρία, περιθωριοποίηση, απόρριψη. Μια ανάσα μακριά από το «απαγορεύεται», είναι τα όρια μέσα στα οποία δημιουργούμε, διαγράφουμε την τροχιά μας, μεταμορφώνουμε τον περιβάλλοντα χώρο, εκφραζόμαστε…

Όπως η Carolee Schneeman, στην performance του 1976, «Μέχρι τα όριά της και περιλαμβάνοντάς τα», όπου δεμένη από το πόδι κινούνταν και ζωγράφιζε μέχρι εκεί όπου μπορούσε να φτάσει. Με κόπο, πόνο, άφηνε το αποτύπωμά της στην τροχιά που της επέτρεπαν να διανύσει τα δεσμά της, πότε ως λαβυρινθώδεις γραμμές, πότε ως λέξεις.

Έτσι και ο καθένας από εμάς· αφήνει το στίγμα του στο χώρο που ζει και στους ανθρώπους που συναντά στην πορεία του. Μέσα στα όριά μας και περιλαμβάνοντάς τα· συχνά με πόνο ή κίνδυνο δοκιμάζουμε την ελαστικότητά τους και καταφέρνουμε να τα σπρώξουμε λίγο πιο πέρα. Και κάποιες φορές τα σπάμε…

Και καλά να παραβαίνεις τα όρια που θέτουν οι άλλοι. Αυτά τα όρια απλά υπάρχουν, τα αντιμετωπίζεις, τα απορρίπτεις (πληρώνοντας το τίμημα) ή και τα διαπραγματεύεσαι.

Τι συμβαίνει όμως με τα όρια που θέτει ο καθένας στον εαυτό του;

Όλοι έχουμε πράγματα που δε θα δοκιμάζαμε ποτέ στο φαγητό, στο σεξ, στον τρόπο ζωής, είτε επειδή δε μας θέλγουν είτε επειδή τα θεωρούμε επιβλαβή και προσπαθούμε να μένουμε μακριά τους, όσο και να μας αρέσουν.

Όσοι με γνωρίζουν καλά ξέρουν ότι οι κακές συνήθειες είναι προέκταση του χαρακτήρα μου. Όπως και η διαρκής προσπάθεια να τις πολεμήσω, όχι επειδή δεν αποδέχομαι τον εαυτό μου όπως είναι (Καλά, όποιος είναι εντελώς ακομπλεξάριστος να σηκώσει το χέρι· σε γενικές γραμμές πάντως τα έχω βρει με τον εαυτό μου) αλλά επειδή το θεωρώ κάτι σαν άσκηση αυτοπειθαρχίας να βάζω στον εαυτό μου «απαγορεύσεις» προς συνήθειες ή πράγματα που θεωρώ ότι μου κάνουν κακό, ότι μπορούν να αλλοιώσουν κάτι από εμένα. Κάποιες φορές όμως το «όχι» γίνεται «γιατί όχι;» και βρίσκομαι να επαναλαμβάνω διαδρομές που πίστευα ότι είχα αφήσει οριστικά πίσω μου.

«Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις / (Η μέρα που αφέθηκες και ενδίδεις)» (Κ. Καβάφης).

Η στιγμή αυτή προκαλεί ανάμικτα συναισθήματα· απόγνωση, γιατί νιώθω ότι γύρισα στο μηδέν και πρέπει να πάρω το δρόμο και πάλι από την αρχή γνωρίζοντας αυτή τη φορά ότι δύσκολα θα νικήσω τον εαυτό μου· ανακούφιση γιατί ξαναβρήκα ένα κομμάτι του εαυτού μου που απέρριπτα, «κακό» αλλά δικό μου όπως και να έχει.

Μέσα στην τρέλα και στο ντελίριο της βραδιάς «στο πιο περιφερειακό μέρος του κόσμου» κάποια στιγμή «αφέθηκα και ενέδωσα»· έφυγα εσκεμμένα από τα όρια και τις απαγορεύσεις που είχα βάλει εγώ η ίδια στον εαυτό μου:

She expressed herself in many different ways / Until she lost control again /And walked upon the edge of no escape /And laughed “I've lost control”… (Joy Division)

Τραγουδούσα γυρνώντας σπίτι… είχα χάσει όμως πράγματι τον έλεγχο;

Χάνουμε τον έλεγχο όταν ξεφεύγουμε από τα όρια για λίγο ή τον έχουμε ακόμα καλύτερα; Γιατί άλλο να είσαι μέσα στην ασφάλεια των ορίων και άλλο να περπατάς πάνω σε αυτά και να βγάζεις τα πόδια σου έξω από το κενό, το δεύτερο απαιτεί πολύ σημαντικότερη προσπάθεια αυτοελέγχου προκειμένου να διατηρήσεις την ισορροπία σου. Αρκεί να ζυγίζουμε καλά τον κίνδυνο και να αποφεύγουμε ό,τι μπορεί παραμορφώσει την ψυχή και το μυαλό μας.

Όμως όταν γίνεσαι «παραβάτης» των ορίων σου, πώς αντιμετωπίζεις τις τύψεις σου ή πώς δικαιολογείς την αντίφαση να κάνεις αυτό που καταδίκαζες πριν από λίγο; Χρειάζεται ειλικρινής κουβέντα με τον εαυτό σου, να καταλάβεις το πώς και το γιατί και να απαντήσεις αν χρειάζεται να αναθεωρήσεις τις απόψεις που είχες μέχρι πριν από λίγο ή να ορθώσεις και πάλι τα ίδια όρια.

Αλλά γιατί να βάζουμε όρια, όταν τα γκρεμίζουμε και τα ξαναχτίζουμε διαρκώς, είτε στο ίδιο σημείο είτε λίγο πιο πέρα, προκειμένου να δώσουμε ακόμα μερικά βήματα ελεύθερου χώρου στον εαυτό μας;

Για να μην θέσουμε τον εαυτό μας σε κίνδυνο με εμπειρίες που μπορεί να μας βλάψουν ή ανθρώπους που θεωρούμε ότι μπορούν να μας πληγώσουν. Τα όρια είναι μάλλον σαν προστατευτικό δίχτυ, που εμποδίζει την ελεύθερη πτώση ή τον τραυματισμό στις ακροβασίες μας.

Κάποιες φορές όμως τα αγνοούμε εσκεμμένα και κάνοντας ένα καλά υπολογισμένο σάλτο στο κενό αναπνέουμε τον αέρα της άλλης μεριάς πριν ξαναγυρίσουμε πίσω, στην ασφάλειά τους. Ξεπερνάμε τα όριά μας προκειμένου να εκτονώσουμε ένα ψυχολογικό φορτίο, να ζήσουμε πιο έντονα στιγμές που βρίσκονται πέρα από αυτά· για λίγο απολαμβάνουμε τη γεύση του απαγορευμένου.

Όπως στις εμπειρίες, έτσι και με τους ανθρώπους δημιουργούμε καμιά φορά φράγματα. Χτίζουμε τείχη με λέξεις που ορίζουν επακριβώς τη σχέση μαζί τους, ώστε να μην μπορέσουμε να δεθούμε περισσότερο με έναν άνθρωπο ο οποίος διαισθανόμαστε ότι θα μας προκαλέσει ηθελημένα ή ακούσια πόνο – αν για παράδειγμα θα πρέπει να τον αποχωριστούμε σύντομα. Εδώ όμως τα όρια δεν έχουν νόημα· αν είναι ένας άνθρωπος που δε μας ταιριάζει, η αδιαφορία θα μας απομακρύνει από αυτόν. Αν πάλι είναι κάποιος που αξίζει, όσες λέξεις και να βάλουμε για να σιγουρέψουμε τα θεμέλια του τείχους μας, αυτός σαν ποταμός θα περάσει κάτω από αυτά, θα έρθει και θα μας πλημμυρίσει με δυνατά αισθήματα. Και τη στιγμή του αποχωρισμού ο πόνος θα είναι ο ίδιος – όσα όρια και να έθεσες – αλλά η χαρά ακόμα πιο μεγάλη, που έζησες έστω και κάποιες στιγμές μαζί του. Τα αισθήματα δεν μπαίνουν στη φορμόλη. Ευτυχώς.

Να αποδεχόμαστε τα όρια, να τα σεβόμαστε, αλλά καμιά φορά να προσπαθούμε να αγγίξουμε πέρα από αυτά για να συναντήσουμε τους ανθρώπους που είναι λίγο πιο μακριά από εμάς και τις εμπειρίες που είναι έξω από τα καθιερωμένα και θα πλουτίσουν τη σκέψη μας.

Να ζήσουμε μέχρι τα όριά μας, περιλαμβάνοντάς τα … και κάποιες φορές λίγα βήματα έξω από αυτά…

Υ.Γ.: Καλέ τι σοβαρή που ήμουν αυτή τη φορά! Καβάφης, Schneeman και Joy Division στο ίδιο post; Τι συνδυασμός και τούτος… Υπόσχομαι να επανέλθω με κάτι πιο ελαφρύ την επόμενη φορά!

Η φωτογραφία είναι από την performance της Carolee Schneemann, «Μέχρι τα όριά της και περιλαμβάνοντάς τα»…

Messenger: Οδηγός επιβίωσης

2007-09-22T11:03:00.000-07:00

ENGLISH

Νέος χρόνος ξεκινά (συμφωνώ με την Όλυ ότι ο χρόνος ξεκινά το Σεπτέμβρη) και έχω βαλθεί να ξεπεράσω τον εαυτό μου και τις φοβίες μου.

Συστολή απέναντι σε αγνώστους: ευθαρσώς μπαίνω σε επιχειρήσεις, συστήνομαι, αφήνω βιογραφικά.

Υψοφοβία: Εκδρομή στα Πυρηναία όρη, περίπατος σε ένα στενό μονοπάτι πάνω από γκρεμό 100 μέτρων!

Φόβος της ταχύτητας: Πιάνω ιλιγγιώδεις ταχύτητες (!) πάνω στο ποδήλατο που μου εξασφαλίζει η κάρτα bicing που έβγαλα.

Ναι, κάνω ποδήλατο, όσοι μένετε στη Βαρκελώνη φυλαχτείτε, σκοτώνω και δεν πληρώνω! Μέχρι στιγμής θύματά μου υπήρξαν ένα σκυλάκι κανίς και μια βιτρίνα, στη Rambla Catalunya αμφότερα. Τι πάει να πει απαγορεύεται το ποδήλατο εκεί; Και τι θέλετε να κάνω, να πάω από το δρόμο και να πατήσω κανένα φορτηγό; Απαπα!

Είχα να κάνω ποδήλατο περίπου είκοσι χρόνια και έχω μετατραπεί πια στο Νο. 1 δημόσιο κίνδυνο της Βαρκελώνης, τη ζωντανή διάψευση της φράσης «το ποδήλατο και το σεξ δεν ξεχνιούνται» - όμως μόνο σε ό,τι αφορά το ποδήλατο, ε;

Γυρίζω με την αδρεναλίνη στο φουλ στο σπίτι και ανοίγω τον υπολογιστή:

Αμέσως χαιρετούρες πάσης φύσεως πέφτουν βροχή:

Οικείες: «Τι κάμεις μανάρ’;»

Εγκάρδιες: «Καλώς την!»

Λάγνες: «Κορμάρα!»

Λακωνικές: «Slt!»

Θερμές με ολίγον καημό: «Έλα παιδί μου η μανούλα σου είμαι»

Μάγκικες: «’σπέρα μανταμίτσα!»- η αδελφή μου

Ελαφρώς υπερβολικές: «Όλυμπος καλεί θεά» - ο κολλητός και συγκάτοικος… (Ε, όχι και θεά! Μια ταπεινή ημίθεα είμαι!)

Δεν είναι συνάντηση ή πάρτι… Είναι το Msn Messenger!

Όλη η κοινωνική ζωή ενός ανθρώπου σε ένα πρόγραμμα. Επειδή όμως κανείς δε σου λέει πώς να το χειριστείς και πώς να αποφύγεις τις κακοτοπιές, εδώ είμαι εγώ, για να προσφέρω κοινωνικό έργο! Η…

Επαφή με φίλους/ Οικογένεια είναι το σημαντικότερο που σου δίνει. «Πού χάθηκες;», σε ρωτάνε οι φίλοι σου και δεν εννοούν ότι δεν τηλεφώνησες ή ότι έχετε καιρό να συναντηθείτε, αλλά ότι χάθηκες από προσώπου internet, ότι έχεις να μπεις στο messenger μέρες.

Το messenger μπήκε στη ζωή μου πριν από ενάμισι χρόνο. Αρχικά για να μιλάω με τον κολλητό και συγκάτοικο – τότε εγώ ήμουν ακόμη στη Θεσσαλονίκη.

Μετά ήρθα στη Βαρκελώνη… και άρχισε να καταλαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι της καθημερινότητάς μου, καθώς έγινε το μέσο που με έφερνε κοντά στους φίλους και την οικογένειά μου στην Ελλάδα.

Για πολλούς από τους φίλους μου ήμουν η πρώτη που μάθαινε τα νέα τους και τα διέδιδε στους υπόλοιπους, επειδή λόγω φόρτου εργασίας ήμουν μπροστά στον υπολογιστή όλη μέρα: «Έμαθες; Ο/Η τάδε βρήκε υποτροφία / δουλειά / γκόμενο/γκόμενα!» - πρακτορείο Reuters είχα κάνει το σαλόνι μου!

Την ζωντάνια της κουβέντας ενίσχυαν τα…

Emoticons / Multimedia καταστάσεις. Όταν έβαλε και η αδελφή μου messenger, είχαμε πια τη δυνατότητα όχι μόνο να τα λέμε, αλλά και να κάνουμε ως ένα βαθμό τις βλακείες που κάναμε σπίτι. Τις πλάκες της καθημερινότητας τις αντικατέστησαν αστείες ατάκες, ηχογραφήσεις αυτοσχέδιων τραγουδιών, ατελείωτα emoticon… Η επικοινωνία είχε περάσει πια σε άλλο επίπεδο! Θα μπορούσαμε να κάνουμε και γκριμάτσες με…

Webcam αλλά δεν αγοράζω, όσο και να επιμένει η μαμά μου, που θέλει να βλέπει το καμάρι της σε live αναμετάδοση. Γιατί, το φαντάζομαι το σκηνικό: εγώ να είμαι αγουροξυπνημένη και με τον κύκλο κάτω από το μάτι και να πέφτει κήρυγμα «κομμένη σε βλέπω σήμερα, δεν τρως καλά παιδάκι μου;». Όσοι θέλετε να βάλετε ξανασκεφτείτε το. Καλύτερα δεν είναι να σας βλέπουν στα ωραία σας, σε…

Φωτογραφίες; Όχι τίποτα, έτσι μπορείτε να πετύχετε και τους υποχθόνιους σκοπούς σας. Θέλετε να αναδείξετε το πνευματικό σας βάθος; Βάλτε μια αρτιστικ και φλου (τέτοια έχω εγώ αυτό τον καιρό). Θέλετε να αποφύγετε κάποιον; Βάλτε μια που σας προσθέτει κιλά / γυαλιά / σπυριά. Θέλετε να κάνετε τον πρώην σας να μετανιώσει την ώρα και τη στιγμή που σας άφησε; Βάλε μια με μαγιώ όπου να φαίνονται οι τέλειοι κοιλιακοί. Τι θα πει δεν έχετε τέλειους κοιλιακούς; Με τον κατάλληλο φωτισμό ή λίγο photoshop όλα γίνονται. Με μια ψαγμένη φωτογραφία και ένα περίεργο…

Όνομα γίνεστε άλλος άνθρωπος ή παραμένετε αυτός που είστε. Μπορείτε να κρατήσετε το δικό σας, να βρείτε κάτι πιο αλέγκρο, κάτι συνθηματικό ή κάτι περιγραφικό που να σας εκφράζει. Και από δίπλα ρίχτε και μια…

Ατάκα, δηλαδή δηλώστε κάτι. Αν δε θέλετε να σας μιλήσει κανείς, … τι πάει να πει δε θέλετε να σας μιλήσει κανείς, τότε γιατί είστε στο μέσεντζερ; Τέλος πάντων, αν θέλετε να μπείτε παρόλα αυτά, ένα «αφήστε με στην ησυχία μου» την κάνει τη δουλειά, αλλά μετά μην παρεξηγείστε που δε σας μιλάνε… Αν θέλετε να σας μιλήσουν όλοι, βάλτε κάτι αστείο ή φιλοσοφημένο ή περίεργο, τα μηνύματα θα αρχίσουν να πέφτουν βροχή. Βλέπω μακρινάρι τριών σειρών στα λατινικά, πώς να μη ρωτήσω; Βέβαια για τις πιο κοινές δηλώσεις, τύπου τρώω, έφυγα, ξαναήρθα, απλά αλλάζεις…

Κατάσταση: Συνδεδεμένος, απασχολημένος, επιστρέφω σύντομα (από πού; Ποιος ξέρει, από την κουζίνα, τα ψώνια, το Σουδάν… Πόσο σύντομα; Σήμερα, αύριο, σε κάνα χρόνο…), στο τηλέφωνο, τρως ή δεν είσαι εκεί και ας είσαι, με άλλα λόγια κάνεις τον ψόφιο κοριό. Βέβαια υπάρχουν ελλείψεις στο δεδομένο θέμα, ντε και καλά πρέπει να κάνεις κάτι από τις 7 επιλογές που σου δίνει το πρόγραμμα, οπότε αναγκαστικά δηλώνεις για παράδειγμα «λείπω για φαγητό» αν είσαι στην τουαλέτα ή αν -τυχερούλη!- έχεις απομακρυνθεί από τον υπολογιστή για να κάνεις…

Σεξ. Εκτός και αν κάνεις σεξ on-line, γιατί αν προτιμάτε το πληκτρολόγιο από τις πέντε αισθήσεις, γίνεται και αυτό, περί ορέξεως ουδείς λόγος. Προσωπικά είμαι λίγο επιφυλακτική, όχι από συντηρητισμό αλλά επειδή φαντάζομαι τον εαυτό μου να πετάει καυτές ατάκες και από την άλλη άκρη να τα διαβάζει το αντικείμενο του πόθου με φίλους, να πίνουν μπύρες και να γελάνε. Θέλει φαντασία για να πετύχει το cybersex, και η δική μου βάζει πάντα τα χειρότερα. Άσε το άλλο, να έχεις φτάσει στην κορύφωση και ξαφνικά να πέφτει η σύνδεση και να μένεις με το … πληκτρολόγιο στο χέρι.

Ακόμα όμως και απλώς να μιλάτε για το σεξ στο messenger, θέλει προσοχή. Κυρίως αν μιλάτε με δυο άτομα ταυτόχρονα και το ένα από αυτά είναι η μαμά σας. Μη σας ρωτήσει «τι έφαγες παιδάκι μου σήμερα» και απαντήσετε «είκοσι πόντους, ναι καλέ, δεν υπερβάλλω…» γιατί κυκλοφορούν και εμφράγματα.

Κοίταξε να δεις, κατευθείαν στο σεξ το πήγα, λες και δεν υπάρχει και ο αγνός…

Έρωτας, που θα μπορούσε να είναι ιδανικός: Να κρίνεις τον άλλο μόνο από αυτά που σου γράφει, χωρίς να αφήνεις την εξωτερική εμφάνιση να σε επηρεάζει, να ερωτευτείς αυτό που είναι, όχι αυτό που δείχνει. Λένε ότι η προσέγγιση μέσω ίντερνετ είναι για δειλούς, και το πιστεύω σε μεγάλο βαθμό, όμως υπάρχουν και άνθρωποι πολυάσχολοι που περνάνε όλη μέρα μπροστά σε έναν υπολογιστή και δεν μπορούν να βγαίνουν συχνά για να φλερτάρουν. Και η σοβαρή σχέση με γνωριμία από το internet δεν είναι αστικός μύθος, έχω παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι γίνεται. Περισσότερα όμως είναι τα παραδείγματα φίλων που απογοητεύτηκαν, γιατί το ψέμα λέγεται ευκολότερα όταν δεν κοιτάς τον άλλο στα μάτια, άσε που ο έρωτας είναι κυρίως χημεία, την οποία δεν μπορεί να διαβιβάσει καμιά οθόνη. Είναι πιο εύκολο μέσα από το ίντερνετ να γίνει μια φιλική…

Γνωριμία. Το να δώσεις το mail σου σε έναν άγνωστο στο ίντερνετ, είναι σαν να δίνεις το τηλέφωνό σου σε κάποιον που συναντάς τυχαία στο δρόμο· μπορεί να είναι μια ωραία γνωριμία η σκέτο πρήξιμο. Σε μένα συνέβη το πρώτο.

Απέκτησα ένα φίλο on line που ενδιαφερόταν για το πώς ήμουν, με στήριζε ψυχολογικά όταν ήμουν πιεσμένη, μου έδινε πνευματικά ερεθίσματα και έμπνευση. Ανάμεσα σε διάβασμα και εργασίες, ανταλλάσσαμε απόψεις, τραγούδια, κείμενα, εικόνες, χωρίς να λείπουν και οι…

Καβγάδες: «Μη μου φωνάζεις εμένα!» μου λέει μια φορά. Εκείνη την ώρα παθαίνω μια σύγχυση. Πρώτον επειδή είμαι άνθρωπος απολύτως ήπιων τόνων… ζήτημα να χάνω την ψυχραιμία μου και να φωνάζω μια φορά στα δύο χρόνια πάνω κάτω. Σκέφτομαι: «Φωνάζω; Μα εγώ απλά πληκτρολογώ…».

Το λέω στην αδελφή μου, για να μου δώσει τα δίκια, αλλά αντ’ αυτού τα ακούω και από εκείνη: «Μα δε βλέπεις; Του γράφεις με κεφαλαία! Όλο ουρλιάζεις στο messenger»!

Δηλαδή όλοι το ξέρανε ότι κεφαλαία = μπινελίκια εκτός από μένα. Επιτέλους, μπορούσα και εγώ να φωνάζω, χωρίς να ανοίγω καν το στόμα μου!

Θέλετε να ξεσπάσετε; Σας την είπε το αφεντικό σας; Κάνει νερά η γκόμενα / ο γκόμενος; Μαλώστε με τους φίλους σας στο messenger. Η αφορμή είναι εύκολο να βρεθεί: Με στραβοκοίταξες, ρεύτηκες δυνατά, το χνώτο σου βρωμάει.

Εκτονώνεσαι εύκολα και πολιτισμένα. Πατάς ένα Caps Lock και ησυχάζεις, ούτε να σε πούνε υστερικό ούτε τίποτα.

Τι περίεργο όμως… μετά αισθάνεσαι σαν να έχεις φωνάξει στ’ αλήθεια.

Εικονική πραγματικότητα / πραγματική λύπη…

Αλλά και χαρά, γιατί συνήθως αυτό που βγάζει το messenger είναι πολύ…

Γέλιο: :) χαμόγελο :D γέλιο, χαχαχα, Lol (laughing out loud) τρανταχτό γέλιο!

Εννοείται ότι ο νούμερο ένα λόγος που σε τραβάει στο messenger είναι οι πλάκες που κάνεις με τους φίλους. Με μερικούς από αυτούς κάθε δυο γραμμές είναι απίστευτη πλάκα, κάθε τρεις emoticon που γελάνε, χτυπιούνται κάτω από τα γέλια, γιατί αυτό κάνεις και εσύ εκείνη την ώρα. Το μέσον βοηθάει και να αναπτύξεις νέα αστεία, συνδυάζοντας σουρεαλιστικές ατάκες, άσχετα emoticon. Όμως…

Είσαι μόνος απέναντι σε μια οθόνη και γελάς. Δε βλέπεις τα μάτια του άλλου να κλείνουν, να δακρύζουν, το πρόσωπο να φωτίζει… Και όσο πραγματική σύγχυση σου προσφέρουν οι καβγάδες, τόσο ψεύτικο φαίνεται το γέλιο σου, όταν αντηχεί σε ένα άδειο δωμάτιο.

Θλίψη – Χαρά: 0-1;

Δε θα το ’λεγα! Γιατί συνήθως το messenger το ανοίγουμε την ώρα που δουλεύουμε, είναι η απόδρασή μας από το «πρέπει» των deadline, την πίεση του «δεν προλαβαίνω», το κλέψιμο λίγου χρόνου από αυτόν που κλέβει από τη ζωή μας η ρουτίνα. Μόλις τελειώσει η δουλειά, κλείστε το ρημάδι, συναντήστε τους φίλους και βουρ στην κραιπάλη!

Υ.Γ.: «Οι καταστάσεις και τα πρόσωπα που παρουσιάζονται σε αυτή την ταινία ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Οιαδήποτε σχέση με πραγματικά πρόσωπα / γεγονότα είναι συμπτωματική»

:Ρ Ψέματα, αλλά είπα να το βάλω γιατί διαφορετικά θα πέσει πολύ Caps Lock από φίλους που δε γουστάρουν να βλέπουν την καθημερινότητά τους στο blog μου!

Στη φωτογραφία, δύο κυρίες που τα λένε από κοντά, σε ένα stencil στη Gracia…

Μια κυρία στα μπουζούκια

2007-09-01T07:12:00.000-07:00

ENGLISH
Τελευταίες μέρες στην Ελλάδα – όπου να ’ναι επιστρέφω στη βάση μου. Πάει το καλοκαίρι… Παρέες, θάλασσα, μπάνια και μπάνικα τεκνά, απ’ όλα είχε. Μέχρι και στιγμές απογοήτευσης, τις οποίες, δείχνοντας παντελή έλλειψη πρωτοτυπίας αποφάσισα να τιμήσω πίνοντας άφθονη ρετσίνα με τη σωστή παρέα: Τη φίλη μου την Όλυ, μια σπάνια περίπτωση ανθρώπου που ισορροπεί ανάμεσα σε αντιθέσεις, που δεν περιμένεις ποτέ τι θα κάνει μετά και πάντα μα πάντα ξέρει να σε εκπλήσσει. Εν ολίγοις, ο γιατρός της πλήξης. Ανάμεσα σε γουλιές ρετσίνας, της εξέθεσα τα γεγονότα και δεν άργησε να βγάλει το πόρισμα και να μου επιβάλει τη θεραπεία-σοκ:
ΣΚΥΛΑΔΙΚΟ!
Ορισμός (για τους ξένους αναγνώστες). Σκυλάδικο, το (ουσιαστικό): Κέντρο διασκέδασης με τα κάτωθι χαρακτηριστικά: Μουσική –μπουζούκι live. Αοιδοί – τραγουδιστές με βαριά φωνή, κουστούμι, ανοιχτό πουκάμισο που αφήνει τις τρίχες να φαίνονται, ακριβό ρολόι στο χέρι / τραγουδίστριες με μίνιμαλ ενδυμασία (σουτιέν – μίνι φούστα) / ταλέντο στο τραγούδι – προαιρετικό. Απαραίτητες προϋποθέσεις – λουλούδια να πέφτουν στην πίστα, πιάτα να σπάνε, και φυσικά, το όλο σύνολο να αποπνέει παρακμή…
Διαλέξαμε προσεκτικά τον τόπο του εγκλήματος (Καρδίτσα: τη στιγμή που όλοι έτρεχαν να δροσιστούν στις παραλίες, εμείς κινήσαμε από τη Θεσσαλονίκη να τσουρουφλιστούμε στον καύσωνα του Θεσσαλικού κάμπου), τους συνεργούς (όλοι ένας κι ένας και κανένας βαρετός ή κομπλεξαρισμένος) και το τολμήσαμε με περισσή σύνεση, καθότι ήταν η πρώτη μου φορά και έπρεπε να πονέσει όσο το δυνατόν λιγότερο. Καλά ακούσατε… σε τέτοια προχωρημένη ηλικία δεν είχα ξαναπάει ούτε σε σκυλάδικο, ούτε σε μπουζούκια, ούτε σε ελληνάδικο. Να έφταιγε ροκ παρελθόν μου; Το ελέκτρο παρόν μου; Οι σπουδές μου στην ιστορία της τέχνης, και όλη η κουλτουροσύνη μου γενικότερα; Δεν ξέρω… γεγονός πάντως ήταν ότι στα σκυλάδικα ήμουν παρθένα!
Βέβαια, το συγκεκριμένο σκυλάδικο που διαλέξαμε, στο τάδε χιλιόμετρο εθνικής οδού Καρδίτσας προς δεν ξέρω πού, με τους γνωστούς/ άγνωστους τραγουδιστές και το αυτοσχέδιο σκηνικό, και το ότι καθίσαμε πρώτο τραπέζι πίστα, ήταν το αντίστοιχο του να πας να κάνεις για πρώτη φορά σεξ και να εξοπλίζεσαι με μαστίγια, χειροπέδες, «κουστούμια» με δέρμα και φερμουάρ, κινκυ αξεσουάρ. Ναι, ήταν χάρντκορ, το χειρότερο που μπορούσαμε να βρούμε!
Όψη: σα μάντρα που πουλάει υλικά οικοδομών. Με το όνομα της φίρμας να δεσπόζει:
ΜΙΜΗΣ ΓΚΙΟΥΛΕΚΑΣ! Ο θρύλος των σκυλάδικων. Ο μεγάλος. Ναι, έχει κάνει και στη στενή. Ναι, του αρέσει η μαστούρα (σεξ, ναρκωτικά, και μπουζούκι εντ ρόλ). Αλλά για τον εαυτό του μόνο, γιατί στο αξέχαστο τραγούδι του «βρε παπαδιά βρε παπαδιά τι μαστουριάζεις τον παπά;» δείχνει όσο να πεις μια κοινωνική ευαισθησία – να μην πω ότι υπενθυμίζει ότι το λιβάνι που καίνε στις εκκλησίες περιέχει τετραϋδροκανναβινόλη (την ίδια δραστική ουσία με το χασίς· όπερ εξηγεί πώς και γιατί κολλάνε τόσες γριές με την εκκλησία – με τη σύνταξη πείνας που παίρνουν πώς να μπορέσουν να τα αγοράσουν μόνες τους;). Φεύγω από το θέμα μου όμως…
Μίμης Γκιουλέκας.
Άνθρωπος της πιάτσας, ντυμένος στα λευκά με την πορτοκαλί γραβάτα να είναι ασορτί με το ποτήρι ουίσκι που κρατούσε (βλέπε φώτο). Κούρεμα απολιθωμένο από τη δεκαετία του ’80 να πλαισιώνει αυτό το βασανισμένο από τη νύχτα πρόσωπο. Κινήσεις αργές, βαριές, σαν να είχε αρθρίτιδα στην προχωρημένη της μορφή.
Ρεπερτόριο: τεράστιο. Τραγούδησε απ’ όλα. Και δημοτικά και ποντιακά και μοντέρνα και σκυλάδικα 3ης ως 33ης κατηγορίας. Με φωνή βαριά, χαμόγελο δυσκοίλιο, βλέφαρα χαμηλωμένα, τα χείλη να φιλάνε το μικρόφωνο. Τα είπε όλα ο Μίμης. Και έλαμπε σαν σταρ, ανάμεσα στους συμπαθέστατους κομπάρσους: τη νέα και αδύνατη τραγουδίστρια που βγήκε μέσα από σύννεφα καπνού – σούπερ μίνι φόρεμα, μαλλί περμανάντ και βάψιμο έντονο – τον γουόναμπι Μίμης με τα παχάκια να πέφτουν πάνω από τη ζώνη, που κατέβαζε το μικρόφωνο πάνω από τα κεφάλια μας σαν μπουμ στα γυρίσματα σουρεαλιστικής κωμωδίας για να τραγουδήσουμε μαζί του (ύψιστη τιμή σε σκυλάδικο, απ’ ότι έμαθα μετά), τη λουλουδού που έριχνε δίσκους με γαρύφαλλα στους τραγουδιστές και τους θαμώνες.
Οι θαμώνες… Οι περισσότεροι ακίνητοι και ευλαβείς, σαν σε εκκλησία να πίνουν την θεία κοινωνία (ουίσκι, φυσικά), άνθρωποι της νύχτας, αλλά και παχουλές χωριάτισσες να χορεύουν το τσιφτετέλι σαν τέκνο, να λυγίζουν μέχρι κάτω μια μέση που το πάχος δεν άφηνε να φανεί ότι υπάρχει, μαλλί φουντωμένο, ρούχα λαμέ και σαγιονάρες, τις οποίες πετούσαν με μεγάλη ευκολία για να κάνουν τις απίθανες χορευτικές φιγούρες τους ξυπόλυτες ανάμεσα στα γαρύφαλλα που έπεφταν βροχή.
Σωστή επιλογή υποδήματος. Γιατί τα δικά μου camper γλιστρούσαν πάνω στα λουλούδια, και η ενδυματολογική μου παράλειψη να μη φορέσω ούτε ίχνος λαμέ ή glitter μου αφαιρούσε κάθε ίχνος γκλαμουριάς. Σαν τουρίστρια έμοιαζα – είδα σκοτάδι και μπήκα. Παρόλα αυτά, χόρεψα μέχρι τελικής πτώσεως – πράγμα που ισοδυναμεί με το να εκτελείς το καμασούτρα από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα την πρώτη φορά που το κάνεις· άντε να πείσεις ότι είσαι πρωτάρα! Ας όψεται ο Μίμης (Γκιουλέκας), ο Τζώνυ (Γουόκερ) και το σοκ της πρώτης φοράς σε σκυλάδικο.
Με ασταμάτητο τσιφτετέλι και γέλιο ήρθε το ξημέρωμα. Γυρνάω και φωνάζω στο Μίμη: «Είσαι μεγάλος!»
Και αυτός, στρέφει αργά το κεφάλι, σκάει μισό χαμόγελο και δέχεται τη φιλοφρόνηση με σεμνότητα αλλά και αυτογνωσία: « ’φχαριστώώώ…»

Υ.Γ.: Μεταξύ μας πάντως, δίπλα στο ισπανικό κιτς, τύφλα να έχουν όλα τα σκυλάδικα της εθνικής… Κάνω γερή προπόνηση στη Βαρκελώνη…

Στη φωτογραφία βλέπουμε τον αξέχαστο Μίμη Γκιουλέκα να χαιρετάει τα πλήθη...

Ταξιδεύοντας σε έξι διαστάσεις (22 Ιουλίου 2007)

2007-07-25T04:50:00.000-07:00

ENGLISH

Ένα – δύο – τρία – αναπνοή

Τέσσερα – πέντε – έξι – αναπνοή

Κολυμπάω με το κεφάλι μέσα στο νερό· είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να αδειάσει το κεφάλι μου εντελώς, καθώς επικεντρώνω την προσοχή μου στη ρυθμική αναπνοή μου (τρεις απλωτές με το κεφάλι μου μέσα στο νερό / μία με το κεφάλι έξω) και την γαλάζια θέα του βυθού. Η πίεση του χρόνου που πέρασε είναι μακρινή πια· αυτό το post το γράφω σε ένα μικρό ελληνικό νησί, όπου χαλλλαρώνω (έμφαση στο «λ» λόγω καταγωγής) σε ερημικές παραλίες ή beach bar τίγκα στον κόσμο (να δούμε τώρα που θα βρω σύνδεση για να το κολλήσω αυτό στο blog μου!). Μετά τη χαλλλάρωση, περιπέτεια· έχω χαράξει δεκάδες διαφορετικές πορείες στο μυαλό μου, αλλά ακόμα δεν έχω αποφασίσει πού θα πάω.

Το καλοκαίρι ταιριάζει με την Ελλάδα. Και με τα ταξίδια.

Όμως τι είναι ταξίδι.

Πόσους διαφορετικούς τρόπους / τύπους ταξιδιού μπορείτε να σκεφτείτε;

Θα σας δώσω τη δική μου λίστα βάσει των εμπειριών μου – μισο-αστεία μισο-σοβαρά όπως πάντα. Όμως πρώτα ας δούμε τι λένε κάποιοι ποιητές / συγγραφείς:

Για το Γιάννη_Αγγελάκα η αγάπη είναι ένα (θυελλώδες) ταξίδι: «Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή […] Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή» (Γιορτή)

Για τον Alexander_de_Querzen , παθιασμένο workplayer, ταξίδι είναι η ευχαρίστηση και η δουλειά. Οι περισσότεροι θα συμφωνούσαν ως προς το πρώτο, αλλά… η δουλειά; Εντάξει αν είναι δημιουργική… όμως υπάρχει και άλλος τρόπος να ταξιδέψεις μέσω της δουλειάς;

[1] Χρόνος

Η δική μου δουλειά (έρευνα για διατριβή) με οδήγησε, μεταξύ άλλων, σε ένα ταξίδι στο χρόνο. Κάθε άνθρωπος ταξιδεύει στο χρόνο κατά τη διάρκεια της ζωής του, από ώρα σε ώρα, χρόνο σε χρόνο, εποχή σε εποχή. Εγώ πήγα πιο πέρα. Έπρεπε να ψάξω για το έργο μιας γνωστής/άγνωστης ζωγράφου (το όνομά της ήταν διάσημο, αλλά το έργο της είχε εξαφανιστεί με την πάροδο του χρόνου). Ψάχνοντας για υλικό, βούτηξα στη σκόνη και τη μούχλα βιβλιοθηκών με παλιές εφημερίδες και αποθηκών με έργα τέχνης. Αποτέλεσμα: βρωμιά και βήχας για μένα, ξεσπίτωμα για εκατοντάδες αράχνες που είχαν κάνει τους ιστούς τους πάνω στα αντικείμενα που έψαχνα· και ένα ταξίδι στο χρόνο, σε μια εποχή με αψέντι, όπιο, πολέμους, κρινολίνα· στη ζωή μιας γυναίκας που γεννήθηκε πριν από 130 χρόνια περίπου. Παρά τις φήμες που κυκλοφορούν γι’ αυτήν σε φόρουμ στο ίντερνετ ότι μετά το θάνατό της έγινε φάντασμα, η αφιλότιμη δεν ήρθε να με επισκεφθεί και να μου πει που στο καλό είχαν εξαφανιστεί τα έργα της. Οπότε άρχισα να τα ψάχνω σε ιδιωτικές συλλογές.

[2] Μια πραγματικότητα τόσο μακριά/ τόσο κοντά

Η έρευνά μου με οδήγησε σε μέρη απρόσιτα για τους περισσότερους.

Σπίτια νεόπλουτων (πλουσίων σε απίστευτο βαθμό), μεγάλα σαν αίθουσες αναμονής αεροδρομίου: Πάνω που είχα αρχίσει να ψάχνω για τα duty-free, μια στρατιά υπηρετών ήρθε κατά πάνω μου για να μου προσφέρει καφέ, αντιμετωπίζοντάς με για κάποιο ανεξήγητο λόγο σαν να ήμουν κανένας σεΐχης. Αφού υποκλίθηκαν στη Μεγαλειότητά μου, γονάτισαν για να μου προσφέρουν καφέ, φέρνοντας τόσα πολλά διαφορετικά είδη βουτημάτων και ζάχαρης, ώστε μπερδεύτηκα και τελικά τον ήπια σκέτο!

Σπίτια νεόφτωχων (τέως αριστοκρατών που είχαν κληρονομήσει συλλογές τέχνης) γεμάτα με αντίκες από το ένδοξο παρελθόν τους: Οι ηλικιωμένοι ένοικοι με άφηναν μόνη με το θησαυρό τους για ώρες. Οπότε είχα το πεδίο ελεύθερο για να ψάξω για τους πίνακες στα πιο απίθανα σημεία (αξιοποιώντας επιτέλους το πτυχίο της Αρχαιολογίας σε αυτές τις ιδιότυπες «ανασκαφές») όπου τους είχαν ξεχάσει οι ιδιοκτήτες, χτυπημένοι από τη νόσο του Alzheimer. Καθώς αντιστάθηκα σθεναρά στον πειρασμό που μου φώναζε “take the money (έστω, τους πίνακες) and run”, δεν κέρδισα τίποτα, εκτός από άφθονο υλικό για την εργασία μου και την συμπάθεια των ηλικιωμένων· την οποία εξέφραζαν όχι ορίζοντάς με κληρονόμο των συλλογών τους (θα ’θελα), αλλά τηλεφωνώντας για να με ρωτήσουν τα πιο απίθανα πράγματα: «Δεσποινίς, είστε δυσκοίλια;» «Ευτυχώς όχι!»

Εντωμεταξύ, ενώ εγώ ανακάλυπτα τον κόσμο των πλουσίων, η φίλη μου Ε., που με φιλοξενούσε στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της έρευνάς μου, έκανε μια δουλειά πολύ πιο ουσιαστική και σημαντική. Επισκεπτόταν border camps και φυλακές όπου κρατούν τους λαθρομετανάστες και τους πρόσφυγες, προσπαθώντας να τους βοηθήσει με όποιο τρόπο μπορούσε. Ταξίδευε σε μια διαφορετική πραγματικότητα (τόσο μακριά / τόσο κοντά), όπου ο πόνος, η καταπίεση και η ελπίδα είναι το κοινό πεπρωμένο για ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο. Αυτοί οι άνθρωποι, φυλακισμένοι / απομονωμένοι απ’ όλους εμάς, επειδή είναι «παράνομοι» σύμφωνα με τους νόμους της Ευρωπαϊκής Ένωσης (κάτι που έρχεται σε αντίθεση με αυτό που έκαναν οι άνθρωποι από πάντα, δηλαδή να μετακινούνται από τόπο σε τόπο – και μιλάω ως ιστορικός, όχι ως πολιτικός), της μιλούσαν για την ζωή και τα προβλήματά τους. Ο καθένας της άνοιγε ένα διαφορετικό κόσμο. Κάθε άνθρωπος και ένα ταξίδι.

[3] Άνθρωποι

Κάθε άνθρωπος είναι ένα ταξίδι.

Κάθε άνθρωπος είναι ένας κόσμος ολόκληρος.

Ένα ταξίδι που μπορεί να κρατήσει μια στιγμή ή χρόνια – εξαρτάται από το πόσα θα μοιραστείς μαζί του.

Ένας κόσμος που μπορεί να περάσει φευγαλέα μπροστά από τα μάτια σου ή να σου ανοιχτεί για να μπεις και να τον εξερευνήσεις.

Το ταξίδι είναι ο άνθρωπος που θα ανακαλύψεις (ο χαρακτήρας, οι σκέψεις, οι εμπειρίες, τα συναισθήματά του) και όλα τα πράγματα που θα ζήσεις μαζί του. Καμιά φορά το ταξίδι τελειώνει απότομα, άλλες φορές οι φίλοι μπαινοβγαίνουν διαρκώς στη ζωή σου. Η μετακόμισή μου στη Βαρκελώνη άνοιξε τόσους δρόμους για ταξίδι: με έφερε κοντά σε ανθρώπους που δεν γνώριζα και φίλους που δεν είχα δει για πολύ καιρό· από την άλλη με απομάκρυνε από τους δικούς μου ανθρώπους στη Θεσσαλονίκη – τους οποίους βλέπω όποτε επιστρέφω.

[4] Χώρος

Όποτε γυρίζω σε καθεμιά από αυτές τις πόλεις, έχω πάντα την αίσθηση ότι όλα παρέμειναν ίδια και ότι δεν έλειψα πάνω από μια μέρα· για μένα είναι απλά η επόμενη μέρα στη Θεσσαλονίκη ή στη Βαρκελώνη, και ας έχουν περάσει μήνες. Στην πραγματικότητα όλα έχουν αλλάξει: «Δεν μπορείς να περάσεις το ίδιο ποτάμι δυο φορές» (Ηράκλειτος) γιατί το νερό που κυλάει έχει αλλάξει και το ίδιο και εσύ. Οπότε το ταξίδι σε ένα συγκεκριμένο χώρο – γνωστό ή άγνωστο – δεν αλλάζει ποτέ. Όχι μόνο επειδή ο τόπος αλλάζει, αλλά και επειδή όσο γνωστός και να είναι, υπάρχουν πάντα νέα πράγματα να ανακαλύψεις. Σαν ένα βιβλίο που γράφεται και ξαναγράφεται διαρκώς. Και μιας και αναφέραμε τα βιβλία…

[5] Βιβλία / Τέχνη

Τα βιβλία και η τέχνη σου δίνουν την ευκαιρία να ταξιδέψεις σε όλα τα παραπάνω (χρόνο, πραγματικότητα, ανθρώπους, χώρο) χωρίς προσωπική εμπειρία. Έχουν «αυτή τη συμπαθητική μαγεία που συνίσταται στο να μεταφέρεσαι νοερά στο εσωτερικό ενός άλλου ανθρώπου» (Marguerite Yourcenar, Απομνημονεύματα Αδριανού). Και ενώ τα βιβλία και η τέχνη μπορούν να σε μεταφέρουν στις δημιουργίες και τις ψυχές άλλων ανθρώπων, υπάρχει τρόπος να ξεκινήσεις τα πιο μακρινά και τρελά ταξίδια με καπετάνιο τον ίδιο σου τον εαυτό:

[6] Η φαντασία

Υ.Γ.1: Έχετε να προσθέσετε κάτι;

Υ.Γ.2: Αφού έγραψα το post στο myspace έρχεται o Alexander_de_Querzen και μου σχολιάζει ότι είχε παρανοήσει την ερώτησή μου, ότι δηλαδή νόμιζε ότι ρωτούσα για ποιους λόγους μπορεί να ταξιδέψει κανείς! Χαμένοι στη μετάφραση… Δεν πειράζει όμως, μου έδωσε πάτημα να πω τον πόνο μου (αμάρτησα για το μεταπτυχιακό μου), οπότε δεν έκανα καμιά αλλαγή εδώ…

Η φωτογραφία είναι από την αμαξοστοιχία 503…

CH-CH-CH-CH CHANGES! Αλλαγές… (21 Ιουνίου 2007)

2007-07-25T04:47:00.000-07:00

ENGLISH

Καλοκαίρι! Τέρμα τα μαθήματα, οι εργασίες, το διάβασμα. Για πρώτη φορά εδώ και χρόνια σκοπεύω να δώσω στον εαυτό μου διακοπές διαρκείας. Να δούμε βέβαια αν θα τα καταφέρω, γιατί το διάβασμα μπορεί να είναι άκρως εθιστικό: ξεκινώ διαβάζοντας τις οδηγίες στα σαμπουάν, μετά άντε καμιά εφημερίδα, και πριν το καταλάβω καλά καλά, αρχίζω και πάλι να δουλεύω για πολλές ώρες. Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν! Άλλα όμως αλλάζουν…

Χθες ήταν το τελευταίο μου μάθημα για το διδακτορικό. Δώσαμε τις τελικές εργασίες και βγήκαμε με τον καθηγητή μας για μια μπυρίτσα. Μας είπε ότι του χρόνου βγαίνει στη σύνταξη. Όταν μας αποχαιρέτησε, τον καθένα ξεχωριστά, παρατήρησα κάτι παράξενο στο βλέμμα του… Και ξαφνικά κατάλαβα: ήμασταν οι τελευταίοι μαθητές του. Αποχαιρετώντας εμάς αποχαιρετούσε ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια της ζωής του, τη διδασκαλία. Τέλος εξαμήνου για μας. Τέλος εποχής για εκείνον.

Κάποιες φορές ένας άνθρωπος – φίλος, δάσκαλος, μαθητής, γνωριμία, one-night-stand – γίνεται σημαντικός χωρίς να το καταλάβει, απλά και μόνο επειδή εμφανίζεται σε μια καμπή της ζωής σου και γίνεται η προσωποποίηση μιας σημαντικής αλλαγής.

Κάθε στιγμή λέμε αντίο σε ένα κομμάτι της ζωής μας και προχωρούμε σε κάτι άλλο, χωρίς να το καταλάβουμε. Όμως υπάρχουν στιγμές που γίνεται φανερό ότι αλλάζεις δρόμο, ότι αφήνεις κάτι πίσω σου, λες αντίο σε μια εποχή και καλημέρα στην αλλαγή.

Χαμένη σε αυτές τις σκέψεις, ενώ καθαρίζω το σπίτι μου… γι’ αυτό δεν τελειώνω ποτέ! Μόλις μετακόμισα σε ένα νέο σπίτι, οπότε μπορείτε να φανταστείτε πώς είναι. Προσπαθώντας να τιθασεύσω το χάος, ανακαλύπτω ένα φάκελο. Φωτογραφίες… Από την παιδική μου ηλικία μέχρι σήμερα. Βλέπω τον εαυτό μου σε αυτές και θυμάμαι τα δικά μου «αντίο» σε ανθρώπους και στιγμές. Κάποιες φάσεις έφυγαν σιωπηλά, άλλες εξαιτίας μιας συνειδητής απόφασης που με έφερε ένα βήμα μπροστά. Πόσο έχω αλλάξει όλο αυτό τον καιρό; Αναγνωρίζω τον εαυτό μου ακόμα και στις φωτογραφίες όπου είμαι μωρό, το ίδιο πρόσωπο, οι ίδιες εκφράσεις. Όμως τόσο διαφορετική ταυτόχρονα.

Βλέπω τις φωτογραφίες των φίλων μου… Είμαι τυχερή, έχω κρατήσει τους ίδιους καλούς φίλους από τότε που ήμουν μικρή και όχι μόνο γνωρίζω το αμαρτωλό παρελθόν τους (έρωτες, περίεργα κουρέματα, σιδεράκια) αλλά έχω και τις φωτογραφίες-ντοκουμέντα για να το αποδείξω! Άστο καλύτερα όμως, γιατί έχουν και αυτοί ανάλογα ντοκουμέντα από το δικό μου παρελθόν, με φούστες λαμπάντα, με καρό πουκάμισα στιλ Nirvana, με ελάχιστο ρουχισμό στη Μύκονο… Μπα, άσε!

Τελευταία συνέβησαν πολλές αλλαγές στις ζωές των δικών μου: νέες δουλειές, σχέσεις, σπίτια… Ένας τυφώνας αλλαγών! Έχουν όλοι στρέψει τη ζωή τους σε διαφορετική κατεύθυνση μέσα σε ένα χρόνο.

Το ίδιο και εγώ…

Φαίνεται περίεργο, αλλά συμβαίνει. Για πολλά χρόνια περπατάς αργά και σταθερά, οι αλλαγές προκύπτουν ανεπαίσθητα, καθώς το ένα βήμα οδηγεί στο άλλο φυσικά.

Άλλες φορές… Πήδα, βούτα, τρέξε, πέσε, σήκω, άλλαξε κατεύθυνση!

Καθώς λοιπόν προχωρούσε σε ένα δρόμο που είχα ορίσει-ανοίξει-οραματιστεί, ξαφνικά, πριν από δυόμισι χρόνια, να’ σου το Πρόβλημα. Με κεφαλαίο Π. Γιατί ήταν τεράστιο και ανυπέρβλητο. Άλλαξε τη ζωή μου και το χαρακτήρα μου. Όσο πιο μεγάλη, βίαιη και ξαφνική η αλλαγή, τόσο περισσότερο σε επηρεάζει.

Προσπαθούσα να το λύσω, για ενάμισι χρόνο πάλευα μάταια, με όλη μου τη δύναμη, αλλά δεν ήταν στο χέρι μου. Καθώς προσπαθούσα να το λύσω, σαν Γόρδιος Δεσμός μπλεκόταν ολοένα και περισσότερο συμπαρασύροντας τη ζωή μου στον πάτο. Ώσπου αποφάσισα να πάρω ένα μάθημα από την ιστορία και να διδαχτώ από τους προγόνους ημών:

«Στο Γόρδιο υπήρχε ένα κάρο βοδιού δεμένο με έναν πολύπλοκο κόμπο. Σύμφωνα με το θρύλο, αυτός που θα το έλυνε, θα κυρίευε όλη την Ασία. Το 333π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος πήγε εκεί και προσπάθησε να το λύσει, αλλά μάταια. Έτσι, πήρε ένα σπαθί και έκοψε τον κόμπο. Και κυρίευσε την Ασία…»

Αν δεν μπορείς να λύσεις ένα πρόβλημα, πρέπει να πάρεις δραστικά μέτρα, να ξεκόψεις. Και αν πάλι δεν βγει από τη ζωή σου, αλλάζεις ζωή, βρίσκεις μια νέα ζωή και ένα νέο εαυτό.

Για μια ακόμα φορά έπρεπε να αλλάξω, αυτή τη φορά επειδή το ήθελα και όχι επειδή με ανάγκαζε το Πρόβλημα.

Πώς;

Πρώτο βήμα – Αλλαγή εμφάνισης: Εντάξει, δεν είναι και το πιο φιλοσοφημένο πράγμα στον κόσμο (υποθέτω ότι σε κάθε τεύχος του Cosmopolitan υπάρχουν συμβουλές με το πώς να το πετύχετε) αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορούσα να αντισταθώ· κούρεψα και έβαψα τα μαλλιά μου, άλλαξα το σώμα μου με ατελείωτες ώρες πόνου στο γυμναστήριο (ωχ βώχ!), αγόρασα τόνους ρούχα και παπούτσια. Τι, εσείς δεν έχετε περάσει τέτοια φάση; Προσοχή τότε: αν αποφασίσετε να κάνετε τη μεγάλη Αλλαγή κατά τη διάρκεια των εκπτώσεων, όπως έκανα εγώ, θα σας βγει με 50% έκπτωση! Αυτό και αν είναι ευκαιρία!

Επόμενο βήμα – Χαμένο κορμί με φωνάζουν κι αλήτη γιατί δε γυρνάω τα βράδια στο σπίτι: Αλλαγή σκηνικού, έξοδοι με φίλους ολημερίς (και ολονυκτίς), γλέντια, νέες γνωριμίες. Προσοχή όμως! Με μέτρο, όσο γίνεται, γιατί να αλλάξουμε ζωή είπαμε, όχι να τρέχουμε σε κέντρα απεξάρτησης από το αλκοόλ.

Και τώρα; - Κάτι έλειπε… Χρειαζόμουν κάτι ακόμη… Είχα μια ιδέα, αλλά δεν έπρεπε να πάρω απόφαση εν θερμώ…

Ή μήπως έπρεπε;

Τρεις μέρες αφότου έκοψα το Γόρδιο Δεσμό, σε ένα ταχυδρομείο, κάπου στη Θεσσαλονίκη: Κρατάω δύο φακέλους. Πρέπει να ταχυδρομήσω έναν από αυτούς, αλλά ποιον; Με λίγη τύχη και πολλή προσπάθεια (δηλαδή διάβασμα, πάλι!) μπορώ να αλλάξω τη ζωή μου με αυτούς. Μια μικρή αλλαγή – να κάνω αυτό που θέλω σε ένα μέρος όπου θα είμαι με αυτούς που αγαπάω / Vs. Μια μεγάλη αλλαγή – να κάνω αυτό που θέλω σε ένα μέρος όπου δεν γνωρίζω σχεδόν τίποτα και κανέναν, μια φυγή στο άγνωστο. Περιεχόμενα – Φάκελος Νο.1: Αίτηση για υποτροφία εσωτερικού / Φάκελος Νο.2: Αίτηση για υποτροφία εξωτερικού. Περιμένω στην ουρά ανίκανη να αποφασίσω. Λέω στον εαυτό μου ότι όποιον φάκελο θέλει να δώσει το χέρι μου, αυτή θα είναι και η απόφασή μου.

Γκλιν γκλονγκ! Η σειρά μου.

Ταχυδρομώ τον έναν από τους φακέλους και πετάω τον άλλο στα σκουπίδια.

Τι εννοείτε ποιον; Δε διαβάσατε το προφίλ μου; ;)

Υ.Γ.: Υπάρχει πάντα ένα υστερόγραφο! Αυτή τη φορά, ας τραγουδήσουμε λίγο Bowie!

I still don't know what I was waiting for
And my time was running wild
A million dead-end streets
Every time I thought I'd got it made
It seemed the taste was not so sweet
So I turned myself to face me
But I've never caught a glimpse
Of how the others must see the faker
I'm much too fast to take that test

Ch-ch-ch-ch-Changes
(Turn and face the strain)
Ch-ch-Changes
Don't want to be a richer man
Ch-ch-ch-ch-Changes
(Turn and face the strain)
Ch-ch-Changes
Just gonna have to be a different man
Time may change me
But I can't trace time

I watch the ripples change their size
But never leave the stream
Of warm impermanence
So the days float through my eyes
But still the days seem the same
And these children that you spit on
As they try to change their worlds
Are immune to your consultations
They're quite aware of what they're going through

Ch-ch-ch-ch-Changes
(Turn and face the strain)
Ch-ch-Changes
Don't tell t hem to grow up and out of it
Ch-ch-ch-ch-Changes
(Turn and face the strain)
Ch-ch-Changes
Where's your shame
You've left us up to our necks in it
Time may change me
But you can't trace time

Strange fascination, fascinating me
Changes are taking the pace I'm going through

Ch-ch-ch-ch-Changes
(Turn and face the strain)
Ch-ch-Changes
Oh, look out you rock 'n rollers
Ch-ch-ch-ch-Changes
(Turn and face the strain)
Ch-ch-Changes
Pretty soon you're gonna get a little older
Time may change me
But I can't trace time
I said that time may change me
But I can't trace time

(Changes, by David Bowie)

Η φωτογραφία είναι από το τείχος του Βερολίνου…

Έστω ότι x είναι νορμάλ (2 Ιουνίου 2007)

2007-07-25T04:43:00.000-07:00

ENGLISH

Είμαι στην τελική ευθεία! Το καλοκαίρι ξεκινά και τα βάσανά μου όπου να ’ναι τελειώνουν: Ολοκληρώνω τις εργασίες μου και θα ενδώσω σε μεγάααλες διακοπές για να «γεμίσω τις μπαταρίες» όπως λένε. Το περιμένω πώς και πώς, καθώς για περισσότερο από έναν χρόνο με κυνηγάνε οι προθεσμίες και δεν βρίσκω ελεύθερο χρόνο να κάνω και πολλά – καμιά φορά ούτε να κοιμηθώ. Βλέπω τη νύχτα και τη μέρα να εναλλάσσονται έξω από το παράθυρό μου· πάω για ύπνο όταν το ξυπνητήρι του γείτονα τον ξυπνάει για να πάει στη δουλειά.

Όταν λοιπόν οι νορμάλ άνθρωποι πηγαίνουν στη δουλειά, στέκομαι για λίγα λεπτά στο μπαλκόνι, βλέποντας την πόλη που ξυπνάει και μετά πέφτω για ένα σύντομο ύπνο…

Χθες βράδυ βγήκα για ποτό με ένα φίλο, που μου έλεγε ότι δεν είναι νορμάλ, χρησιμοποιώντας μερικές από τις σκέψεις / πράξεις του ως παραδείγματα. Γνωρίζοντάς τον για λίγο καιρό, αλλά αρκετά καλά για να τον καταλαβαίνω σε βάθος, καθώς μιλούσε αναγνώριζα σε αυτόν κομμάτια του εαυτού μου. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι και οι δύο έχουμε την τάση να σπρώχνουμε τους εαυτούς μας στα άκρα, με τη μόνη διαφορά ότι όταν φτάνουμε σ’ αυτά, εγώ φοβάμαι και πατάω φρένο, ενώ αυτός πατάει το γκάζι, έτσι, για να δει τι θα συμβεί…

Απλά μαθηματικά: έστω ότι το Α δεν είναι νορμάλ, και το Β μοιάζει με το Α, τότε ούτε το Β είναι νορμάλ, έτσι δεν είναι;

Ζητώ συγγνώμη για τα «μαθηματικά», αλλά έχοντας μια αδελφή που περνάει όλο της το χρόνο με θεωρήματα, προτάσεις, εξισώσεις, έχω συνηθίσει αυτή την «εκκεντρική» διάλεκτο. Στις ταινίες οι μαθηματικοί είναι πάντα οι περίεργοι. Σε μένα όμως μου φαίνονται αρκετά νορμάλ, καθώς έχω συνηθίσει να τη βλέπω να ξυπνάει το βράδυ για να γράψει κάποιο θεώρημα και το βρίσκω πολύ συνηθισμένο να ζω σε ένα δωμάτιο γεμάτο με χαρτιά με ακατανόητα σύμβολα, σχέδια, σημειώσεις.

Πρόσφατα κάποιος της είπε ότι στην ηλικία της θα έπρεπε να ενδιαφέρεται λιγότερο για τα μαθηματικά και περισσότερο για τα παιδιά και το γάμο, γιατί αυτό είναι «νορμάλ» για μια γυναίκα. Πράγμα που μου κέντρισε την περιέργεια να δω τι θεωρείται «νορμάλ». Έτσι αποφάσισα να μελετήσω παραδείγματα «νορμάλ» ανθρώπων: κοιτάζοντας προσεκτικά, είδα πολλούς από αυτούς (εντάξει, όχι όλους, δε θέλω να είμαι |απόλυτη| ) να θυσιάζουν τα όνειρα και τις ανάγκες τους προκειμένου να φτάσουν στην Αγία Τριάδα της κανονικότητας: δουλειά, οικογένεια, παιδιά.

Είναι αυτό νορμάλ; Να πιστεύεις ότι υπάρχει μια συνταγή για την ευτυχία που αποτελείται μονάχα από αυτά τα τρία συστατικά και ότι οτιδήποτε άλλο είναι καταδικασμένο να αποτύχει;

Είναι αυτό νορμάλ; Να προσπαθείς να χωρέσεις σε ένα μικρό κουτί κόβοντας και πετώντας όποια κομμάτια του εαυτού σου δε χωράνε μέσα;

Ή μήπως είναι απλά θέμα ορισμού, ανάλογα με το πώς ορίζει κανείς το νορμάλ; (Η αδελφή μου μου είχε εξηγήσει κάποτε ότι στα μαθηματικά 1+1 δεν κάνει πάντα 2, εξαρτάται από τον ορισμό…)

Παρά τις αμφιβολίες μου, άρχισα να αναρωτιέμαι αν αυτοί που δεν χωράνε/ δε θέλουν να χωρέσουν σε αυτό το «κουτί» δεν είναι διαφορετικοί, αλλά…

Βρε μπας και είμαστε τίποτα περίεργοι;

Μετά το ποτό αποφασίσαμε να κάνουμε μια βόλτα, και, αναπόφευκτα περάσαμε από την Rambla, το πιο πολυσύχναστο σημείο της Βαρκελώνης (για να μην πω του πλανήτη).

Συνηθισμένοι άνθρωποι (νορμάλ ή περίεργοι που προσπαθούν να φανούν νορμάλ υιοθετώντας μια συνηθισμένη εμφάνιση) / Φρικιά παντός είδους, σχήματος, χρώματος (περίεργοι ή νορμάλ που προσπαθούν να κρύψουν πόσο βαρετοί είναι υιοθετώντας αυτή την περίεργη εμφάνιση;).

Βρετανίδες που ήρθαν για bachelor party και κυκλοφορούν με φωτεινούς δονητές στα κεφάλια.

Χοντρές γριές τρανσέξουαλ που πειράζουν τους περαστικούς.

Ισπανοί κλαμπόβιοι με παντελόνια λεοπάρ και φωσφοριζέ πουπουλένια σακάκια, ρασταφάρι, πάνκ, γκοθάδες, μεταλάδες.

Άνθρωποι να πίνουν, να φωνάζουν, να κατουράνε στη μέση του δρόμου, να σκοτώνουν την ώρα τους.

Καλλιτέχνες του δρόμου, πουτάνες, μουσικοί, πρεζόνια, τουρίστες, ζητιάνοι…

Τους κοιτάω, μετά κοιτάω και μας και ρωτάω στο φίλο μου:

«Είσαι σίγουρος ότι δεν είμαστε νορμάλ;»

Υ.Γ. Προσπάθησα να απαλείψω τα προσωπικά στοιχεία όσο μπορούσα. Ας αφήσω τον αγαπημένο μου Γιάννη Αγγελάκα να γεμίσει τα κενά:

«Τα κανονικά παιδιά

Γεννιούνται κανονικά

Μεγαλώνουν κανονικά

Ονειρεύονται κανονικά

Ερωτεύονται κανονικά

Και πεθαίνουν ΚΑΝΟΝΙΚΑ»

Πες μου μαμά

Πες μου τι γίνεται μ’ εκείνα τα παιδιά

Που αν και γεννιούνται κανονικά

Δε μεγαλώνουν κανονικά

Δεν ονειρεύονται κανονικά

Ούτε ερωτεύονται κανονικά

Πες μου μαμά

Πες μου αν πεθαίνουν

Πες μου αν πεθαίνουν κανονικά

Η φωτογραφία είναι από το Gay Pride 2007 της Βαρκελώνης…

Εγώ και το πορνό (9 Μαΐου 2007)

2007-07-25T04:39:00.000-07:00

ENGLISH

Να ’μια και πάλι! Αυτές τις μέρες είμαι τόσο πολυάσχολη και εν μέσω μιας κρίσης να αναρωτιέμαι αν αξίζει να χαραμίζω αυτές τις μέρες διαβάζοντας αντί να βγαίνω έξω. Θέλω να πω, θα αλλάζατε όλο αυτό τον ήλιο για… ένα διδακτορικό;

Άλλα αυτό είναι βαρετό… ας πούμε κάτι άλλο. Πώς γνώρισα τον κόσμο… της πορνογραφίας!

Εισαγωγή στην πορνογραφία – Συνδρομητική τηλεόραση: Την πρώτη φορά που είδα πορνό ήμουν… 22! Όχι ότι δεν είχα μια γερή προϋπηρεσία στον τομέα μέχρι τότε (ωχ, να μην ανακαλύψει το blog η μάνα μου!). Αλλά δεν μου είχε περάσει από το μυαλό ότι έπρεπε να καταφύγω σε κάποιο… εγχειρίδιο προκειμένου να κάνω κάποια πράγματα, απλώς αυτοσχεδίαζα! Ήμουν λοιπόν με κάτι φίλους στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, κάνοντας γρήγορο ζάπινγκ, όταν μια βόμβα πορνό εξερράγη μπροστά από τα μάτια μου. Και μετά η κάμερα ζουμάρει σε λεπτομέρειες… για καθίστε λίγο, αυτό δεν είναι ειδικά εφφέ… αυτό είναι… «Ρε σεις, αυτοί το κάνουν στ’ αλήθεια!» φωνάζω. Καλέ, γιατί δεν εκπλήσσεται κανείς άλλος;

Μέχρι τότε, η εντύπωση που είχα για τις πορνοταινίες ήταν ότι ήταν κάτι ταινίες όπου οι ηθοποιοί πήγαιναν πέρα δώθε γυμνοί, προσποιούνταν ότι έκαναν σεξ, αλλά δεν το έκαναν και στ’ αλήθεια! Μου έκανε τόση εντύπωση αυτό που είχα δει, που για τις επόμενες μέρες ρωτούσα φίλους και γνωστούς αν το ήξεραν ότι στις πορνοταινίες οι «ηθοποιοί» το κάνουν στ’ αλήθεια. Ω, ναι, όλοι το ήξεραν.

Μου φάνηκε σαν ένα από αυτά τα ντοκιμαντέρ όπου βλέπεις διάφορα είδη να ζευγαρώνουν. Είχα δει ντοκιμαντέρ με ελέφαντες να το κάνουν, λιοντάρια, δελφίνια, ουραγκοτάγκους, αλλά δεν είχα δει ποτέ ανθρώπους! Δε μου φάνηκε ιδιαίτερα ερωτικό, αν ήθελα να δω κάτι τέτοιο, θα έβλεπα ένα αληθινό ντοκιμαντέρ. Μιας όμως και αναφέραμε τα ντοκιμαντέρ…

Μάθημα Νο.2 – DVD: Η φίλη μου η Ο., που είναι ακόμα πιο κουλτουριάρα από εμένα (ξέρετε, Φεστιβάλ Κινηματογράφου, ντοκιμαντέρ, διαλέξεις, εκθέσεις και τέτοια) μου λέει για το τελευταίο ντοκιμαντέρ που είδε. Ήταν ένα ντοκιμαντέρ για τη λογοκρισία, με αφορμή αυτήν την ταινία πορνό της δεκαετίας του 1970, μπιρι μπιρι, με τον τίτλο «Μέσα στο βαθύ λαρύγγι». Εντάξει, το τόνισα το Μέσα αρκετά; Ωραία. Γιατί αυτό ακριβώς ξέχασα να κάνω όταν πήγα στο Ντιβιντάδικο για να το νοικιάσω. «Γειά σας, θα ’θελα να δω το “Βαθύ Λαρύγγι”» δηλώνω ευθαρσώς. Ο ιδιοκτήτης (και ίσως και μερικοί από τους πελάτες) με κοιτάει κάπως περίεργα, γιατί όλα αυτά τα χρόνια που με ήξερε νοίκιαζα μόνο κουλτουριάρικες ταινίες (εντάξει, και την «Εκδίκηση της ξανθιάς», το παραδέχομαι!) αλλά ως γνωστόν ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, οπότε μου έδωσε το DVD χωρίς να πει τίποτα.

Στο σπίτι μου τώρα, ξεκινάει η ταινία με μια αισθητική της δεκαετίας του 1970. «Μωρέ μπράβο! Μιμήθηκαν την αισθητική της δεκαετίας του 1970 για το ντοκιμαντέρ!» ήταν η πρώτη μου σκέψη. Όμως μετά από 10 λεπτά περίπου άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί είχαν βάλει τόσες πολλές σκηνές από την αυθεντική ταινία στο ντοκιμαντέρ. Μήπως επειδή… Όχι ρε γαμώτο! Αυτή είναι η αυθεντική ταινία! Και τώρα, πώς θα επέστρεφα την Παπαρήγα την Καλή; Πώς θα κοιτούσα τον Ντιβιντά στα μάτια; Η αδελφή μου προσφέρθηκε να την επιστρέψει εκείνη, αφού φυσικά είπε στους πάντες ότι είχα πάρει πορνοταινία!

Ευτυχώς όμως, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πλησίαζε και θα εξιλεωνόμουν για την αμαρτία μου να δω οτιδήποτε άλλο εκτός από υψηλή κουλτούρα – έτσι πίστευα τουλάχιστον…

Αυτό είναι hardcore – Κινηματογράφος: Λίγες μέρες αργότερα, περνώ τις μέρες μου βλέποντας 3 ταινίες ημερησίως από ανεξάρτητους σκηνοθέτες από τη Σομαλία, το Τατζικιστάν, το Ουζμπεκιστάν, την Ουρουγουάη, τη Γουιάνα, την Ουγκάντα, οποιοδήποτε μέρος δεν μπορούσα να βρω στο χάρτη. Τι άλλο έχει το πρόγραμμα για σήμερα; Α! Βωβός γαλλικός κινηματογράφος της δεκαετίας του 1910, πωπω τι ενδιαφέρον! Να ’μαι λοιπόν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το καταφύγιο του υψηλού κινηματογράφου, και Voila! Αρχίζει η ταινία. Η οποία αποδείχτηκε ότι ήταν μια συρραφή πορνοταινιών μικρού μήκους, που προβάλλονταν στα γαλλικά μπουρδέλα στις αρχές του 20ού αιώνα, για να εμπνέουν τους πελάτες που περίμεναν τη σειρά τους. Ήταν βωβός, ασπρόμαυρος κινηματογράφος, αλλά πορνό ντιπ για ντιπ! Είχε απ’ όλα: άντρα με γυναίκα, άντρα με άντρα, γυναίκα με γυναίκα, άντρα με ζώα, γυναίκα με ζώα, και όλοι οι προαναφερθέντες μαζί! Και ξαφνικά, οι κουλτουριάρηδες θεατές, που κάθε χρόνο περνάνε μέρες στην ουρά για τις πιο εκλεκτές ταινίες και παλεύουν μεταξύ τους για ένα εισιτήριο για τη ρετροσπεκτίβα του Φασμπίντερ ή για μια θέση στην πρεμιέρα της τελευταίας ταινίας του Κιμ Κι Ντούκ, ξεσπάνε σε φωνές και χειροκροτήματα σαν να ήμασταν στο τελευταίο σινεμά του Βαρδάρη: «Ουουουου! Μπράβο! Άξιος άξιος!».

Επιτέλους, έβλεπα το νόημα στο να βλέπεις πορνό. Είχε πλάκα. Και μου άρεσε!

Υ.Γ. Εμπνεύστηκα γι’ αυτό το post χθες, όταν παραλίγο να συναντήσω την πορνοβιομηχανία μπροστά μου πάλι. Απέφυγα τεχνηέντως αυτή τη «συνάντηση» παρόλο που… μέχρι και καριέρα θα μπορούσε να μου προσφέρει (lol)! Δεν θα αποκαλύψω άλλα…

Η φωτογραφία είναι από το Mercat del Born (Βαρκελώνη). Η τέχνη του δρόμου…

Τα πρόσωπα στο internet – το πρώτο post στο blog μου (26 Απριλίου 2007)

2007-07-25T04:08:00.001-07:00

ENGLISH

Να ’μαι και ’γω στη μπλογκόσφαιρα… Ας όψεται το θέμα: τα πρόσωπα που βλέπεις στο internet.

Πριν από λίγο καιρό, μια φίλη μου έστειλε ένα link για μια ιστοσελίδα όπου ανεβάζει τις φωτογραφίες της (πολύ ωραίες φωτογραφίες, παρεμπιπτόντως). Χθες αποφάσισα να το τσεκάρω και πέφτω πάνω σε μια φωτογραφία όπου είμαστε οι δύο μας σε ένα πάρτι όπου είχαμε πάει τον περασμένο Σεπτέμβρη. «Πωπω μαύρισμα!» ήταν η πρώτη σκέψη μου όταν είδα τον εαυτό μου. «Η μούρη μου στο internet!» ήταν η δεύτερη… Δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό, ιδιαίτερα αν είναι μια φώτο που με κολακεύει ιδιαίτερα σε μια εκδοχή σέξι-και-όποιος-αντέξει με ένα σουπερ-ντούπερ μίνι φόρεμα, η οποία μου θυμίζει τι ωραία που είχαμε περάσει σε εκείνο το πάρτι (όχι ότι είχα ξεχάσει!). Αλλά ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι θα με βλέπουν άνθρωποι που δε γνωρίζω, όπως όλοι εσείς μπορείτε να δείτε στη σελίδα μου στο myspace την φωτογραφία του Κυρ-Αρίστου, ενός ψαρά από την Αμμουλιανή, που ίσως να μην έχει δει ποτέ του κομπιούτερ και οπωσδήποτε δεν έχει σερφάρει ποτέ στο internet (αν και ποτέ δεν ξέρεις…).

Ο Κυρ-Αρίστος, ο γκόμενος που γουστάρει η φίλη μου, ο σκύλος μιας άλλης φίλης μου, η πρώην του πρώην μου, η Μαντόνα και ο Πάπας απέχουν ο ένας από τον άλλο ένα κλικ, αν ακολουθήσεις τα link και πας από τη μια σελίδα στην άλλη.

Γιατί λοιπόν δε δείχνω το πρόσωπό μου πιο ανοιχτά, ούτως ή άλλως μπορείτε να με βρείτε στις σελίδες των φίλων μου… Γιατί κρύβω το όνομά μου, όταν σε λίγο καιρό από τώρα η μεταπτυχιακή εργασία μου θα είναι στο internet.

Με άλλα λόγια: το πρόσωπό μου είναι εδώ, το όνομά μου είναι εδώ, η δουλειά μου είναι εδώ, μερικοί από τους φίλους μου είναι εδώ (αυτοί που βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη και δεν μπορώ να δω καθημερινά), ακόμα και ένα κομμάτι της ζωής μου είναι εδώ, αν σκεφτείς πόση ώρα περνάω on line. Αυτή η σκέψη με φρίκαρε… και τι γίνεται με την πραγματική ζωή και το να συναντάς ανθρώπους από κοντά;

Και μιας και θίξαμε αυτό το θέμα, τι θα κάνατε αν συναντούσατε κάποιον που είχατε δει στο ίντερνετ; Τι θα λέγατε «Γεια, σε ξέρω από το myspace / το flickr / το έτσι / το αλλιώς;»

Δεν είναι υποθετική η ερώτηση. Μου συνέβη, δυο φορές μέσα σ’ αυτό το μήνα!

Ένα πράγμα, δεν ξεχνάω σχεδόν ποτέ πρόσωπα. Πρέπει να έχω εκατομμύρια πρόσωπα αποθηκευμένα στη μνήμη μου, ανθρώπων που γνωρίζω και ανθρώπων που δε γνωρίζω, που έχω δει στην τηλεόραση, σε ταινίες ή στο ίντερνετ.

Και να τι συνέβη:

Περιστατικό Νο.1: Ένας φίλος με προσκαλεί να δω την ιστοσελίδα του. Βλέπω τις φωτογραφίες και μερικούς μήνες αργότερα, κατά τη διάρκεια των διακοπών του Πάσχα στη Θεσσαλονίκη μπαίνω σ’ ένα μπαρ και βλέπω ένα πρόσωπο που μου φαίνεται γνωστό… Ήταν ένα από τα πρόσωπα σε αυτές τις φωτογραφίες! Μου φάνηκε τοοοόσο περίεργο που τον αναγνώρισα χωρίς να τον γνωρίζω στ’ αλήθεια… μέχρι που πριν από τρεις μέρες αργότερα να σου και το

Περιστατικό Νο.2: Εγώ, ο homo εγκαίνιους στα εγκαίνια μιας γκαλερί στη Βαρκελώνη, τη μέρα του Αγίου Γεωργίου. Εξήγησις: homo εγκαίνιους είναι ένας όρος που έχω επινοήσει για να περιγράψω το είδος του homo sapiens που πάει σε εγκαίνια εκθέσεων, περπατάει με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι προσποιούμενος ότι παρατηρεί τα εκθέματα, μιλάει με τον ένα ενώ γνέφει στον άλλο που περνάει από μακριά και κάνει χειραψία με έναν τρίτο που περνάει από δίπλα κλπ. κλπ. (αλλά αυτό είναι θέμα για ένα εντελώς διαφορετικό post). Είναι ένα άθλημα που ασκούμε εμείς οι άνθρωποι της τέχνης (!). Τέλος πάντων, ήμουν στα εγκαίνια όταν περνάει από δίπλα μου μια γνωστή φυσιογνωμία· πράγμα που μου φάνηκε περίεργο, γιατί έχω μόλις τρεις μήνες στη Βαρκελώνη, οπότε δε γνωρίζω και πολλά άτομα. «Πού τον ξέρω εγώ αυτόν τον τύπο;» - ερώτηση. «Καλέ! Μου έστειλε πρόσκληση να τον κάνω φίλο μου στο myspace!» - απάντηση (Αυτός άραγε με αναγνώρισε; Ποιος ξέρει;). Και τι του λες; Συνήθως είμαι κοινωνικό ζώον, αλλά η όλη φάση μου φάνηκε τόσο περίεργη, που δεν είπα τίποτα.

Εσείς τι θα κάνετε; Και τι σκέφτεστε για όλα αυτά;

Τι; Θέλετε να δείτε τη φωτογραφία μου με το μίνι; Συνεχίστε να σερφάρετε, και, ποιος ξέρει, ίσως να με πετύχετε κάπου!

Υ.Γ.1: Αν και σπανίως πια γράφω οτιδήποτε σε χαρτί, αυτό το post το έγραψα πρώτα σε χαρτί χθες το βράδυ και το μετέφερα μετά εδώ. Δεν ξέρω γιατί, ίσως υποσυνείδητα να έχω φρικάρει προσωρινώς με την τεχνολογία!

Υ.Γ.2: Μιας και μιλάμε για υποσυνείδητο, αφότου έγραψα αυτές τις γραμμές έπεσα για ύπνο και είδα την πρώην του πρώην μου στον ύπνο μου, μια κοπέλα που έχω δει μόνο σε φωτογραφίες!!! Τα πρόσωπα στο ίντερνετ έρχονται τώρα να στοιχειώσουν τα όνειρά μου!

Η φωτογραφία είναι από την Placa dels Angels (Βαρκελώνη). Η τέχνη του δρόμου…

Virtual ζωή

2007-07-23T17:45:00.001-07:00

Ένα δύο.. ένα δύο…

Ακούγομαι;

Ωραία, ξεκινάω.

Γιατί είμαι εδώ;

Μετά από φιλοσοφική (πάντα) κουβέντα με φίλους/ες, γύρω από το ίντερνετ και τα παρατράγουδά του, το πόρισμα ήταν ότι πρέπει να φροντίσω λιγάκι περισσότερο τη virtual κοινωνική ζωή μου. Γιατί ναι μεν στην καθημερινότητά μου είμαι κοινωνικό ζώον, τουτ’ έστιν κοπρόσκυλο που ξημεροβραδιάζεται μπυροπίνοντας, αλλά στην virtual ζωή μου είμαι ακόμα στην αρχή. Σπανίως κάνω chat με αγνώστους (απαπα), δεν δέχομαι να τους συναντήσω έξω σε μπλάιντ ντέιτ, που λένε (μα αυτό ρε παιδιά δε θα ήταν virtual, γιατί το μετράτε εναντίον μου;) και, άκουσον άκουσον, δεν έχω blog!

Όχι βέβαια ότι είμαι και άσχετη με το αντικείμενο. Η virtual ζωή μου ξεκίνησε προ τεσσάρων μηνών περίπου, όταν ο συγκάτοικος και κολλητός μου παραπονιόταν ότι δεν έχει φίλους στο myspace (λογικό, η σελίδα του μετρούσε μόλις 10 λεπτά ζωής, οπότε μόνο αυτός ο Tom τον είχε καταδεχτεί). Προθυμοποιήθηκα λοιπόν να κάνω και εγώ δική_μου_σελίδα, για να γίνουμε φίλοι (και) ηλεκτρονικώς, και κάτι οι μοναξιές του πρώτου καιρού στη Βαρκελώνη, κάτι η πλάκα του πράγματος, κόλλησα. Αντιστάθηκα σθεναρά σε προτάσεις γάμου από Νιγηριανούς και Ιάπωνες, που για κάποιο ανεξήγητο λόγο έπεφταν βροχή, αλλά δεν μπόρεσα να μην αρχίσω και εγώ να μπλογκάρω. Ε, όταν είδα ότι είχα και κοινό (καλέ με διαβάζουν!), τι να πω… δε θέλει πολύ για να την ψωνίσει ο άνθρωπος.

Τζάμπα όμως τα φροντιστήρια όπου τους έστελνε η μανούλα τους, οι Έλληνες φίλοι μου γκρίνιαζαν ότι βαριόντουσαν να διαβάζουν στα αγγλικά. Έτσι, αποφάσισα να κάνω και ελληνική έκδοση.

Μετά από απαίτηση του κοινού (έτσι δε λένε στα κανάλια πριν αρχίσουν τις επαναλήψεις σε χιλιοπαιγμένα επεισόδια; προετοιμαστείτε για κάτι ανάλογο), σας παραθέτω τα post που έχω στη σελίδα μου, ελληνιστί!